Υπάρχουν άνθρωποι που δημιουργούν, άνθρωποι που αγωνίζονται, κι υπάρχουν κι αυτοί. Οι ανώνυμοι χωματοφάγοι της Ραφήνας – Πικερμίου. Άνθρωποι που ζουν για να σκάβουν λάκκους, όχι για να φυτεύουν δέντρα, αλλά για να θάβουν τους πάντες. Πιστικίδης, Μπουρνούς, τώρα η Τσεβά. Αύριο ποιος; Όποιος σταθεί μπροστά τους και προσπαθήσει να κάνει κάτι.
Έφτασαν στο σημείο να πιάσουν στο στόμα τους μέχρι και τη συναυλία της Ιουλίας Καραπατάκη. Μια βραδιά που γέμισε την ψυχή εκατοντάδων ανθρώπων με μουσική και χαρά. Αλλά αυτοί, εκεί. Σαν τον γκρινιάρη γείτονα που ακόμα κι αν του χαρίσεις σπίτι, θα σου πει ότι δεν έχει θέα.
Και το θράσος τους δεν έχει όρια: «Σε δασικούς χώρους δεν γίνονται δράσεις», λένε. Αλήθεια; Δηλαδή το Φεστιβάλ Δάσους στη Θεσσαλονίκη τι είναι; Οι παραστάσεις στο Ρέμα Χαλανδρίου τι είναι; Οι συναυλίες σε άλση και θέατρα δάσους σε όλη την Ελλάδα τι είναι; Ο πολιτισμός παντού βρίσκει έδαφος, γιατί είναι οξυγόνο. Αυτοί, όμως, είναι μόνο καυσαέριο.
Και τότε ήρθε ο Μάνος Τσαλιαγκός. Ένας άνθρωπος που έχει αφήσει το στίγμα του στην Πολιτική Προστασία, που ξέρει τι θα πει μάχη και ευθύνη, όχι πληκτρολόγιο και κουκούλα. Τους πήρε παραμάζωμα. Τους ξεφτίλισε με μια κουβέντα.
Γιατί αυτοί είναι οι απόλυτοι ξεφτίλες. Άνθρωποι που δεν τολμούν ούτε το όνομά τους να γράψουν. Άνθρωποι που δεν έχουν καταφέρει να αφήσουν ούτε μια χαραμάδα δημιουργίας στη ζωή τους, παρά μόνο σκουπίδια σχολίων. Άνθρωποι που δεν τους μιλάει ούτε η σκιά τους, γιατί κι αυτή ντρέπεται.
Αυτοί είναι. Οι μίζεροι, οι ανύπαρκτοι, οι κακομοίρηδες. Οι χωματοφάγοι της Ραφήνας.
