Σε μία από τις εμβληματικές οδικές αρτηρίες της Αθήνας, στη Λεωφόρο Βασιλέως Κωνσταντίνου, ξεκίνησε η φύτευση 90 νέων δέντρων από τη Διεύθυνση Πρασίνου του Δήμου Αθηναίων. Η δράση φύτευσης υλοποιείται σε συνεργασία με την Ανάπλαση Α.Ε.
Ο Αντιδήμαρχος Περιβάλλοντος και Πρασίνου, Γεώργιος Αποστολόπουλος, δήλωσε: «Στη Βασιλέως Κωνσταντίνου, στο κέντρο της Αθήνας, φυτεύουμε 90 νέα δέντρα. Πανέμορφες γιακαράντες με μωβ λουλούδια την περίοδο της ανθοφορίας τους, αντικαθιστούν τις ξερές μουριές που κατέστρεψε το κινέζικο σκαθάρι τα προηγούμενα χρόνια. Κάνουμε την Αθήνα ομορφότερη, πιο πράσινη και χαιρόμαστε πολύ για αυτό».
Η φύτευση, αναμένεται να ολοκληρωθεί τις επόμενες ημέρες και θα προσφέρει στην πόλη μία έντονη χρωματική «πινελιά». Από τις αρχές του 2026, έχουν φυτευτεί 1.417 δέντρα σε διάφορα σημεία της Αθήνας ενώ ο συνολικός αριθμός των φυτεύσεων από το 2024 πλησιάζει πλέον τα 11.500.
Γιακαράντα: Πώς ήρθε το τροπικό δέντρο στην Ελλάδα
Οι γιακαράντες ή τζακαράντες είναι τροπικά και υποτροπικά καλλωπιστικά δέντρα, γνωστά για τα εντυπωσιακά μωβ-λιλά άνθη τους. Προέρχονται από τη Νότια Αμερική, κυρίως από την Αργεντινή και τη Βολιβία, και μπορούν να φτάσουν σε ύψος τα 10–15 μέτρα, ενώ έχουν λεπτά, φτερωτά φύλλα που θυμίζουν μιμόζα και σωληνοειδή άνθη που σχηματίζουν μεγάλες ταξιανθίες.
Ανθίζουν κυρίως την άνοιξη και όταν ρίχνουν τα πέταλά τους δημιουργούν ένα εντυπωσιακό μωβ «χαλί» στους δρόμους. Καλλιεργούνται ευρέως σε περιοχές με ήπιο και ζεστό κλίμα, όπως η Μεσόγειος, η Καλιφόρνια, η Αυστραλία και η Νότια Αφρική, ενώ και στην Ελλάδα συναντώνται σε πόλεις ως δέντρα καλλωπισμού σε δρόμους και πλατείες, χαρίζοντας ένα ιδιαίτερα εντυπωσιακό και σχεδόν παραμυθένιο τοπίο όταν βρίσκονται σε πλήρη άνθηση.
Στην Αθήνα τις συναντάμε κυρίως στο Ζάππειο, την Λεωφόρο Αλεξάνδρας, την Οδό Αθηνάς, την Μητρόπολη αλλά και την Νέα Σμύρνη.
Το όνομα το έδωσαν Ιθαγενείς της Αργεντινής, της Βραζιλίας και της Βολιβίας και σημαίνει ευωδιαστό, μυρωδάτο, αρωματικό. Βέβαια η μυρωδιά του διαφέρει από είδος σε είδος.
Λέγεται πως η βασίλισσα Αμαλία το πρωτοέφερε στην Ελλάδα το 1839, ενώ την ομορφιά του αποτύπωσε μάλιστα και ο Γιώργος Σεφέρης στο Ημερολόγιο Καταστρώματος, Β’.
