Ο Νέος παίκτης του Πικερμίου δεν κατέβηκε ποτέ στο γήπεδο με φιλοδοξία να πρωταγωνιστήσει. Δεν ζήτησε φανέλα, δεν έκανε ζέσταμα, δεν έστησε εξέδρα. Τον έβαλαν μέσα σχεδόν με το ζόρι. Κι όμως, μέσα σε δώδεκα μήνες, άντε, είκοσι τέσσερις το πολύ, όχι απλώς έμαθε το παιχνίδι, αλλά άρχισε να διαβάζει και το σκορ πριν γραφτεί.
Μιλάμε για έναν άνθρωπο με παιδεία. Όχι τη βιτρίνα, τη βαθιά. Μορφωμένος, καθαρός στο μυαλό, χωρίς καμία προϋπηρεσία στα πολιτικά παρασκήνια και το κυριότερο, χωρίς καμία λαχτάρα να μπλεχτεί. Κι όμως, μπλέχτηκε. Και μπλέχτηκε για τα καλά. Όχι σαν αυτούς που χάνονται στα πρώτα μέτρα, αλλά σαν εκείνους που ανεβαίνουν το μονοπάτι, ιδρώνουν, σταματούν, κοιτούν γύρω τους και συνεχίζουν πιο σίγουροι.
Σήμερα ξέρει τι λέει. Ξέρει πού το λέει. Ξέρει πώς το λέει και αυτό κάνει τη διαφορά, ξέρει γιατί το λέει. Δεν κρύβεται πίσω από πλάτες, δεν ψιθυρίζει σε διαδρόμους για να ακουστούν άλλοι. Στέκεται ο ίδιος μπροστά. Μετρημένα, χωρίς θόρυβο, αλλά με παρουσία που δεν περνά απαρατήρητη.
Κι αν θα έχει μέλλον ή όχι; Εμείς λέμε πως θα έχει. Όχι γιατί το επιβάλλει η συγκυρία, αλλά γιατί το δείχνει η διαδρομή. Βέβαια, το βουνό του Πικερμίου δεν συγχωρεί εύκολα, αντιθέτως μάλιστα και τα παραδείγματα πάμπολλα… Στα ορεινά, όποιος ανέβει χωρίς λόγο γλιστρά. Όποιος ανέβει χωρίς σχέδιο χάνεται στην ομίχλη. Αλλά όποιος ανεβαίνει με καθαρό βλέμμα, αντοχή και σεβασμό στο μονοπάτι, συνήθως φτάνει ψηλότερα απ’ όσο νόμιζε.
Και κάπως έτσι, στα βράχια και στα πεύκα του Πικερμίου, δεν γεννιέται απλώς ένας νέος παίκτης. Διαμορφώνεται μια παρουσία που είτε αρέσει είτε όχι, φαίνεται πως ήρθε για να μείνει. Το μόνο ερώτημα είναι και θα φανεί…. αν αντέξει την ανάβαση μέχρι τέλους…
