(Σ.σ. Για θυμηθείτε το παλιό ΑΖΑΧ, τον «άσπρο σίφουνα» που υποσχόταν να σαρώσει τα πάντα!)
Με φόρα, αυτοπεποίθηση και την ακλόνητη πεποίθηση ότι ο τόπος περίμενε εκείνον για να μάθει επιτέλους πώς διοικείται.
Με κάτι, ίσως, και από Νάρκισσο στην πολιτική του εκδοχή. Τόσο γοητευμένο από την εικόνα που έχει σχηματίσει για τον εαυτό του, ώστε να απορεί όταν διαπιστώνει ότι δεν βλέπουν όλοι ακριβώς την ίδια εικόνα.
Σάρωσε θεσμούς, πολίτες, δημοσιογράφους και… ό,τι βρέθηκε σαν αντίσταση στην πορεία που είχε διαγράψει στο μυαλό του, διαπιστώνοντας με έκδηλη απογοήτευση ότι δεν υποκλίνονται όλοι στη… μοναδική του αλήθεια, ως όφειλαν.
Κακό αυτό. Γιατί στην πολιτική, όποιος δεν αντέχει την αμφισβήτηση πριν ακόμη αποκτήσει εξουσία, δύσκολα πείθει ότι θα την αντέξει όταν την αποκτήσει.
Παράλληλα, αφήνει να καλλιεργείται η εικόνα του ανθρώπου με τις μεγάλες δυνατότητες και την άνεση να «επενδύσει» στον προεκλογικό αγώνα. Ας αφήσουμε, όμως, τις εντυπώσεις στην άκρη και ας μιλήσουν, όταν έρθει η ώρα, τα πραγματικά δεδομένα.
Γιατί, ας μην ξεχνάμε και το βασικό, μέχρι σήμερα δεν υπάρχει καν επίσημη υποψηφιότητα. Κι όμως, η εικόνα του… επίδοξου σωτήρα έχει ήδη κυκλοφορήσει.
Μόνο που είναι εύκολο να εμφανίζεται κάποιος ως αυτός που θα «σώσει» τον Δήμο του. Το δύσκολο είναι να αντέξει, όταν ο ίδιος του ο τόπος δεν τον υποδεχθεί όπως ακριβώς περίμενε.
Παραδοσιακά, σε εκείνη την περίπτωση η εύκολη έξοδος είναι η εξής, φταίνε οι άλλοι. Οι θεσμικοί, οι πολίτες, οι δημοσιογράφοι, τα μέσα ενημέρωσης και όλοι όσοι δεν του έστρωσαν το χαλί, δεν κατάλαβαν την αξία του, οπότε ας μείνουν να κλαίνε τη μοίρα τους!
Καλά να πάθουν!
