Σε έναν παραλιακό δήμο της Ανατολικής Αττικής — εκεί όπου το αλάτι της θάλασσας δεν διαβρώνει μόνο τα κάγκελα αλλά και τις ισορροπίες — κάτι ενδιαφέρον συμβαίνει. Οι συναντήσεις σε σπίτια, είτε παραθαλάσσια είτε σκαρφαλωμένα στο βουνό, έχουν γίνει σχεδόν καθημερινές. Όχι πια για τις χαρές και τις λύπες· για τις κάλπες είναι οι προσκλήσεις πλέον.
Πίσω από τα τραπέζια με τον μεζέ και το κρασάκι, κουβεντιάζονται πλέον πολύ σοβαρά πράγματα. Τα πρόσωπα που παρευρίσκονται δεν χρειάζονται επαγγελματική κάρτα: μιλάνε τα ονόματά τους. Ονόματα που, όπως ακούγεται όλο και πιο έντονα, δεν μπαίνουν στο παιχνίδι απλώς για να το παίξουν — αλλά για να το κερδίσουν. Από την πρώτη Κυριακή, κιόλας. Με το νέο ή το παλιό εκλογικό σύστημα, μικρή σημασία έχει. Η δυναμική είναι τέτοια που δεν περιμένει δεύτερο γύρο.
Η εικόνα είναι σχεδόν σουρεαλιστική, πρώην αντίπαλοι στέκονται με το ποτήρι στο χέρι και προσπαθούν να πιάσουν “μια κουβέντα”. Παλαιοί πολέμιοι ανακαλύπτουν ξαφνικά πολιτικές συγγένειες, κοινές ανησυχίες και… παλιές φιλίες που κάπως είχαν χαθεί, αλλά ευτυχώς, ποτέ δεν είναι αργά.
Διότι, ως γνωστόν, το να είσαι με τον νικητή δεν χάλασε ποτέ κανέναν. Το μόνο ερώτημα πλέον δεν είναι αν θα πας μαζί του — αλλά πότε θα το κάνεις, και κυρίως, αν θα προλάβεις να κλείσεις θέση σε πρώτο τραπέζι. Οι καρέκλες γεμίζουν γρήγορα.
Και κάπως έτσι, χωρίς να ανακοινωθεί τίποτα, χωρίς μεγαφωνικές εξαγγελίες ή τυμπανοκρουσίες, το πολιτικό σκηνικό του δήμου άλλαξε. Ή, πιο σωστά, γύρισε το τραπέζι.
Ο χάρτης παραμένει ίδιος, αλλά οι παίκτες άλλαξαν πλευρά. Και αυτοί που μέχρι χθες ήταν στις εξέδρες, σήμερα ψάχνουν φανέλα και θέση στην ενδεκάδα.
Απομένει να δούμε ποιος θα σκοράρει πρώτος.
