Στη λαϊκή του Μενιδίου χτύπησε η καρδιά της Ελλάδας
Ο Κυριάκος Βελόπουλος & η Ελληνική Λύση, δίπλα στους ανθρώπους της παραγωγής
«Ρεπορτάζ – Ανταπόκριση από το Μενίδι»
Την Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου, στη λαϊκή αγορά του Αχαρνές, δεν πραγματοποιήθηκε απλώς μία πολιτική επίσκεψη. Πραγματοποιήθηκε μία συνάντηση με την πραγματική Ελλάδα.
Από νωρίς το πρωί, ανάμεσα σε πάγκους γεμάτους φρούτα, λαχανικά, μέλι, ψάρια και προϊόντα του μόχθου της ελληνικής γης, ο πρόεδρος της Ελληνική Λύση, Κυριάκος Βελόπουλος, περπάτησε δίπλα στους ανθρώπους της παραγωγής.
Όχι πίσω από μικρόφωνα. Όχι μέσα σε γραφεία, αλλά μέσα στον κόσμο.
Ανάμεσα στους πάγκους της λαϊκής, εκεί όπου μυρίζει φρεσκοκομμένος μαϊντανός, πορτοκάλια και ιδρώτας δουλειάς, οι συναντήσεις δεν ήταν τυπικές ούτε προσχηματικές. Οι χειραψίες ήταν σφιχτές, γεμάτες βάρος και αλήθεια, το είδος της χειραψίας που δίνεται από ανθρώπους που ξέρουν τι σημαίνει μόχθος και θέλουν να νιώσουν ότι κάποιος τους ακούει πραγματικά.
Κάποια στιγμή, μπροστά σε έναν πάγκο με ψάρια, συνέβη κάτι μικρό, σχεδόν αθόρυβο αλλά πιο δυνατό από κάθε ομιλία.
Ο ιχθυοπώλης σήκωσε το βλέμμα.Τα χέρια του μύριζαν θάλασσα και αλάτι. Ήταν βρεγμένα, τραχιά, σημαδεμένα από χρόνια δουλειάς.
Δίστασε.
Πήγε να τα τραβήξει πίσω.
«Μη… θα σας λερώσω» κε Βελόπουλε, ψιθύρισε σχεδόν απολογητικά.
Και τότε ο Κυριάκος Βελόπουλος άπλωσε το χέρι του, χωρίς δεύτερη σκέψη.
«Δώσε το χέρι. Δώσε το χέρι…
Χέρι που δουλεύει δεν είναι βρώμικο.
Άλλα χέρια είναι βρώμικα.»
Για ένα δευτερόλεπτο, ο χρόνος πάγωσε.
Γιατί εκεί, πάνω από έναν πάγκο ψαριών, δεν συναντήθηκαν απλώς δύο άνθρωποι.
Συναντήθηκαν η πολιτική με την εργασία.Η εξουσία με τον μόχθο. Η Ελλάδα των γραφείων με την Ελλάδα της βιοπάλης. Και το χέρι του ψαρά — σκληρό, αλμυρό, τίμιο — έγινε το πιο καθαρό χέρι της ημέρας.
Οι κουβέντες δεν έμειναν σε ευγένειες και χαμόγελα. Ήταν άμεσες, ανθρώπινες, σχεδόν εξομολογητικές. Παραγωγοί, μικροπωλητές, οικογενειάρχες μιλούσαν για την καθημερινή τους αγωνία, για τα έξοδα που πνίγουν, για τον κόπο που δεν ανταμείβεται.
Και μέσα σε όλα αυτά, τα βλέμματα έλεγαν περισσότερα από τις λέξεις.Βλέμματα κουρασμένα αλλά περήφανα.Βλέμματα που δεν ζητούσαν θαύματα.Ζητούσαν το αυτονόητο: λύσεις και όχι άλλες υποσχέσεις.
Οι μικροπαραγωγοί, οι αγρότες, οι επαγγελματίες της λαϊκής, μίλησαν ανοιχτά για το κόστος, τη φορολογία, την ακρίβεια, την εγκατάλειψη του πρωτογενούς τομέα.
Και άκουσαν, για πρώτη φορά μετά από καιρό, έναν πολιτικό που δεν ήρθε για φωτογραφίες – αλλά για να ακούσει.
Δίπλα του βρέθηκαν στελέχη και υποψήφιοι της παράταξης.
Oι Βουλευτές της Ελληνικής Λύσης
Οι δύο βουλευτές της Ελληνικής Λύσης, Στέλιος Φωτόπουλος ( Ά Ανατολική Αττική ) και Βασίλης Γραμμένος (Ά Αθηνών ), βάδιζαν πλάι στον Κυριάκο Βελόπουλο χωρίς επιτήδευση και χωρίς αποστάσεις. Το βλέμμα τους ήταν αγέρωχο, καθαρό, στραμμένο μπροστά — όχι από έπαρση, αλλά από πίστη.
Βήμα με βήμα, ανάμεσα στον κόσμο, μιλούσαν, άκουγαν, έσκυβαν πάνω από τους ανθρώπους της αγοράς. Τα πρόσωπά τους δεν πρόδιδαν κόπωση, αλλά αποφασιστικότητα. Όχι προσποιητή αισιοδοξία, μα εκείνη την ήσυχη βεβαιότητα ότι κάτι αλλάζει.
Οι Πολιτευτές της Ελληνικής Λύσης
Ο Κύρος Τηλέμαχος, πολιτευτής Α’ Ανατολικής Αττικής, κινούνταν με σταθερό βηματισμό ανάμεσα στους πάγκους, με βλέμμα καθαρό και προσηλωμένο στους ανθρώπους. Δεν στάθηκε στιγμή τυπικά. Έσκυβε, άκουγε, ρωτούσε. Η παρουσία του είχε εκείνη τη σιωπηλή σοβαρότητα του ανθρώπου που δεν υπόσχεται εύκολα, αλλά καταγράφει, θυμάται και επιστρέφει με λύσεις.
Ο Δημήτρης Καρακατσάνης, πολιτευτής Δυτικής Αττικής, πιο άμεσος στον τρόπο, έπιανε κουβέντα με όλους. Με χειρονομίες ζωντανές, με λόγο απλό και ανθρώπινο, έσπαγε τον πάγο μέσα σε δευτερόλεπτα. Ήταν φανερό πως μιλούσε τη γλώσσα της αγοράς, όχι τη γλώσσα των γραφείων. Και ο κόσμος τον αντιμετώπιζε σαν «δικό του άνθρωπο».
Ο Ευάγγελος Δημητρακόπουλος, με ήρεμη δύναμη και μετρημένο λόγο, συμπλήρωνε την εικόνα της ομάδας. Παρατηρητικός, προσεκτικός στις λεπτομέρειες, στεκόταν δίπλα στους επαγγελματίες με σεβασμό, ακούγοντας περισσότερο απ’ όσο μιλούσε. Ένας πολιτευτής που δεν επιβάλλεται με θόρυβο, αλλά κερδίζει εμπιστοσύνη με ουσία.
Τα Στελέχη του οργανωτικού
Στο παρασκήνιο, εκεί όπου χτίζονται οι επιτυχημένες πολιτικές παρουσίες, ο Υπεύθυνος Οργανωτικού Αθήνας Κωνσταντίνος Κανιώρος και η Μαρία Σπαθή είχαν οργανώσει με ακρίβεια κάθε βήμα της διαδρομής.
Τίποτα δεν ήταν τυχαίο. Η πορεία μέσα στη λαϊκή είχε σχεδιαστεί έτσι ώστε ο Κυριάκος Βελόπουλος να περάσει από κάθε γωνιά, να μιλήσει με κάθε παραγωγό, να μη μείνει κανείς εκτός. Με διακριτικότητα αλλά απόλυτο έλεγχο, καθοδηγούσαν τη ροή, μοίραζαν ενημερωτικό υλικό, φρόντιζαν ώστε οι πολίτες να πάρουν στα χέρια τους τις επίσημες θέσεις του κόμματος.
Ήταν εκείνη η αόρατη δύναμη που δεν φαίνεται στις κάμερες, αλλά χωρίς αυτήν τίποτα δεν λειτουργεί.
Το οργανωτικό νεύρο της παράταξης.
Τομεάρχης Ανάπτυξης Νοτίου Ελλάδας
Η Μαρία Βυτινίδου, πολιτευτής Α’ Ανατολικής Αττικής και Τομεάρχης Ανάπτυξης Νοτίου Ελλάδας, δεν περιορίστηκε σε μια συμβολική παρουσία. Ήταν διαρκώς σε κίνηση και από πάγκο σε πάγκο, συζητούσε με παραγωγούς, εμπόρους, μικροεπιχειρηματίες, ρωτούσε για το κόστος, για τις προμήθειες, για τη φορολογία, για τα πραγματικά προβλήματα της αγοράς. Δεν μιλούσε θεωρητικά, μιλούσε τη γλώσσα της ανάπτυξης, της επιχειρηματικότητας, της πράξης. Γνώριζε το αντικείμενό της σε βάθος και οι συζητήσεις της δεν είχαν πολιτικά συνθήματα, αλλά στοιχεία, προτάσεις και κατευθύνσεις.Λειτούργησε ως γέφυρα ανάμεσα στην πολιτική και την πραγματική οικονομία, επιβεβαιώνοντας πως η ανάπτυξη δεν είναι απλή λέξη, αλλά καθημερινή μάχη στο πεδίο.
Ομάδα μάχης με παρουσία
Η παρουσία της Ελληνικής Λύσης ήταν συλλογική, δεμένη, με κοινό βηματισμό και κοινή κατεύθυνση. Μια εικόνα που δεν θύμιζε συνοδεία εξουσίας, αλλά ομάδα που προχωρά μαζί με την κοινωνία, με βλέμμα ελπιδοφόρο και λόγο στραμμένο στον άνθρωπο.
Η παρουσία τους δεν είχε χαρακτήρα «κομματικής πομπής» αλλά ομάδα μάχης.
Άνθρωποι που γνωρίζουν την αγορά, την εργασία, την επιχειρηματικότητα, την καθημερινή αγωνία. Το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο: Η ανάπτυξη ξεκινά από τον παραγωγό. Η οικονομία χτίζεται από κάτω προς τα πάνω.Και η Ελλάδα δεν σώζεται με λόγια, αλλά με παρουσία.
Η υποδοχή του κόσμου ήταν θερμή, αυθόρμητη, γεμάτη ελπίδα.Πολίτες πλησίαζαν, φωτογραφίζονταν, εξέφραζαν στήριξη, ζητούσαν αλλαγή. Ένα κλίμα που δεν θύμιζε «κομματική επίσκεψη», αλλά λαϊκή συστράτευση.
Γιατί όταν η πολιτική επιστρέφει στη γειτονιά, όταν ο αρχηγός περπατά δίπλα στον πολίτη, όταν ακούει τον παραγωγό και τον μικροεπιχειρηματία, τότε δεν μιλάμε απλώς για μία ακόμη παράταξη. Η Ελληνική Λύση βρίσκεται σε δυναμική εξέλιξη και η κοινωνία δεν παρακολουθεί απλώς, αλλά συμμετέχει. Και από το Μενίδι στάλθηκε ένα καθαρό μήνυμα:
Η Ελλάδα της δουλειάς, της παραγωγής και της αξιοπρέπειας ξυπνά και είναι έτοιμη να διεκδικήσει το μέλλον της. Η πολιτική επιστρέφει εκεί όπου ανήκει, στον πολίτη, στον παραγωγό, στην καρδιά της Ελλάδας.
