Πρόσφατα όλοι γίναμε κοινωνοί μιας εικόνας πορείας «διαμαρτυρίας», αναφορικά με την επιβαρυντική λειτουργία του λιμανιού για την πόλη της Ραφήνας, με μόλις 20 συμμετέχοντες.
Επικεφαλής αυτής της εικόνας ήταν η δήμαρχος Ραφήνας-Πικερμίου, Δήμητρα Τσεβά.
Το αποτέλεσμα της προσπάθειας κινητοποίησης των πολιτών δεν μπορεί, σε καμία περίπτωση, να θεωρηθεί επιτυχημένη μορφή διεκδίκησης για ένα τόσο σοβαρό πρόβλημα, όπως η κυκλοφοριακή ασφυξία και η υποβάθμιση της ποιότητας ζωής των πολιτών που δημιουργείται από τη λειτουργία του λιμανιού.
Αντίθετα, αναδεικνύει μια ξεπερασμένη πολιτική αντίληψη, όπου τα πανό, οι συμβολικές πορείες και οι ανούσιες επιστολές παρουσιάζονται ως μέσα επίλυσης σύνθετων προβλημάτων που απαιτούν σχέδιο, στρατηγική και ουσιαστική παρουσία στα κέντρα λήψης αποφάσεων. Προβλημάτων που απαιτούν, για τη λύση τους, όραμα και θέληση να γίνει πράξη αυτό που θέλουμε όλοι οι πολίτες: μια πόλη βιώσιμη για τους πολίτες, μια σύγχρονη πολιτεία, έναν τόπο που αξίζει να ζήσουμε με τα παιδιά μας.
Χαρακτηριστικό της «πορείας διαμαρτυρίας» των 20 ατόμων ήταν η ισχνή παρουσία πολιτών και στενών συνεργατών της δημοτικής αρχής στη συγκεκριμένη κινητοποίηση, γεγονός που εύλογα δημιουργεί ερωτήματα για το κατά πόσο η επιλογή αυτή αποτελούσε πραγματική συλλογική διεκδίκηση ή απλώς μια επικοινωνιακή κίνηση χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα.
Τι αναδείχθηκε;
Ότι η Ραφήνα σήμερα δεν έχει ανάγκη από πολιτικές εικόνας, αλλά από πολιτικές αποτελέσματος.
Το συσσωρευμένο πρόβλημα δεκαετιών δεν μπορεί να λυθεί με πανό στους δρόμους ούτε με επιστολές που καταλήγουν στα συρτάρια των υπουργείων.
Θα λυθεί μόνο όταν η δημοτική αρχή βρίσκεται διαρκώς εκεί όπου λαμβάνονται οι αποφάσεις, όταν συμμετέχει ενεργά στο Συμβούλιο Ακτοπλοϊκών Συγκοινωνιών, όπου εγκρίνονται νέα δρομολόγια και νέες άδειες πλοίων, και όταν διεκδικεί με τεκμηρίωση και επιμονή όσα πραγματικά χρειάζεται η πόλη.
Η βασική διεκδίκηση θα έπρεπε να είναι αυτονόητη: κανένα νέο βήμα ανάπτυξης του λιμανιού χωρίς να προηγηθούν οι απαραίτητες υποδομές. Πρώτα η επέκταση της Αττικής Οδού. Πρώτα η σιδηροδρομική σύνδεση της Ραφήνας με τον Προαστιακό, ακόμη και με υπόγεια διέλευση στα τελευταία 3,5 χιλιόμετρα, ώστε να προστατευθεί ο αστικός ιστός. Πρώτα η οργάνωση της πόλης και μετά η κατασκευή τέτοιου λιμένα, τον οποίο μπορούν να υποστηρίξουν οι υποδομές που έφτιαξε η κεντρική κυβέρνηση.
Για πόσα χρόνια γινόταν ακριβώς το αντίθετο. Αναπτυσσόταν το λιμάνι και η Ραφήνα έμενε με τις υποδομές της δεκαετίας του 1970.
Έντονος προβληματισμός δημιουργείται, ωστόσο, από το ότι η δημοτική αρχή και οι πολιτικοί της υποστηρικτές έχουν εκφράσει δημόσια, κατά καιρούς, την αντίθεσή τους τόσο στην έλευση του Προαστιακού όσο και στην επέκταση της Αττικής Οδού προς τη Ραφήνα.
Πρόκειται για μια πολιτική επιλογή που δημιουργεί εύλογα ερωτηματικά, γιατί, αν απορρίπτονται οι δύο σημαντικότερες υποδομές που μπορούν να αποσυμφορήσουν την πόλη, ποιο ακριβώς είναι το σχέδιο για το μέλλον;
Μάλλον κανένα.
Μας βάζουν σε έναν δρόμο χωρίς διέξοδο.
Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Η Ραφήνα δεν είναι το μικρό ψαρολίμανο που γνώρισαν κάποιοι πριν από εξήντα χρόνια. Είναι το δεύτερο μεγαλύτερο επιβατικό λιμάνι της χώρας και βρίσκεται δίπλα στον Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών, ο οποίος κάθε χρόνο καταγράφει νέα αύξηση της επιβατικής του κίνησης. Η γεωγραφική θέση της πόλης αποτελεί τεράστιο αναπτυξιακό πλεονέκτημα, αρκεί να υπάρξει ο κατάλληλος σχεδιασμός. Αντί, όμως, να σχεδιάζουμε το αύριο, κάποιοι εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν κάθε μεγάλη υποδομή ως απειλή, σαν να επιθυμούν την επιστροφή σε μια Ραφήνα που ανήκει οριστικά στο παρελθόν.
Ο χρόνος, όμως, δεν περιμένει κανέναν. Οι καθυστερήσεις στην υλοποίηση των αναγκαίων έργων σημαίνουν περισσότερη κυκλοφοριακή συμφόρηση, περισσότερη ταλαιπωρία, περισσότερους κινδύνους και χαμηλότερη ποιότητα ζωής. Και το μεγαλύτερο τίμημα το πληρώνουν οι κάτοικοι.
Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η αντίληψη που συχνά καλλιεργείται απέναντι στους νέους κατοίκους της περιοχής. Άνθρωποι που επέλεξαν να δημιουργήσουν εδώ το σπίτι τους, να μεγαλώσουν τα παιδιά τους και να επενδύσουν τη ζωή τους στη Ραφήνα αντιμετωπίζονται πολλές φορές σαν να είναι ανεπιθύμητοι ή σαν να αλλοιώνουν τον χαρακτήρα της πόλης. Η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική. Είναι ισότιμοι δημότες που αγαπούν τον τόπο, συμβάλλουν στην ανάπτυξή του και δικαιούνται μια πόλη σύγχρονη, ασφαλή και λειτουργική.
Η πολιτική και οι πολιτικοί δεν κρίνονται από τις φωτογραφίες με πανό. Κρίνονται από τα έργα που αφήνουν πίσω τους. Κρίνονται από την ικανότητα να σχεδιάζουν δεκαετίες μπροστά, να διεκδικούν αποτελεσματικά, να εξασφαλίζουν πόρους και να προετοιμάζουν την πόλη για τις μεγάλες προκλήσεις του μέλλοντος. Η Ραφήνα δεν χρειάζεται μια διοίκηση που αντιδρά στις εξελίξεις. Χρειάζεται μια διοίκηση που τις προβλέπει και τις διαμορφώνει.
Εμείς, στη Σύγχρονη Πολιτεία – Συνεργασία Ενεργών Πολιτών, πιστεύουμε ότι η Ραφήνα δεν πρέπει να φοβάται το μέλλον, αλλά να το σχεδιάζει. Αγωνιζόμαστε για μια σύγχρονη, λειτουργική και ανθρώπινη πόλη, όπου η ανάπτυξη θα συμβαδίζει με την ποιότητα ζωής, την προστασία του περιβάλλοντος και τις αναγκαίες υποδομές. Διεκδικούμε τον Προαστιακό, την επέκταση της Αττικής Οδού, σύγχρονες συγκοινωνιακές συνδέσεις και έργα που θα κάνουν τη ζωή των κατοίκων καλύτερη και ασφαλέστερη.
Και όχι μόνο.
Αποδείξαμε ότι διεκδικούμε τα πάντα.
Νέες χρήσεις γης, νέες εντάξεις στο σχέδιο πόλης, νέα έργα υποδομής. Έχουμε όραμα, έχουμε σχέδιο και πιστεύουμε ότι η Ραφήνα μπορεί να εξελιχθεί σε μια πόλη πρότυπο για τις επόμενες γενιές. Αυτόν τον στόχο υπηρετούμε, μαζί με τους πολίτες, γιατί θέλουμε μια πόλη που θα αξίζει να ζούμε εμείς σήμερα και τα παιδιά μας αύριο. Δεν μας εκφράζει το «εμπρός για πίσω». Μας εμπνέει το «μαζί μπροστά», με σχέδιο, τόλμη και ευθύνη απέναντι στις επόμενες γενιές.
Υπογραφές χωρίς πρόταση;
Η συλλογή υπογραφών μπορεί να αποτελεί ένα μέσο ευαισθητοποίησης της κοινής γνώμης. Δεν μπορεί όμως να υποκαταστήσει την ευθύνη μιας δημοτικής αρχής να παρουσιάσει ολοκληρωμένη και τεκμηριωμένη πρόταση για το μέλλον της πόλης της.
Όταν ο ίδιος ο Δήμος καλεί τους πολίτες να υπογράψουν, χωρίς προηγουμένως να έχει καταθέσει τη δική του σαφή πρόταση για το λιμάνι, τις κυκλοφοριακές υποδομές και τη συνολική ανάπτυξη της Ραφήνας, τότε δημιουργείται ένα εύλογο ερώτημα: τι ακριβώς ζητούν οι πολίτες να στηρίξουν;
Οι υπογραφές από μόνες τους δεν αποτελούν σχέδιο. Το σχέδιο προηγείται. Και πάνω σε αυτό χτίζονται οι συμμαχίες, οι διεκδικήσεις και η κοινωνική συναίνεση.
Άρθρο του τ. δημάρχου Ραφήνας-Πικερμίου Ευάγγελου Μπουρνούς
Εφημερίδα POLIS
