Μπορεί η κυβέρνηση να “σηκώνει” ως επιτυχία το ότι η ανεργία έχει μειωθεί σε μονοψήφια νούμερα, βέβαια, πιο πάνω από τους κοινοτικούς μέσους όρους, όπου κινείται στο 6% περίπου, ωστόσο υπάρχουν και κρυφές πληγές.
Έτσι, αν και στο 9% διαμορφώθηκε το ποσοστό της ανεργίας στη χώρα τον Μάρτιο εφέτος, έναντι του αναθεωρημένου προς τα κάτω 9,4% τον Μάρτιο 2025, και του αναθεωρημένου προς τα πάνω 8,6% τον Φεβρουάριο 2026, ωστόσο στις γυναίκες το ποσοστό της ανεργίας ανήλθε σε 11,5% από 11,7% τον Μάρτιο πέρυσι και στους άνδρες σε 6,9% από 7,5%.
Συνολικά, οι άνεργοι ανήλθαν σε 436.057 άτομα, σημειώνοντας μείωση κατά 10.632 άτομα σε σχέση με τον Μάρτιο 2025 (2,4%) και αύξηση κατά 19.021 άτομα σε σχέση με τον Φεβρουάριο 2026 (4,6%).
Κατά μεγάλες ομάδες ηλικιών, στην ομάδα 15- 24 ετών το ποσοστό της ανεργίας διαμορφώθηκε σε 21% από 21,1% τον Μάρτιο 2025 και στις ηλικίες 25- 74 ετών σε 8,3% από 8,8%.
Σύμφωνα επίσης με την έρευνα εργατικού δυναμικού της ΕΛΣΤΑΤ, οι απασχολούμενοι ανήλθαν σε 4.412.383 άτομα, σημειώνοντας αύξηση κατά 117.047 άτομα σε σχέση με τον Μάρτιο 2025 (2,7%) και αύξηση κατά 3.645 άτομα σε σχέση με τον Φεβρουάριο 2026 (0,1%).
Ενώ, τα άτομα κάτω των 75 ετών που δεν περιλαμβάνονται στο εργατικό δυναμικό, ή «άτομα εκτός του εργατικού δυναμικού» (τα άτομα που δεν εργάζονται ούτε αναζητούν εργασία), ανήλθαν σε 2.876.809 άτομα, σημειώνοντας μείωση κατά 141.058 άτομα σε σχέση με τον Μάρτιο 2025 (4,7%) και μείωση κατά 26.947 άτομα σε σχέση με τον Φεβρουάριο 2026 (0,9%). Παρά τη μείωση όμως εκεί υπάρχει ένα σοβαρό ζήτημα, σε μια χώρα με σπάνη εργαζομένων.
Έτσι με βάση ανάλυση του Ινστιτούτου Λέβι που δημοσιεύτηκε στις 9 Απριλίου και βασίζεται βέβαια σε στοιχεία ανεργίας για τον Φεβρουάριο του 2026 αναφέρεται ότι τα άτομα εκτός εργατικού δυναμικού που δεν απασχολούνται ούτε αναζητούν εργασία είναι 2.906.800.
Πρωτιά στην ΕΕ στη μακροχρόνια ανεργία
Όπως τονίζεται, στην ανάλυση “για άλλη μια φορά, τα στατιστικά στοιχεία ανεργίας για την Ελλάδα έδειξαν το υψηλότερο επίπεδο μακροχρόνιας ανέργων μεταξύ των κρατών μελών της ΕΕ, που αντιπροσωπεύει 5,4%. Αυτό, σύμφωνα με πολλά ευρωπαϊκά πρότυπα, είναι ένα κρίσιμο ζήτημα, χωρίς να παρατηρείται βελτίωση παρά την επιταχυνόμενη οικονομική ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια.”
Παράλληλα η ανάλυση αναφέρει ότι: “Ένα άλλο ανησυχητικό ζήτημα είναι η τεράστια διαφορά μεταξύ του επίσημου αριθμού των ανέργων που αναφέρει η ΕΛΣΤΑΤ σύμφωνα με τον ορισμό της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας – ILO – και του αριθμού των εγγεγραμμένων ανέργων που αναφέρονται από τη Δημόσια Υπηρεσία Απασχόλησης (ΔΥΠΑ), ο οποίος είναι πάνω από 2,2 φορές υψηλότερος, δηλαδή 903.928 άτομα. Ο αριθμός των μακροχρόνια εγγεγραμμένων ανέργων βρίσκεται και πάλι στο υψηλό επίπεδο των 412.191 ατόμων, που αντιπροσωπεύει περίπου το 45,6%. Επιπλέον, η υψηλότερη συγκέντρωση του συνόλου των εγγεγραμμένων ανέργων αντιπροσωπεύεται από την ηλικιακή ομάδα 30-44 ετών (268.539 άτομα ή 29,7% του συνόλου). Σαφώς, η ηλικιακή ομάδα 30-44 ετών αποτελείται από τους νεότερους και το εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό, με αποτέλεσμα τις σοβαρές συνέπειες του μεγάλου φαινομένου διαρροής εγκεφάλων στη χώρα, ενώ άλλοι από αυτήν την ομάδα εξαρτώνται από την οικογενειακή υποστήριξη ή την αδήλωτη χαμηλόμισθη απασχόληση.”
Η συγκυρία
Παράλληλα, η ανάλυση αναφέρει ότι μέσα σε μια συγκυρία προκλήσεων, “η αύξηση της απασχόλησης είναι σχετικά ισχυρή, αν και κυρίως στις κατηγορίες ανειδίκευτου και χαμηλόμισθου, σε συνδυασμό με τη χαμηλή παραγωγικότητα. Η παραγωγικότητα της εργασίας μειώνεται, ωστόσο, καθώς ο τομέας του τουρισμού, της φιλοξενίας και των συναφών δραστηριοτήτων προσελκύει δυσανάλογα το μεγαλύτερο μέρος των ανέργων με χαμηλό τεχνολογικό περιεχόμενο”.
Χαμηλοί μισθοί
Με βάση την ανάλυση, “πρόσφατα στοιχεία δείχνουν ότι η φαινομενική ανάκαμψη της απασχόλησης συνοδεύτηκε από μια επίμονη καταστολή των μισθών, αντανακλώντας έναν διαρθρωτικό μετασχηματισμό της ελληνικής αγοράς εργασίας και όχι μια κυκλική προσαρμογή. Παρά την σχεδόν αποκατάσταση της συνολικής απασχόλησης και των ωρών εργασίας στα επίπεδα πριν από την κρίση, η αμοιβή ανά εργαζόμενο παραμένει από τις χαμηλότερες στην ΕΕ σε όρους αγοραστικής δύναμης, ενώ ο μέσος χρόνος εργασίας είναι ο υψηλότερος μεταξύ των κρατών μελών. Αυτός ο συνδυασμός αυξημένης έντασης εργασίας και χαμηλών αποδοχών υποδηλώνει ένα καθεστώς «απασχόλησης χωρίς ανάπτυξη», όπου η δημιουργία θέσεων εργασίας συμβάλλει ασθενώς στην εγχώρια ζήτηση.”
Παράλληλα, η ανάλυση τονίζει ότι “οι θεσμικές αλλαγές που εφαρμόστηκαν κατά τη διάρκεια των προγραμμάτων προσαρμογής -ιδιαίτερα η αυξημένη ευελιξία της αγοράς εργασίας και η εσωτερική υποτίμηση- είχαν διαρκή αποτελέσματα, συμπιέζοντας την κατανομή των μισθών και σταθεροποιώντας ένα μεγάλο μέρος των εργαζομένων κοντά στον κατώτατο μισθό. Αυτές οι εξελίξεις εξηγούν την επίμονη αδυναμία του διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών και της ιδιωτικής κατανάλωσης, ενισχύοντας την ευρύτερη ανησυχία ότι η τρέχουσα δυναμική ανάπτυξης δεν υποστηρίζεται από μια βιώσιμη βάση εισοδήματος για την πλειοψηφία του πληθυσμού. Επιπλέον, η άνιση κατανομή των απασχολούμενων μεταξύ θέσεων εργασίας υψηλής εξειδίκευσης και υψηλόμισθων και εκείνων των χαμηλόμισθων, μαζί με τον σημαντικό αριθμό ανέργων και υποαπασχολούμενων, αποτελεί σημαντική πρόκληση για τη διατήρηση των καταναλωτικών δαπανών σε επίπεδα σημαντικά για την τόνωση της ανάπτυξης.”
