Επεισόδιο 3: Μεγάλη Εβδομάδα στον Λογοπόταμο
Στον Λογοπόταμο, αυτή τη φορά, δεν μιλούσαν τόσο δυνατά.
Ήταν Μεγάλη Εβδομάδα.
Τα σοκάκια μύριζαν κερί και γιασεμί.
Οι αυλές άνοιγαν.
Τα ποτήρια γέμιζαν νωρίς.
Και οι άνθρωποι, για λίγο, χαμήλωναν τον τόνο.
Μόνο για λίγο.
Γιατί κάτω από τη σιωπή… κάτι έβραζε.
Στη μία άκρη του χωριού, ένας είχε ήδη αποφασίσει.
— «Κατεβαίνω.»
Το έλεγε καθαρά.
Χωρίς περιστροφές.
Κουνούσε το κεφάλι, έδινε χέρια, κοίταζε στα μάτια.
— «Ήρθε η ώρα.»
Οι γύρω του έγνεφαν.
Άλλοι πίστευαν.
Άλλοι περίμεναν.
Λίγο πιο πέρα, ένας δεύτερος δεν το έλεγε.
Το σκεφτόταν.
— «Δεν είναι ακόμη η στιγμή…»
— «Θα δούμε…»
— «Υπάρχει δρόμος…»
Μιλούσε όπως οι Ψιθυράκηδες.
Χωρίς να λέει.
Αλλά αφήνοντας να εννοηθεί.
Και όλοι καταλάβαιναν… χωρίς να είναι σίγουροι.
Και κάπου πιο πίσω, μια γυναίκα καθόταν σιωπηλή.
Την είχαν ξαναδεί. Είχε προσπαθήσει.Ξανά και ξανά.
Κοίταζε τον κόσμο.
Τους ίδιους ανθρώπους.
Τις ίδιες κουβέντες.
— «Να μπω πάλι;» ψιθύρισε.
Κανείς δεν απάντησε.
Γιατί στον Λογοπόταμο, η απάντηση δεν ερχόταν ποτέ από τους άλλους.
Και την ίδια ώρα…
Στα χωριά γύρω από τον Λογοπόταμο, το νερό είχε ήδη περάσει.
Όχι σαν ποτάμι.
Σαν εισβολή.
Δρόμοι άνοιξαν στα δύο.
Τρύπες κατάπιναν χώμα και μνήμη.
Σπίτια γέμισαν μέχρι τα παράθυρα.
Και τα παλιά ρέματα… δεν ήξεραν πια από πού να περάσουν.
Έψαχναν δρόμο. Όπως και οι άνθρωποι.
Τη Μεγάλη Παρασκευή, το χωριό κατέβηκε μαζί.
Κεριά.
Σιωπή.
Βήματα αργά.
Για πρώτη φορά, κανείς δεν εξηγούσε.
Κανείς δεν φώναζε.
Μόνο περπατούσαν.
Ίσως γιατί εκείνη τη νύχτα, όλοι ήξεραν τι σημαίνει βάρος.
Και μετά… Ανάσταση.
Το «Χριστός Ανέστη» ακούστηκε δυνατό.
Πιο δυνατό από κάθε άλλη φορά.
Τα ποτήρια τσούγκρισαν.
Οι αυλές γέμισαν.
Τα γέλια επέστρεψαν.
Το αρνί γύριζε στη φωτιά.
Και για λίγο… όλα έμοιαζαν όπως παλιά.
Καθαρά.
Απλά.
Ανθρώπινα. Μέχρι που κάποιος, με ένα ποτήρι στο χέρι, είπε:
— «Και τώρα;»
Σιωπή.
Ο πρώτος χαμογέλασε.
Ο δεύτερος σκέφτηκε.
Η γυναίκα κοίταξε αλλού.
Κάπου μακριά, ένα σπίτι ακόμα μύριζε υγρασία.
Κάπου αλλού, μια τρύπα περίμενε να κλείσει.
Και τα νερά… δεν είχαν φύγει εντελώς.
Στον Λογοπόταμο, η Ανάσταση ερχόταν κάθε χρόνο.
Το ερώτημα ήταν άλλο:
ποιος θα αναστηθεί πραγματικά —
και ποιος θα μείνει… όπως ήταν.
