Υπάρχουν παράγοντες που γράφουν ιστορία. Υπάρχουν και εκείνοι που διαβάζουν την ιστορία, προσποιούμενοι πως τη ζουν. Και υπάρχει κι αυτός — ο παράγοντας του κανενός.
Δεν εκπροσωπεί παράταξη, δεν κουβαλάει ρεύμα, δεν έχει “ρεύμα” ούτε στην καφετιέρα του. Ένας άνθρωπος μόνος, σαν μονόφυλλο μπροσούρας που ξέμεινε σε εκλογικό περίπτερο του 2014. Δεν είναι ακριβώς ανεπιθύμητος· απλώς… δεν είναι επιθυμητός.
Επιστρέφει στο προσκήνιο ήσυχα, με το βήμα ανθρώπου που ελπίζει να μη σκοντάψει ούτε σε βλέμμα. Τρυπώνει σε γραφεία, σε εκδηλώσεις, σε φωτογραφίες — εκεί στην άκρη, λίγο πίσω απ’ τον αντιδήμαρχο, ίσα που να φαίνεται το αφτί του. Ξέρεις, για τα αρχεία.
Στις κοινωνικές συναθροίσεις, παίρνει τη γνωστή θέση, κοντά στον τοίχο, κάτω από το air condition. Δεν τον πλησιάζει κανείς, ούτε για ευγένεια. Τον αποφεύγουν όπως αποφεύγεις κάποιον που δεν θυμάσαι αν τον ξέρεις ή αν απλώς τον έχεις κάνει mute.
Αν τον δείτε να κάθεται σε τραπέζι με άλλον, τραβήξτε φωτογραφία. Αν τον πετύχετε να κεράσει άνθρωπο καφέ, σημειώστε ημερομηνία, ώρα και μαρτυρίες.
Μα συνεχίζει. Επιμένει. Γιατί μπορεί να είναι ο παράγοντας του κανενός, αλλά στο τέλος της μέρας, ακόμα και το κανένας… κάτι σημαίνει.
