Η δυνατότητα να εκφράζει κανείς ελεύθερα τη γνώμη του είναι αναφαίρετο δημοκρατικό δικαίωμα. Όταν αυτό αρχίζει να προκαλεί ενόχληση όχι για το περιεχόμενό του, αλλά για το γεγονός ότι… υπάρχει, τότε έχουμε μπροστά μας ένα ζήτημα που ξεφεύγει από την απλή “διαφωνία” και φτάνει στα όρια της σκόπιμης πίεσης.
Σύμφωνα με επιβεβαιωμένες μαρτυρίες, πολίτης δέχθηκε τηλεφωνική παρέμβαση από συγκεκριμένο πρόσωπο, επειδή τόλμησε να σχολιάσει δημόσια — με θετικό τρόπο — την πολιτιστική και αθλητική δράση που εξελίσσεται αυτές τις μέρες στην πλατεία της Ραφήνας. Το σχόλιο, που μιλούσε για τα οφέλη τέτοιων εκδηλώσεων και τη σημασία του να υπάρχει ζωή και χαρά στην πόλη, φαίνεται πως θεωρήθηκε… ενοχλητικό. Όχι επειδή παραβίαζε κάποιον κανόνα, αλλά επειδή δεν ταίριαζε στο αφήγημα που επιχειρείται να διαμορφωθεί.
Δεν είναι η πρώτη φορά που παρατηρείται παρόμοια συμπεριφορά. Πριν από μερικούς μήνες, σύμφωνα επίσης με σχετικές αναφορές, πολίτης που διαχειριζόταν κοινωνική ομάδα στο Facebook δέχθηκε τηλεφωνική παρέμβαση από το ίδιο πρόσωπο, μετά από πρωτοβουλία του να επιτρέψει τη δωρεάν προβολή κάποιων τοπικών επαγγελματιών μέσω αναρτήσεων στην ομάδα.
Λίγες ημέρες αργότερα, και έπειτα από σχετικά δημοσιεύματα του συγκεκριμένου προσώπου, η ομάδα “πάγωσε” και σταμάτησε να λειτουργεί για αρκετούς μήνες.
Το αποτέλεσμα είναι, για ακόμη μια φορά, η σιωπή να επιβάλλεται όχι με δημόσιο αντίλογο, αλλά μέσα από ένα πλέγμα “παρεμβάσεων” που στέλνουν το μήνυμα πως η ελεύθερη έκφραση, ακόμη και χωρίς πολιτική χροιά, ενοχλεί όταν δεν εξυπηρετεί συγκεκριμένα συμφέροντα.
Αυτού του είδους η τακτική δεν αφορά μόνο τα εμπλεκόμενα πρόσωπα. Αφορά ολόκληρη την κοινωνία. Γιατί σε μια δημοκρατία, δεν μετρά μόνο το δικαίωμα να μιλάς — αλλά και το θάρρος να το κάνεις χωρίς να φοβάσαι ποιος θα σε πάρει τηλέφωνο μετά.
Επίλογος – με δημοκρατικό πρόσημο
Οι πολίτες έχουν δικαίωμα να εκφράζουν άποψη, να συμμετέχουν στον δημόσιο διάλογο και να σχολιάζουν τα κοινά χωρίς να “λογοδοτούν” σε κανέναν — παρά μόνο στη συνείδησή τους.
Η δημοκρατία δεν δοκιμάζεται από τις μεγάλες κρίσεις, αλλά από τις μικρές, καθημερινές σκιές που σέρνονται στα περιθώριά της. Κι όταν τις βλέπουμε, οφείλουμε — έστω και με τρόπο ήπιο — να τις φωτίζουμε.
ΜΑΡΚΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ
