Δεν είναι φήμη. Δεν είναι «μου είπαν». Είναι απάντηση που δόθηκε καθαρά, διασταυρώθηκε και το πιο κρίσιμο, επιβεβαιώθηκε από τον ίδιο τον πρωταγωνιστή, χωρίς περιστροφές. Ο άνθρωπος κατεβαίνει. Όχι για δοκιμή, όχι για «να δούμε πώς πάει», αλλά για να μπει μπροστάρης σε δημοτικό συνδυασμό με δομή, πρόσωπα και σαφές χρονοδιάγραμμα.
Το παρασκήνιο, όμως, έχει ήδη αρχίσει να γράφει ειδήσεις πριν από τις ανακοινώσεις. Γιατί η πληροφορία αυτή δεν έμεινε κλειδωμένη. Και εκεί ακριβώς άρχισαν οι πρώτες ρωγμές.
Μία υποψηφιότητα που είτε βρισκόταν στη σκέψη είτε είχε ήδη ειπωθεί σε στενό κύκλο ως «σχεδόν δεδομένη», άρχισε να κάνει δεύτερες και τρίτες σκέψεις. Οι βεβαιότητες υποχώρησαν. Τα «προχωράμε» έγιναν «το ξαναβλέπουμε». Και αυτό δεν είναι σύμπτωση, είναι αντίδραση.
Ακόμα πιο ηχηρό, δεύτερη υποψηφιότητα, από αυτές που μιλούν ανοιχτά για δημαρχιακή καρέκλα, βρίσκεται πολύ κοντά στο οριστικό «όχι, δεν κατεβαίνω». Οι ζυμώσεις είναι έντονες, τα δεδομένα ξαναμπαίνουν στο τραπέζι και τα νούμερα, όχι οι εντυπώσεις, αρχίζουν να μετρούν.
Και μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει το στοιχείο που κάνει τη διαφορά. Ο μπροστάρης έχει ήδη κλειδώσει τρία μεγάλα, ηχηρά ονόματα. Όχι για βιτρίνα. Πρόσωπα με αποτύπωμα, ρόλο και ακροατήριο. Αν αυτά ανακοινωθούν συντεταγμένα, δημιουργούν καραμπόλες στους όμορους συνδυασμούς και αναγκάζουν όλους να ξαναχαράξουν πορεία.
Τα πρώτα σημάδια είναι ήδη εδώ, τηλέφωνα που δεν απαντιούνται όπως πριν, ραντεβού που «μεταφέρονται», κουβέντες που γίνονται πιο χαμηλόφωνα. Όταν μια υποψηφιότητα δεν έχει καν ανακοινωθεί και ήδη αναδιατάσσει το πεδίο, τότε δεν μιλάμε για απλή παρουσία. Μιλάμε για καταλύτη.
Συνεχίζεται, γιατί όσο δεν λέγονται ονόματα, τόσο μιλάνε οι κινήσεις.
