Έχει εγκαθιδρυθεί μια συνειδητή εθελοδουλία στο θεσμό της ΔΕΘ, απουσία οποιασδήποτε εναλλακτικής. Πριν λίγες μόλις δεκαετίες, η Έκθεση παρουσίαζε στους επισκέπτες το μέλλον. Μπορεί να το κάνει και σήμερα. Αρκεί κάποιος να το οραματιστεί και να το τολμήσει.
Πριν 100 χρόνια ο Νικόλας Γερμανός συνέλαβε τη δημιουργία της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης.
Μεταπολεμικά, η εμπορική διοργάνωση μετατράπηκε στο κορυφαίο ετήσιο πολιτικό γεγονός.
Μέσα στη Χούντα, ο πύργος του ΟΤΕ έγινε το δημοφιλέστερο σημείο της. Πολίτες από όλη τη Μακεδονία συνέρρεαν για να γνωρίσουν το λεγόμενο «φωόραμα», έναν συνδυασμό τηλεφώνου και εικόνας.
Σήμερα, η Έκθεση στερείται εμπορικού ενδιαφέροντος. Οι νέες τεχνολογίες βρίσκονται στο σπίτι μας ή στο μελλοντικό μας καλάθι.
Σήμερα, η Έκθεση αποτελεί – κυριολεκτικά – την βιτρίνα της κυβέρνησης.
Για άλλη μια χρονιά τα περίπτερα των Υπουργείων μονοπωλούν το ενδιαφέρον. Μόνο για τη συμμετοχή της ΔΥΠΑ στη φετινή ΔΕΘ οι φορολογούμενοι πλήρωσαν 226.778,64 ευρώ.
Η δε συμμετοχή της τιμώμενης χώρας Ιαπωνίας, περιορίστηκε σε μια διαφήμιση οχημάτων, μοτοσικλετών και φωτογραφικών μηχανών.
Κάποτε, η ΔΕΘ ήταν το στολίδι που οι πολιτικοί επεδίωκαν να αντλήσουν κάτι από τη λάμψη του. Πλέον, συμβαίνει το αντίθετο.
Η ΔΕΘ είναι εδώ και χρόνια μια εμποροπανήγυρη. Κανείς όμως, δεν τολμά να την αμφισβητήσει.
Η Θεσσαλονίκη τις ημέρες της Έκθεσης αγκωμαχά, όσο βγάζει ταυτόχρονα λεφτά. Έχει εγκαθιδρυθεί μια συνειδητή εθελοδουλία στο θεσμό, απουσία οποιασδήποτε εναλλακτικής.
Κανένας νοήμων κάτοικος δεν απολαμβάνει και δεν χειροκροτά αυτό το πανηγύρι. Αντιθέτως, το υπομένει όσο κάποιοι λίγοι συμμετέχουν σε αυτό, αποδεχόμενοι τον ρόλο είτε των κομπάρσων, είτε και των ιθαγενών.
Το μόνο κομμάτι της Έκθεσης που συνεχίζει να έχει παλμό είναι το πολιτικό της σκέλος, το οποίο κάλλιστα μπορεί να επεκταθεί.
Ένα μεγάλο πολιτικό ντιμπέιτ, ένα φόρουμ με επιστήμονες, πολιτικούς και συγγραφείς, θα μπορούσε να γεμίζει τους χώρους της Έκθεσης δημιουργικά.
Για δέκα ημέρες η Θεσσαλονίκη μπορεί να αποτελεί το κέντρο της πολιτικής διαμάχης, των επιστημονικών ερευνών και της καινοτομίας.
Μια νέα, πολιτική Έκθεση Θεσσαλονίκης, θα συνέχιζε να προσελκύει επισκέπτες στην πόλη, ενώ ταυτόχρονα θα προσέφερε πραγματικά οφέλη στους πολίτες αλλά και στους πολιτικούς.
Θα πάψει έτσι να αποτελεί το κέντρο της πόλης ένα στημένο σκηνικό, για μια θεατρική παράσταση που κάθε χρόνο επαναλαμβάνεται με το ίδιο σενάριο και τους ίδιους ηθοποιούς – ενίοτε σε διαφορετικούς ρόλους.
Υποτιμά τη νοημοσύνη των πολιτών να παρακολουθούν κάθε χρόνο την βόλτα των πολιτικών αρχηγών στα περίπτερα. Επιπλέον, υποτιμά και την αξιοπρέπεια των δημοσιογράφων και των φωτογράφων που καλούνται να ακολουθούν τα πρόσωπα αυτά, αναμένοντας να παράξουν περιεχόμενο.
Ας είμαστε ειλικρινείς, μέχρι και οι μεγάλες πορείες έξω από τη ΔΕΘ, τα τελευταία χρόνια θυμίζουν μια εθιμοτυπική συνάντηση των κινημάτων και των κομμάτων μετά το καλοκαίρι. Ένα «είθισται» έχει αντικαταστήσει την πολιτική δράση.
Τα εγκαίνια, οι πολιτικές υποσχέσεις, τα έργα και οι δεξιώσεις είναι φιέστες για ιθαγενείς. Όσοι συμμετέχουν, είτε γεμίζουν τις τσέπες τους και τα κοινωνικά τους δίκτυα, είτε πνίγουν καταναγκαστικά την ντροπή τους πίσω από τα φλας.
Η Έκθεση δε χρειάζεται να πάψει να υπάρχει. Κάτι τέτοιο θα βύθιζε την πόλη στην αφάνεια. Δε χρειάζεται επίσης να φύγει από το κέντρο.
Χρειάζεται να αλλάξει χαρακτήρα – και μάλιστα άμεσα.
