Στο Ευρωκοινοβούλιο για την πατρίδα: Τι οφείλουμε να διεκδικήσουμε
Μπαίνοντας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις Βρυξέλλες, δεν είχα την αίσθηση ότι περνώ απλώς το κατώφλι ενός ακόμη θεσμικού κτιρίου. Είχα την αίσθηση ότι πατώ σε έναν χώρο όπου λαμβάνονται αποφάσεις που καθορίζουν άμεσα τη ζωή εκατομμυρίων Ευρωπαίων πολιτών – και φυσικά και τη δική μας, των Ελλήνων. Εκεί όπου οι αριθμοί, τα ψηφίσματα, οι κανονισμοί και οι στρατηγικές αποκτούν πραγματικό κοινωνικό και εθνικό αποτύπωμα.
Ως πολιτευτής, αλλά πάνω απ’ όλα ως Έλληνας πολίτης, η εμπειρία αυτή δεν ήταν ούτε τυπική ούτε ουδέτερη. Ήταν έντονη, φορτισμένη, γεμάτη σκέψεις, ερωτήματα και έντονη ανησυχία για το παρόν και το μέλλον της πατρίδας μας μέσα σε αυτή τη σύνθετη και συχνά αντιφατική Ευρώπη.
Το Ευρωκοινοβούλιο εντυπωσιάζει. Η αρχιτεκτονική, η οργάνωση, ο όγκος του θεσμού δημιουργούν μια αίσθηση ισχύος. Στους διαδρόμους κινούνται άνθρωποι από κάθε γωνιά της Ευρώπης, με φακέλους, ακουστικά μετάφρασης, συσκέψεις σε μικρές ομάδες, βιαστικά βήματα. Εκεί συνειδητοποιεί κανείς πόσο απρόσωπα μπορεί να λαμβάνονται αποφάσεις που επηρεάζουν άμεσα τη ζωή των λαών.
Παρακολουθώντας συζητήσεις και διαδικασίες, γίνεται φανερό ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση λειτουργεί με μηχανική ακρίβεια, αλλά συχνά με πολιτική απόσταση από την κοινωνική πραγματικότητα. Η «ευρωπαϊκή ιδέα» μίλησε για ισοτιμία, συνεργασία και αλληλεγγύη. Στην πράξη, όμως, αυτό που αναδεικνύεται συχνά είναι η ανισορροπία ισχύος, η υπερβολική γραφειοκρατία και πολιτικές που σχεδιάζονται περισσότερο για αριθμούς παρά για ανθρώπους.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής μου εκεί, είχα μια εποικοδομητική και ειλικρινή συζήτηση με Έλληνες ευρωβουλευτές της Ελληνική Λύση, οι οποίοι ανέλυσαν με σαφήνεια τις θέσεις και τον αγώνα τους για την αγροτική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την ανάγκη προστασίας της εγχώριας παραγωγής και την υπεράσπιση της διατροφικής αυτάρκειας της χώρας μας. Αυτό που μου προκάλεσε ιδιαίτερη θετική εντύπωση ήταν η συνέπεια λόγων και πράξεων, η διαρκής κοινοβουλευτική τους παρουσία και οι στοχευμένες παρεμβάσεις τους στα ευρωπαϊκά όργανα υπέρ του Έλληνα παραγωγού.
Οι αγροτικές κινητοποιήσεις, που τα τελευταία χρόνια αποτελούν ένα αυθεντικό ξέσπασμα αγωνίας και αξιοπρέπειας του αγροτικού κόσμου, βρήκαν ουσιαστικό πολιτικό αντίκρισμα στις θέσεις και στις ενέργειες της Ελληνικής Λύσης. Δεν πρόκειται απλώς για θεωρητικές τοποθετήσεις, αλλά για μια πραγματική μάχη που δίνουν οι Έλληνες ευρωβουλευτές του κόμματος μέσα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο: με ερωτήσεις προς την Κομισιόν, με παρεμβάσεις σε επιτροπές, με ψηφοφορίες και τροπολογίες που στοχεύουν στη μείωση του κόστους παραγωγής, στην προστασία από αθέμιτες εισαγωγές και στην αναθεώρηση των άδικων περιορισμών της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής.
Αυτό που διαπίστωσα από κοντά είναι ότι οι ευρωβουλευτές της Ελληνικής Λύσης δεν περιορίζονται σε έναν καταγγελτικό λόγο, αλλά επιδιώκουν ουσιαστικές αλλαγές συσχετισμών, υπερασπιζόμενοι σταθερά το δικαίωμα των Ελλήνων αγροτών να παράγουν, να ζουν με αξιοπρέπεια και να κρατούν ζωντανή την ελληνική ύπαιθρο.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα στις συζητήσεις για κανονισμούς, επιδοτήσεις, εισαγωγές και «πράσινες πολιτικές», η σκέψη μου γύριζε συνεχώς στην Ελλάδα. Στον μικρό αγρότη, στον κτηνοτρόφο, στον επαγγελματία της υπαίθρου που παλεύει καθημερινά με το κόστος ενέργειας, τα καύσιμα, τις ζωοτροφές, τη φορολογία. Στους ανθρώπους που κρατούν όρθια την πραγματική οικονομία της χώρας και όμως συχνά αισθάνονται αόρατοι για τα κέντρα αποφάσεων.
Στους διαδρόμους του Ευρωκοινοβουλίου δεν ακούς συχνά τη λέξη «παραγωγή». Δεν ακούς την αγωνία της περιφέρειας, τον φόβο για τη διατροφική επάρκεια, την πίεση που δέχονται τα νησιά, το βάρος της ακρίβειας στα ελληνικά νοικοκυριά. Αυτά μεταφράζονται σε «στατιστικές», όχι σε ανθρώπινες ιστορίες.
Κι εδώ γεννιέται το κρίσιμο ερώτημα: ποιος υπερασπίζεται σταθερά και χωρίς εκπτώσεις τα εθνικά συμφέροντα σε αυτό το επίπεδο; Ποιος θέτει στην πρώτη γραμμή την εθνική παραγωγή, την κοινωνική συνοχή, την ασφάλεια της χώρας, τη δημογραφική κατάρρευση;
Φεύγοντας από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το αίσθημα ευθύνης μου απέναντι στους ανθρώπους της παραγωγής έγινε ακόμη πιο έντονο. Το ταξίδι αυτό ενίσχυσε την πεποίθησή μου ότι η Ελλάδα χρειάζεται δυνατή, πατριωτική και μαχητική φωνή στην Ευρώπη, που θα βάζει πάνω από όλα τον Έλληνα αγρότη, την εθνική παραγωγή και το αυτονόητο δικαίωμα του λαού μας να αποφασίζει για το μέλλον του.
Γιατί αν κάτι γίνεται απολύτως σαφές βλέποντας τα ευρωπαϊκά κέντρα εξουσίας από κοντά, είναι ότι τίποτα δεν χαρίζεται. Ό,τι δεν διεκδικείς, το χάνεις. Ό,τι δεν υπερασπίζεσαι, το αποφασίζουν άλλοι για εσένα.
Στην Ελλάδα χρειαζόμαστε πολίτες ενεργούς και πολιτική με καθαρό προσανατολισμό. Όχι σιωπές, όχι ισορροπίες χωρίς ουσία, όχι πολιτική διαχείρισης. Χρειαζόμαστε πολιτική σύγκρουσης εκεί όπου απαιτείται και εθνικής αξιοπρέπειας σε κάθε επίπεδο.
Η επίσκεψή μου στο Ευρωκοινοβούλιο δεν ήταν μια «εθιμοτυπική εμπειρία». Ήταν μια βαθιά πολιτική υπενθύμιση του πόσο αναγκαία είναι η παρουσία καθαρών φωνών που δεν φοβούνται να εκπροσωπήσουν την Ελλάδα όπως της αξίζει.
Κι αν κάτι πήρα μαζί μου φεύγοντας από τις Βρυξέλλες, είναι αυτή η ακλόνητη πεποίθηση:
ότι ο αγώνας για την Ελλάδα δεν δίνεται μόνο στα έδρανα της Βουλής.
Δίνεται παντού.
Εκεί όπου λαμβάνονται αποφάσεις.
Εκεί όπου χαράσσονται πολιτικές.
Εκεί όπου δοκιμάζεται καθημερινά η αξιοπρέπεια των εθνών.
Και αυτός ο αγώνας συνεχίζεται.
Ευάγγελος Δημητρακόπουλος
Πολιτευτής Ελληνικής Λύσης Κυριάκος Βελόπουλος
#polis
