Κάθε τόπος έχει ανθρώπους που διοικούν.
Και μετά έχει και εκείνους που νομίζουν ότι διοικούν.
Οι δικοί μας Διόσκουροι ανήκουν, ευτυχώς, στη δεύτερη κατηγορία.
Κυκλοφορούν με τη βεβαιότητα ανθρώπων που έχουν λύσει τα πάντα. Ξέρουν από διοίκηση, οικονομικά, έργα, πολιτισμό, αθλητισμό, δρόμους, σωληνώσεις, εξωτερική πολιτική και, αν χρειαστεί, κάνουν και μια μικρή εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς μέχρι να έρθει το μεσημεριανό.
Ο ένας λέει:
«Το έχω.»
Ο άλλος απαντά:
«Το έχουμε.»
Και κάπου εκεί αρχίζει το πρόβλημα.
Γιατί άλλο να κρατάς το τιμόνι κι άλλο να κάθεσαι στο πίσω κάθισμα και να φωνάζεις στον οδηγό: «Άσε, ξέρω εγώ!»
Το εντυπωσιακό είναι πως οι Διόσκουροι δεν χρειάζονται ειδικούς. Δεν χρειάζονται συμβουλές.
Δεν χρειάζονται δεύτερη γνώμη. Εδώ που τα λέμε, ούτε πρώτη χρειάζονται. Έχουν ήδη τη δική τους.
Κι αν η πραγματικότητα επιμένει να διαφωνεί μαζί τους, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα. Το καλύτερο όμως είναι άλλο: Νομίζουν ότι όλοι περιμένουν να ακούσουν τι θα αποφασίσουν. Ενώ οι περισσότεροι περιμένουν απλώς… να δουν ποιος από τους δύο θα καταλάβει πρώτος ότι δεν κουμαντάρει κανέναν.
Μέχρι τότε, αφήστε τους.
Ο ένας κρατάει το τιμόνι που δεν υπάρχει.
Ο άλλος κοιτάζει τον χάρτη ανάποδα.
Και οι δύο μαζί φωνάζουν: «ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ!»
Το πού πάμε… θα το μάθουμε όταν χαθούμε.
