Η πολιτική έχει έναν περίεργο τρόπο να επαναλαμβάνεται. Άλλοτε σε εθνικό επίπεδο, άλλοτε στην αυτοδιοίκηση. Και κάποιες φορές οι αριθμοί μιλούν πιο δυνατά από τις δηλώσεις.
Στη Βουλή των 297 βουλευτών, οι ανεξάρτητοι έφτασαν πλέον τους 40. Δεν αποτελούν κόμμα, δεν διαθέτουν κοινή γραμμή, δεν έχουν κοινό αρχηγό. Παρ’ όλα αυτά, αριθμητικά συνιστούν τη δεύτερη μεγαλύτερη δύναμη του Κοινοβουλίου μετά τη Νέα Δημοκρατία. Πρόκειται για μια πρωτόγνωρη εικόνα για τα μεταπολιτευτικά δεδομένα, που αποτυπώνει με τον πιο καθαρό τρόπο τη φθορά, τις διασπάσεις και τις ανακατατάξεις του πολιτικού συστήματος.
Κάτι αντίστοιχο, ίσως ακόμη πιο έντονο αναλογικά, συμβαίνει και στον Δήμο Ραφήνας–Πικερμίου.
Σε ένα Δημοτικό Συμβούλιο 25 μελών, οι ανεξάρτητοι δημοτικοί σύμβουλοι ανέρχονται πλέον σε εννέα. Δηλαδή στο 36% του συνόλου. Ένα ποσοστό σχεδόν τριπλάσιο από το αντίστοιχο της Βουλής. Και το σημαντικότερο; Οι ανεξάρτητοι αποτελούν πλέον αριθμητικά μεγαλύτερη δύναμη ακόμη και από τη δημοτική αρχή, η οποία διαθέτει οκτώ συμβούλους.
Προφανώς, οι εννέα ανεξάρτητοι δεν συγκροτούν παράταξη. Δεν κινούνται ως ενιαίο μπλοκ, δεν έχουν κοινή στρατηγική ούτε κοινές επιδιώξεις. Όμως ούτε και οι σαράντα ανεξάρτητοι βουλευτές της Βουλής αποτελούν ενιαίο πολιτικό φορέα. Το κοινό στοιχείο δεν είναι η πολιτική τους ταυτότητα. Είναι η πολιτική τους διαδρομή.
Όλοι προέρχονται από κάπου. Από παρατάξεις, κόμματα, συνδυασμούς και πολιτικές συμμαχίες που κάποτε τους εξέλεξαν και τους έδωσαν πολιτική στέγη. Σήμερα όμως βρίσκονται εκτός αυτών των σχηματισμών. Και εκεί ακριβώς βρίσκεται το πραγματικό μήνυμα των αριθμών.
Όταν το φαινόμενο αποκτά τέτοια έκταση, παύει να αποτελεί ζήτημα προσωπικών διαφορών ή μεμονωμένων συγκρούσεων. Μετατρέπεται σε ένδειξη βαθύτερης πολιτικής αποσυσπείρωσης. Σε μια σιωπηλή ψήφο δυσπιστίας απέναντι σε δομές που αδυνατούν να διατηρήσουν τη συνοχή τους.
Η Βουλή των 40 ανεξάρτητων και η Ραφήνα-Πικέρμι των 9 ανεξάρτητων δεν είναι φυσικά ίδιες περιπτώσεις. Έχουν όμως ένα κοινό χαρακτηριστικό: αποτυπώνουν τη δυσκολία των πολιτικών σχηματισμών να κρατήσουν ενωμένες τις δυνάμεις που τους έφεραν στην εξουσία ή τους έδωσαν πολιτική ισχύ.
Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο ενδιαφέρον πολιτικό συμπέρασμα. Όταν οι ανεξάρτητοι γίνονται η δεύτερη δύναμη στη Βουλή και η μεγαλύτερη δύναμη σε ένα Δημοτικό Συμβούλιο, το θέμα δεν είναι οι ανεξάρτητοι. Το θέμα είναι τι συνέβη σε όλους τους υπόλοιπους.
