Τέλος στο σουβλάκι έρχεται ! Μόνο με catering τα πανηγύρια
Η είδηση έπεσε σαν κάρβουνο σε ληγμένο προσάναμμα: τέλος το υπαίθριο ψήσιμο στα πανηγύρια, καθώς από φέτος εφαρμόζεται ο νόμος που υποχρεώνει τους συλλόγους να αναθέτουν την τροφοδοσία μόνο σε εταιρείες catering.
Το μέτρο έχει ως στόχο – επισήμως – τη συμμόρφωση με τους υγειονομικούς κανονισμούς, τη φορολογική διαφάνεια και την πυρασφάλεια. Άτυπα όμως, μοιάζει σαν κάποιος στο υπουργείο να αποφάσισε πως ο ξάδερφος με την ποδιά και τη φλόγα είναι απειλή για τη δημόσια τάξη και όχι πηγή λαϊκού πολιτισμού.
Καπνός χωρίς φωτιά ή φωτιά χωρίς καρβουνάκι;
Η ερμηνεία είναι απλή:
-
Δεν θα υπάρχουν πλέον εθελοντές που ψήνουν.
-
Δεν θα υπάρχει ο παππούς που “αναλαμβάνει την τσίκνα για το καλό του χωριού”.
-
Ο σύλλογος δεν θα μπορεί να βάλει τα μέλη του να βοηθήσουν.
-
Αν δεν μπορεί να πληρώσει catering, τότε δεν θα έχει πανηγύρι.
Και όλα αυτά, σε μια εποχή όπου οι τοπικές κοινωνίες με το ζόρι συγκεντρώνουν χορηγίες για ένα μικρό ηχοσύστημα.
Πανηγύρι με catering; Σαν φεστιβάλ γαστρονομίας σε λαϊκή συσκευασία
Τα ερωτήματα που τίθενται είναι εύλογα:
-
Ποιος μικρός πολιτιστικός σύλλογος μπορεί να ανταποκριθεί στο κόστος;
-
Ποια εταιρεία catering θα στήσει σουβλάκι στην κορφή του χωριού;
-
Και κυρίως, ποιο παιδί θα δει τη γιαγιά του να σερβίρει πίτα με αγάπη, τώρα που θα τη σερβίρει… υπάλληλος με POS και πλαστικό καπέλο;
Αν το μέτρο στοχεύει στη διαφάνεια και την ασφάλεια, μήπως υπάρχει τρόπος ελέγχου χωρίς κατάργηση της παράδοσης;
Ή μήπως βρισκόμαστε μπροστά στην πλήρη “επαγγελματοποίηση” κάθε κοινωνικής έκφρασης, ακόμα και εκείνης που στηριζόταν στο μεράκι και τον εθελοντισμό;
Ο νόμος ήρθε για να σώσει τις κοιλιές μας από τις απειλές της πυράς και του… μικροβίου. Αλλά αν οι πανηγύρεις σιγήσουν επειδή δεν έχουν “ΕΦΚΑ catering”, ποιος θα σώσει την ψυχή της τοπικής κοινωνίας;
Μέχρι τότε, ψήστε το καλαμάκι σπίτι. Και μην ξεχάσετε την απόδειξη.
