Δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό. Δεν είναι «μια κακή μέρα». Είναι εικόνες που επαναλαμβάνονται, που συσσωρεύονται, που πια έχουν γίνει κανονικότητα. Σκουπίδια πεταμένα ανεξέλεγκτα σε κοινόχρηστους χώρους, μπάζα και ογκώδη αντικείμενα παρατημένα για μέρες, νερά λιμνάζοντα, και παγκάκια σκουριασμένα, επικίνδυνα, εγκαταλελειμμένα στη φθορά του χρόνου.
Οι φωτογραφίες που βλέπετε δεν προέρχονται από κάποιο «ακραίο» σημείο. Είναι εικόνες από τη γειτονιά μας, από χώρους που υποτίθεται πως είναι για όλους: για οικογένειες, ηλικιωμένους, παιδιά, επισκέπτες. Παγκάκια που θα έπρεπε να προσφέρουν ξεκούραση και ασφάλεια, μετατρέπονται σε παγίδες σκουριάς. Χώροι που θα έπρεπε να είναι καθαροί, μετατρέπονται σε άτυπες χωματερές.
Το πιο ανησυχητικό όμως δεν είναι μόνο η εικόνα. Είναι η απουσία αντίδρασης. Πού είναι οι υπεύθυνοι; Πού είναι ο έλεγχος; Πού είναι η δημοτική παρουσία που θα έπρεπε όχι μόνο να καθαρίζει, αλλά και να επιβάλλει πρόστιμα, να αποτρέπει, να προστατεύει τον δημόσιο χώρο; Γιατί εδώ δεν μιλάμε απλώς για αμέλεια. Μιλάμε για έλλειψη διοίκησης και στοιχειώδους φροντίδας.
Κάθε μέρα, οι δημότες βλέπουν κάτι καινούριο. Κάθε μέρα, ένα νέο σημείο υποβάθμισης. Και κάθε μέρα, η ίδια απογοήτευση. Οι εικόνες αυτές, που κυκλοφορούν στα social από απλούς δημότες, δεν είναι «γκρίνια». Είναι κραυγή αγωνίας για έναν δήμο που δείχνει να αφήνεται στην τύχη του.
Ο δημόσιος χώρος δεν ανήκει σε κανέναν και ταυτόχρονα ανήκει σε όλους. Και ακριβώς γι’ αυτό χρειάζεται φροντίδα, έλεγχο και ευθύνη. Όσο αυτά απουσιάζουν, η εικόνα θα χειροτερεύει και μαζί της η ποιότητα ζωής στον Δήμος Σπάτων Αρτέμιδας.
Το ερώτημα παραμένει απλό και αμείλικτο: Μέχρι πότε;
