Ο κόσμος μπορεί επιτέλους να αρχίσει να ελπίζει ξανά. Φαίνεται ότι ο σκηνοθέτης Ράιαν Μέρφι βγήκε ξανά στο φως και αρχίζει να ξαναβρίσκει το λαμπρό του ρυθμό.
Ο κορυφαίος δημιουργός σειρών έφτασε στο ναδίρ πέρυσι με το «All’s Fair», ένα νομικό δράμα που ήταν τόσο κακό που ήταν υπαρξιακά απαίσιο, συγκεντρώνοντας μια σειρά από σπάνιες κριτικές με μηδέν αστέρια (συμπεριλαμβανομένης και της δικής μου) και το οποίο, όπως ήταν αναμενόμενο, έλαβε παραγγελία για δεύτερη σεζόν.
Από κάτω προς τα πάνω
Αλλά μετά το «All’s Fair» ήρθε το «The Beauty». Το οποίο ήταν χαοτικό και ατελές, αλλά διασκεδαστικό. Και μετά υπήρξε το «Love Story», για τις σύντομες ζωές και τον έρωτα του JFK Jr. και της Κάρολιν Μπεσέτ, το οποίο ήταν απόλυτα επιτυχημένο, πραγματικά καλό «τρας».
Και τώρα υπάρχει το «The Shards», η σειρά-διασκευή του Μέρφι του ομώνυμου meta-fiction / αυτοβιογραφικού μυθιστορήματος του Μπρεντ Ίστον Έλις, που διαδραματίζεται στη δεκαετία του ’80.
Photograph: FX
Ένα ερώτημα
«Ένα από τα πρώτα ερωτήματα που θα σας προκαλέσει η τηλεοπτική διασκευή του Ράιαν Μέρφι για το βιβλίο «The Shards» του Μπρετ Ίστον Έλις είναι: πού στο καλό είναι οι γονείς αυτών των παιδιών;» σχολιάζει η Emma Madden στον Guardian και συνεχίζει:
«Η απάντηση είναι απλή. Βρισκόμαστε στο Λος Άντζελες του 1981, και αυτά τα εντυπωσιακά αποχαυνωμένα παιδιά δεν έχουν γονείς που τα περιβάλλουν με υπερπροστασία.
»Πηγαίνουν σε πάρτι, πίνουν ουίσκι, ακούνε το Vienna των Ultravox σε επανάληψη και καταναλώνουν τεράστιες ποσότητες κοκαΐνης. Είναι μια ολοκληρωμένη απεικόνιση της βαρετά ηδονιστικής Αμερικής του Έλις».
«Ένα από τα πρώτα ερωτήματα που θα σας προκαλέσει η τηλεοπτική διασκευή του Ράιαν Μέρφι για το βιβλίο «The Shards» του Μπρετ Ίστον Έλις είναι: πού στο καλό είναι οι γονείς αυτών των παιδιών;»
Το άβαταρ του Μπρετ Ίστον Έλις
«Η σειρά ξεκινάει με μια λακωνική φωνή εκτός κάδρου από τον πρωταγωνιστή μας, τον Μπρετ (Ίγκμπι Ρίγκνι, που σε κάποια σημεία είναι ακόμα λίγο ακατέργαστος, αλλά παρ’ όλα αυτά κάνει εξαιρετική δουλειά εδώ, αφήνοντας να διαφαίνονται ακριβώς όσα χρειάζονται από τα ταραγμένα συναισθήματα που κρύβονται κάτω από το λαμπερό, προστατευτικό κέλυφος, ώστε το άβαταρ του Έλις να παραμένει αναγνωρίσιμα ανθρώπινο)» σχολιάζει σε μια άλλη κριτική στον Guardian η Lucy Mangan.
Σχεδιάζει το άμεσο μέλλον για τον ίδιο και την εκλεκτή, χρυσή παρέα των φίλων του από το λύκειο. «Μια εποχή τρόμου και δολοφονιών που θα μας κατέστρεφε όλους» Σκεφτείτε τον Γκάτσμπι με μεθακβαλόνη*, καθίστε αναπαυτικά και απολαύστε.
(*Mια συνθετική ουσίας που καταστέλλει το κεντρικό νευρικό σύστημα. Δημιουργήθηκε τη δεκαετία του 1950 και οι γιατροί τη χρησιμοποιούσαν για τη θεραπεία προβλημάτων ύπνου και άγχους. Έγινε ένα από τα πιο δημοφιλή ψυχαγωγικά ναρκωτικά στις δεξιώσεις τη δεκαετία του 1960 και του 1970, προτού οι κυβερνήσεις την απαγορεύσουν λόγω των υψηλών ποσοστών κατάχρησης και εθισμού).
Τα παιδιά των 90s ειδώλων
To meta-fiction απαιτεί μετα-σχόλια, οπότε ο Μέρφι έχει γεμίσει το καστ με τους απογόνους εμβληματικών προσωπικοτήτων της δεκαετίας του ’80 – κυρίως την Κάια Γκέρμπερ (η απόλυτη εικόνα της μητέρας της, του σούπερ μοντέλου Σίντι Κρόφορντ) και τον Χόμερ Γκιρ (γιο του Ρίτσαρντ και της Κέρι Λόουελ), οι οποίοι και οι δύο τα καταφέρνουν πολύ καλά.
Το αστείο είναι ότι η Σίντι Κρόφορντ και ο Ρίτσαρντ Γκιρ ήταν το απόλυτο ζευγάρι των 90s και τώρα έχουν βρεθεί να παίζουν μαζί τα παιδιά τους.
«Ήταν ένας ιός»
Η Γκέρμπερ υποδύεται τη Σούζαν, την αριστούχο μαθήτρια και πρόεδρο της τάξης, την παιδική φίλη με την οποία ο Μπρετ είναι ερωτευμένος, παρά την κοπέλα του Ντέμπι (Χέις Γουόρνερ), τους διάφορους μυστικούς εραστές του και τον μακροχρόνιο σύντροφο της Σούζαν, τον Τομ (Γκράχαμ Κάμπελ).
Ο Γκιρ υποδύεται τον Ρόμπερτ, τον όμορφο, ταραγμένο καινούριο μαθητή που φαίνεται έτοιμος να διαλύσει τον μαγευτικό κύκλο τους.
«Ήταν ένας ιός», μας λέει η φωνή του Μπρετ εκτός κάδρου, καθώς ο Ρόμπερτ αρχίζει να του κάνει gaslighting και να γίνεται φίλος με όλους τους νεαρούς άνδρες με τους οποίους ο Μπρετ είχε πρόσφατα σεξουαλικές σχέσεις, «που επρόκειτο να εισβάλει και να καταστρέψει το σχολείο και εμένα».
Νεαρές γυναίκες δέχονται τηλεφωνήματα από κάποιον που αναπνέει βαριά, εξαφανίζονται και στη συνέχεια βρίσκονται φρικτά ακρωτηριασμένες και νεκρές
Photograph: FX
Ο κατά συρροή δολοφόνος
Είναι η δεκαετία του ’80, είμαστε στο Λος Άντζελες και έτσι, εκτός από τις μεταφορές για την επερχόμενη επιδημία του AIDS, υπάρχει και ένας πραγματικός δολοφόνος που δρα.
Νεαρές γυναίκες δέχονται τηλεφωνήματα από κάποιον που αναπνέει βαριά, εξαφανίζονται και στη συνέχεια βρίσκονται φρικτά ακρωτηριασμένες και νεκρές.
Όταν βρίσκεται το τρίτο θύμα, ο κατά συρροή δολοφόνος έχει πάρει το παρατσούκλι «Trawler» και αιματηρά πεντάλφα εμφανίζονται σε πόρτες και μέσα σε σπίτια, με αποτέλεσμα η πόλη να ζει μέσα στον φόβο.
Ο Μπρετ κρατά ένα μαχαίρι δίπλα στη γραφομηχανή του, καθώς εργάζεται πάνω στο πρώτο του μυθιστόρημα μέχρι αργά τη νύχτα.
Νεαρά, αρσενικά θύματα
Ο «Trawler» στρέφεται πλέον σε νεαρά αρσενικά θύματα. Όταν ένας από τους πρώην μυστικούς φίλους του Μπρετ, ο Ματ Κέλνερ, κατηγορεί τον Μπρετ ότι τον καλεί επανειλημμένα και μπαίνει στο σπίτι του ενώ αυτός λείπει, ακόμη πιο σκοτεινές υποψίες για τον Ρόμπερτ αρχίζουν να σχηματίζονται στο μυαλό του κατά τα άλλα απογοητευμένου ήρωά μας.
Τότε δέχεται και ο ίδιος ένα τηλεφώνημα και ακούει τους ήχους του Ματ να βασανίζεται μέχρι θανάτου.
Photograph: Ray Mickshaw/FX
Όλη η μόδα των 80s
Το «The Shards» είναι υπέροχα επιμελημένο, γυρισμένο και μουσικά επενδυμένο. Η θάλασσα από μοκασίνια Gucci, πουκάμισα Ralph Lauren και οτιδήποτε άλλο της Calvin Klein κυλάει κάτω από έναν μόνιμα γαλάζιο ουρανό.
Και η μουσική επένδυση αποτελείται είτε από σύγχρονα χιτ είτε από κομμάτια ειδικά γραμμένα για την περίσταση από τον Τρόι Σίβαν, ο οποίος με κάποιο μαγικό τρόπο καταφέρνει να ανακαλέσει με ακρίβεια μια εποχή σχεδόν δύο δεκαετίες πριν γεννηθεί και να προσθέσει και μια ειλικρινή μελαγχολία γι’ αυτήν.
Θραύσματα ελπίδας
Ίσως αυτό είναι που κάνει το «The Shards» να ξεχωρίζει ως μια πραγματική επιστροφή του Μέρφι στην παλιά του φόρμα.
Η νοσταλγία δεν είναι απλώς η ανάμνηση περασμένων εποχών –είναι και η λαχτάρα για αυτές, και αυτή τη φορά ο συγγραφέας αποτυπώνει και τα δύο. Η πλοκή με τον κατά συρροή δολοφόνο δίνει ώθηση στην ιστορία, αλλά η ουσία της βρίσκεται στην λαχτάρα για μια εποχή που έχει περάσει, για τη νεότητα που έχει χαθεί, ακόμα και με όλες τις θλίψεις και τις ανασφάλειές της.
Όταν τα ναρκωτικά και το σεξ ήταν ακόμα καινοτομίες, μέρος μιας διαδικασίας ανακάλυψης και όχι αποφυγής, και φαινόταν –πριν από τους ιούς, το διαδίκτυο, την κλιματική αλλαγή και όλες τις άλλες ατελείωτες φρίκες– σαν να ήταν όλα δυνατά. Θραύσματα (shards) ελπίδας.
Το μυθιστόρημα «The Shards» του Μπρεντ Ίστον Έλις
*Το «The Shards» είναι διαθέσιμο στο Disney+
*Με στοιχεία από theguardian.com | Αρχική Φωτό: The Shards | Photograph: FX
