Δεν είναι όλοι φτιαγμένοι για να δημιουργούν. Κάποιοι είναι φτιαγμένοι μόνο για να σχολιάζουν.
Περιμένουν να τελειώσει η προσπάθεια του άλλου για να εμφανιστούν ως ειδικοί. Δεν ήταν εκεί όταν έπρεπε να παρθούν αποφάσεις. Δεν ήταν εκεί όταν υπήρχε άγχος, ευθύνη, ρίσκο ή πιθανότητα αποτυχίας. Εμφανίζονται πάντα στο τέλος. Εκεί που όλα φαίνονται εύκολα.
Και τότε αρχίζουν τα γνωστά:
«Έλα μωρέ…»
«Σιγά τι έκανε…»
«Κι εγώ θα μπορούσα…»
Θα μπορούσες;
Τότε γιατί δεν το έκανες;
Η αλήθεια είναι απλή. Όποιος πραγματικά μπορεί, δεν ασχολείται να μειώσει τον κόπο του άλλου. Είναι απασχολημένος να χτίσει κάτι δικό του.
Μόνο οι άδειοι έχουν χρόνο να γεμίζουν τη ζωή τους με τις επιτυχίες των άλλων.
Και υπάρχει κάτι ακόμα πιο θλιβερό.
Η ζήλια δεν κοιτάζει ποτέ κάποιον στα μάτια. Δεν έχει το θάρρος. Ψιθυρίζει πίσω από πλάτες, μέσα σε παρέες, σε σχόλια και σε πηγαδάκια. Γιατί η κακία είναι γενναία μόνο όταν δεν κινδυνεύει να απαντηθεί.
Από μπροστά, όμως, όλα αλλάζουν. Χαμόγελα. Χειραψίες. Συγχαρητήρια. Ευγένειες. Ξαφνικά οι επικριτές γίνονται θαυμαστές. Γιατί η υποκρισία είναι πάντα πιο εύκολη από την ειλικρίνεια.
Η ζωή, όμως, έχει έναν απλό κανόνα.
Οι άνθρωποι που αφήνουν έργο πίσω τους θα κρίνονται πάντα από εκείνους που δεν άφησαν τίποτα. Κι αυτό δεν είναι πρόβλημα των πρώτων. Είναι το αδιέξοδο των δεύτερων.
Οπότε, πριν απαξιώσεις τον κόπο κάποιου, κάνε πρώτα κάτι που να αξίζει να κριθεί. Μέχρι τότε, λιγότερα λόγια. Γιατί ο θόρυβος δεν ήταν ποτέ μεγαλύτερος από την αξία του έργου.
