Μια χαρά τα καταφέραμε. Σκεφτείτε ότι έχουμε στην καμπούρα μας μερικές χρεοκοπίες, δικτατορίες, πολέμους και Μικρασιατική Καταστροφή, εμφύλιο και, πάνω από όλα, διχασμό. Με αυτά τα δεδομένα, η χώρα και ο λαός της έφτασαν πολύ πιο μακριά από όσο έδειχνε το μπόι τους.
Έγραψα την Κυριακή ένα κομμάτι για την εθνική ανάγκη αφομοίωσης αλλογενών πληθυσμών προκειμένου η χώρα να αναπνεύσει δημογραφικά και να μην εξαφανιστεί μετά από τρεις αιώνες. Εννοείται ότι η ανάρτηση στο Facebook γέννησε ένα ποτάμι από αρνητικά (και υβριστικά) σχόλια. Συγκρατώ μόνο εκείνα που σημείωναν ότι είναι ντροπή να εμφανίζονται τέτοια άρθρα παραμονές της εθνικής επέτειου καθώς οι ήρωες του ’21 θα αισθάνονταν προσβεβλημένοι με όσα συμβαίνουν σήμερα στη χώρα.
Θα ήθελα, λοιπόν, να ενημερώσω τους φίλους αναγνώστες που επικαλούνται το θυμικό των ηρώων του ’21, ότι αν επισκεφτούν το Α’ Νεκροταφείο και ξυπνήσουν τον Κολοκοτρώνη, ο Γέρος θα πάθει την πλάκα του. Το μέγεθος της χώρας θα του φανεί απίστευτο, όπως και η συμμετοχή της στον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης, το βιοτικό επίπεδο κλπ. Αφήστε που έτσι και επέστρεφαν στη ζωή, οι ήρωες του ’21, θα άκουγαν διάφορα για τη φαγωμάρα τους, τον εμφύλιο, το ροκάνισμα των δανείων και τη διατήρηση στοιχείων οθωμανισμού.
Συνεπώς, μια χαρά τα καταφέραμε. Σκεφτείτε ότι έχουμε στην καμπούρα μας μερικές χρεοκοπίες, δικτατορίες, πολέμους και Μικρασιατική Καταστροφή, εμφύλιο και, πάνω από όλα, διχασμό. Με αυτά τα δεδομένα, η χώρα και ο λαός της έφτασαν πολύ πιο μακριά από όσο έδειχνε το μπόι τους. Ακόμα και αν είμαστε τα «Κακομαθημένα παιδιά της Ιστορίας», κατά τον χαρακτηρισμό του ιστορικού Κώστα Κωστή. Από όλες τις επαρχίες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η Ελλάδα, αποδείχθηκε, ιστορικά, η πιο προκομμένη.
Και εντάξει, η γκρίνια και η μιζέρια γίνονται δεκτές όταν η ματιά είναι κοντόφθαλμη και ο ορίζοντας της δεν βρίσκεται πολύ μακριά από την καθημερινότητα. Όμως στη ματιά της Ιστορίας η Ελλάδα αποτελεί ένα εντυπωσιακό success story που διέψευσε όλα τα προγνωστικά.
Την 25η Μαρτίου τρώμε μπακαλιάρο με σκορδαλιά. Η επιλογή του μπακαλιάρου συνδέεται με τη δυνατότητα διατήρησης του ψαριού στο αλάτι και τη μεταφορά του στα ορεινά, εκεί, δηλαδή, που έτρωγαν ψάρι μια φορά το χρόνο. Η σκορδαλιά ας πούμε, αυθαιρέτως, σχετίζεται με την ανάγκη του κατευνασμού. Το σκόρδο ρίχνει την πίεση και την ένταση των παθών. Για αυτό και στη μέρα δεν ταιριάζει η γκρίνια που φυτρώνει στο γόνιμο έδαφος των εθνικών επετείων. Μια χαρά τα καταφέρνουμε εδώ και 200 χρόνια. Ο Θεός της Ελλάδας υπάρχει, είναι μεγάλος και του αρέσει ο τζόγος και οι σκανδαλιές.
ΚΩΣΤΑΣ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗΣ
