Αν το ΠΑΣΟΚ επιμείνει αυτόνομα προφανώς και θα διευκολύνει τη Νέα Δημοκρατία.
Η γείωση με την πραγματικότητα προφανώς και αποτελεί ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά που οφείλει να έχει ένας πολιτικός οργανισμός για να αξιολογεί σωστά τις καταστάσεις.
Στο ΠΑΣΟΚ όμως υπάρχουν στελέχη που αυτό το βασικό αξίωμα είτε το αγνοούν είτε τον προσπερνούν αδιάφορα προκειμένου να εξηγήσουν την τρέχουσα συγκυρία υπό το δικό τους υποκειμενικό πρίσμα και να οδηγηθούν στις αποφάσεις που έχουν ήδη πάρει (αναζητώντας πάτημα και αφορμή).
“Το ΠΑΣΟΚ θα πορευτεί αυτόνομα στις προσεχείς εκλογές” ήταν η δήλωση που έγινε μόλις το περασμένο Σαββατοκύριακο. Να πορευτεί μόνο του να κάνει τι; Να βγει πρώτο, αποκλείεται εκτός συγκλονιστικού απροόπτου. Να βγει δεύτερο; Και αυτό τίθεται εν αμφιβόλω πλέον αφού κυοφορούμενα σχήματα δείχνουν να έχουν την ίδια και ίσως μεγαλύτερη δυναμική.
Αν, λοιπόν, το ΠΑΣΟΚ κατέλθει αυτόνομα στις εκλογές, όπως επιθυμεί η Άννα Διαμαντοπούλου (σ’ αυτήν ανήκει η δήλωση) αλλά και άλλα στελέχη (για να μην αδικήσουμε), απλώς θα προχωρήσει σε καταμέτρηση δυνάμεων. Τη Δεξιά αυτό δεν θα την ενοχλήσει, ίσα-ίσα θα έλεγε κανείς. Άρα γιατί επιμένουν;
Θα πει κανείς ότι μάλλον δύσκολο να προαναγγελθούν κινήσεις συσπείρωσης των ευρύτερων κεντροαριστερών δυνάμεων και ότι στο κάτω-κάτω κάποιοι δικαιούνται να διαφωνούν μ’ αυτές και να προκρίνουν άλλες διεξόδους έτσι ώστε να νικηθεί η Νέα Δημοκρατία.
Ναι, αλλά δεν μας λένε ποιες. Πάντως, η “αυτόνομη πορεία” αυτό το σχέδιο (της νίκης, δηλαδή, επί της Νέας Δημοκρατίας) δεν το εξυπηρετεί. Τα κουκιά δεν βγαίνουν, οι αριθμοί παραμένουν αμείλικτοι ως προς την πραγματικότητα που παρουσιάζουν, ακόμα και αν θεωρήσουμε ότι οι δημοσκοπήσεις μπορεί να κρύβουν παγίδες αλλά και λάθη.
Γιατί, τότε, επιμένουν, σε μία αδιέξοδη επιλογή; Θα κληθούν να το εξηγήσουν αυτό στην κοινωνία και κυρίως στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ στο τέλος του Μάρτη. Αν, δηλαδή, είναι προτιμότερη η επιλογή της αυτόνομης καθόδου από τη διαμόρφωση εναλλακτικού σχεδίου συνεργασίας των δυνάμεων της ευρύτερης κεντροαριστεράς με κύριο στόχο την εκλογική πρωτιά.
Και όχι μόνο να το εξηγήσουν αλλά και να πείσουν γι’ αυτό. Να πείσουν, κοντολογίς, πως ένα κόμμα ακόμα που παραμένει κολλημένο ακόμα και σε μονοψήφια ποσοστά στην πρόθεση ψήφου τα τελευταία δύο χρόνια (και το οποίο, ας μην ξεχνιόμαστε, τερμάτισε τρίτο στις εκλογές του 2023 και στις ευρωεκλογές του 2024) θα κάνει ξαφνικά το μεγάλο άλμα και θα προσπεράσει τη Νέα Δημοκρατία “κόβοντας” πρώτο το νήμα.
Για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας: Η “αυτόνομη πορεία” απλά θα ανοίξει το δρόμο για μία επικείμενη κυβερνητική συνεργασία της Νέας Δημοκρατίας με το ΠΑΣΟΚ ή με τμήματά του που σήμερα αποφεύγουν να πάρουν ξεκάθαρη θέση όταν τους ζητείται να δεσμευτούν ότι δεν πρόκειται να υπάρξει συνεργασία με τη Δεξιά μετά τις εκλογές.
Εξυπηρετεί, προφανώς, και κάποιες προσωπικές ατζέντες και στρατηγικές και αναδεικνύει ένα τμήμα του ΠΑΣΟΚ που φλερτάρει ανοιχτά με το νεοφιλελευθερισμό και τις ιδέες του. Δεν είναι λίγοι αυτοί που στη Χαριλάου Τρικούπη πιστεύουν ανοιχτά στο σχέδιο Πισσαρίδη για παράδειγμα το οποίο αποτελεί ευαγγέλιο για την παρούσα κυβέρνηση (και το οποίο υπηρετείται πιστά από τον Πρωθυπουργό και το επιτελείο του).
Είναι δεδομένο: Πιθανή συγκρότηση “μετώπου” συνεργασίας των προοδευτικών δυνάμεων τη δεξιά συνιστώσα του ΠΑΣΟΚ την ξεβολεύει. Η “αυτονομία” είναι μία πρόφαση και μόνο. Γνωρίζουν ότι σ’ ένα τέτοιο σχήμα προφανώς ούτε ρόλο θα έχουν ούτε μέλλον. Και λαμβάνουν τα μέτρα τους. Το αν θα νικηθεί ή όχι η Δεξιά δεν αποτελεί, κατά τα φαινόμενα, προτεραιότητά τους.
