Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική ζωή ενός τόπου που αποκαλύπτουν περισσότερα από όσα αρχικά φαίνονται. Όχι μόνο για τις αποφάσεις που λαμβάνονται, αλλά κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο κάποιοι επιλέγουν να διαχειριστούν τη διαφωνία, την κριτική και τελικά την ίδια την πραγματικότητα.
Το τελευταίο διάστημα, γύρω από το ζήτημα της χερσαίας ζώνης του λιμανιού και των επαγγελματικών χρήσεων της περιοχής, δημιουργήθηκε μια ένταση που ξεπέρασε τα όρια μιας πολιτικής διαφωνίας. Ένα θέμα σοβαρό, που αφορά άμεσα επαγγελματίες, επιχειρήσεις, ιδιοκτησίες και συνολικά τη λειτουργία της πόλης, επιχειρήθηκε να μετατραπεί σε προσωπικό πεδίο αντιπαράθεσης.
Και αυτό ήταν λάθος.
Γιατί όταν μιλάμε για το μέλλον της πόλης, δεν χωρούν ούτε μικροπολιτικές λογικές ούτε υπονοούμενα. Χρειάζονται καθαρές θέσεις, ευθύνη και κυρίως συνέπεια.
Η θέση που διατυπώθηκε δημόσια από την πλευρά μου ήταν συγκεκριμένη και ξεκάθαρη: να διασφαλιστούν οι επαγγελματίες της περιοχής, η λειτουργικότητα της πόλης και η θεσμική κατοχύρωση κρίσιμων χώρων προς όφελος του Δήμου και των πολιτών. Μια θέση που στηρίχθηκε στην ουσία και όχι στην επικοινωνία.
Αντί όμως να υπάρξει ουσιαστικός διάλογος, επιλέχθηκαν οι αιχμές, οι υπαινιγμοί και η προσπάθεια προσωπικής στοχοποίησης. Όχι γιατί υπήρχαν επιχειρήματα απέναντι στην ουσία, αλλά γιατί πολλές φορές είναι πιο εύκολο να χτυπάς το πρόσωπο παρά να απαντάς στην πρόταση.
Μόνο που στο τέλος, η πραγματικότητα έχει τον δικό της τρόπο να απαντά.
Και η πραγματικότητα είναι ότι το ίδιο το Δημοτικό Συμβούλιο – μαζί και η ίδια η Δημοτική αρχή, βέβαια (πέραν της δολοφονίας χαρακτήρα που προσπάθησαν , ανεπιτυχώς, σε εμένα ) κατέληξε να υιοθετήσει στην πράξη την κατεύθυνση που μέχρι λίγες ημέρες πριν παρουσιαζόταν περίπου ως προβληματική.
Οι πολίτες βλέπουν. Οι επαγγελματίες καταλαβαίνουν. Και όσοι παρακολούθησαν την υπόθεση από κοντά γνωρίζουν πολύ καλά τι πραγματικά συνέβη.
Προσωπικά, δεν θα μπω ποτέ στη λογική της τοξικότητας. Δεν υπηρέτησα ποτέ την αυτοδιοίκηση με κραυγές, ίντριγκες ή προσωπικές επιθέσεις και δεν πρόκειται να ξεκινήσω τώρα.
Υπάρχει όμως κάτι που πρέπει να γίνει ξεκάθαρο προς κάθε κατεύθυνση:
Η ευγένεια δεν είναι αδυναμία.
Η θεσμική στάση δεν σημαίνει ανοχή.
Και η επιλογή κάποιου να κρατά χαμηλούς τόνους δεν σημαίνει ότι θα επιτρέπει σε οποιονδήποτε να στοχοποιεί τον ίδιο ή να υποτιμά τη νοημοσύνη των πολιτών.
Η πόλη χρειάζεται σοβαρότητα, σταθερότητα και ανθρώπους που να μπορούν να υπερασπίζονται τις θέσεις τους με συνέπεια. Όχι ανάλογα με τις ανάγκες της στιγμής.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, οι πολίτες δεν θυμούνται ποιος φώναξε περισσότερο.
Θυμούνται ποιος είχε δίκιο.
Υ.Γ.
Υπόσχομαι πως θα συνεχίσω να είμαι εδώ, με καθαρή και ακέραιη θέση, όπως ακριβώς πορεύτηκα όλα αυτά τα χρόνια.
Απέναντι στους πολίτες, απέναντι στον εαυτό μου και απέναντι στην οικογένειά μου, θα συνεχίσω να κοιτώ όλους στα μάτια.
Σάββας Αραπκιλής – Ανεξάρτητος Δημοτικός Σύμβουλος Ραφήνας πικερμίου
Εφημερίδα POLIS
