Όσοι πέρασαν από το κολυμβητήριο Ραφήνας σήμερα και είδαν τον Μάκη Βουδούρη με τον Κώστα Μώρο να κάθονται για αρκετή ώρα στο ίδιο τραπέζι, δύσκολα πίστεψαν ότι επρόκειτο για μια απλή συνάντηση δύο φίλων.
Άλλωστε, στην αυτοδιοίκηση υπάρχει ένας άγραφος κανόνας. Όταν δύο πρώην γιατροί και αυτοδιοικητικοί με τόσα χιλιόμετρα στην πλάτη συναντιούνται καλοκαιριάτικα, λίγο πριν αρχίσει να ζεσταίνεται το πολιτικό σκηνικό για το 2028, η κουβέντα σπάνια αφορά μόνο την υγεία, τα εγγόνια ή τις διακοπές.
Οι πληροφορίες της στήλης λένε ότι στο τραπέζι έπεσαν πολλά ονόματα. Κάποια γνωστά, κάποια λιγότερο γνωστά και κάποια που, αν επιβεβαιωθούν, θα προκαλέσουν αρκετές συζητήσεις τους επόμενους μήνες. Συζητήθηκαν πρόσωπα, ισορροπίες, συμμαχίες, αλλά και το μεγάλο ερώτημα που πλανάται εδώ και καιρό πάνω από τη Ραφήνα και το Πικέρμι…
Κάπου εκεί, λένε οι ίδιες πηγές, η παρέα δεν έμεινε μόνο στους δύο. Ένας τρίτος προστέθηκε στην κουβέντα. Ένα πρόσωπο που γνωρίζει καλά πρόσωπα και καταστάσεις, με πρόσβαση τόσο στην αυτοδιοίκηση όσο και σε ευρύτερους πολιτικούς κύκλους. Και τότε, σύμφωνα με όσους γνωρίζουν, η συζήτηση άρχισε να αποκτά άλλο ενδιαφέρον.
Τι ειπώθηκε; Κανείς δεν ξέρει με βεβαιότητα. Ή μάλλον, όσοι ξέρουν δεν μιλάνε.
Ακούστηκε πάντως ότι η κουβέντα δεν περιορίστηκε στις δημοτικές εκλογές. Υπήρξαν αναφορές και σε εξελίξεις που ξεπερνούν τα όρια του Δήμου Ραφήνας – Πικερμίου. Σε πρόσωπα που εξετάζουν την επόμενη πολιτική τους κίνηση. Σε σενάρια που φτάνουν μέχρι την Ανατολική Αττική και ίσως ακόμη παραπέρα.
Το βέβαιο είναι ότι ούτε ο Μάκης Βουδούρης ούτε ο Κώστας Μώρος μοιάζουν με ανθρώπους που έχουν αποφασίσει να παρακολουθούν απλώς τις εξελίξεις από την εξέδρα. Και όσοι τους γνωρίζουν καλά λένε ότι η ήττα του 2023 δεν έκλεισε κανέναν κύκλο. Απλώς άνοιξε έναν καινούργιο.
Μπορεί να ήταν μια απλή συνάντηση φίλων.
Μπορεί πάλι να ήταν το πρώτο ανεπίσημο πολιτικό ραντεβού μιας διαδρομής που θα ξεδιπλωθεί τα επόμενα δύο χρόνια. Άλλωστε στην πολιτική, οι πραγματικές αποφάσεις δεν ανακοινώνονται ποτέ όταν παίρνονται.
Απλώς, κάποια στιγμή, εμφανίζονται μπροστά μας ως… τετελεσμένα. Και συνήθως έχουν ξεκινήσει από ένα τραπεζάκι, έναν καφέ και μια κουβέντα που «δεν είχε τίποτα το ιδιαίτερο».
