Ένας άνθρωπος 59 ετών, με αναπηρία 85%, μετά από αιμορραγικό εγκεφαλικό, με αιμάτωμα στον εγκέφαλο, παλεύει καθημερινά όχι μόνο με την υγεία του, αλλά και με ένα κράτος που μοιάζει να μην ακούει, να μην βλέπει, να μην συγκινείται.
Ο Μάκης και η οικογένειά του ζουν εδώ και ενάμιση χρόνο χωρίς επίδομα, χωρίς σύνταξη, χωρίς την ελάχιστη στήριξη που δικαιούνται. Όχι από πολυτέλεια. Από ανάγκη. Από δικαίωμα. Από αξιοπρέπεια.
Και απέναντί τους δεν έχουν έναν άνθρωπο να τους εξηγήσει, να τους στηρίξει, να τους δώσει μια λύση. Έχουν το γνωστό τέρας της γραφειοκρατίας. Τον ΕΦΚΑ των φακέλων, των καθυστερήσεων, της αδιαφορίας. Έναν μηχανισμό που μπορεί να συνθλίβει ανθρώπους και οικογένειες χωρίς καν να κοκκινίζει.
Η σύζυγός του, η Μαρία, μιλά με αξιοπρέπεια αλλά και με απόγνωση. Για έναν άνθρωπο που χτυπήθηκε από τη ζωή και αντί το κράτος να σταθεί δίπλα του, τον αφήνει να περιμένει. Να εξαντλείται. Να ταπεινώνεται.
Ο Μάκης δεν ζητά χάρη. Ζητά αυτό που δικαιούται.
Και κάποια στιγμή πρέπει να τελειώνουμε με αυτή την απανθρωπιά. Γιατί πίσω από κάθε «εκκρεμότητα» υπάρχει ένας άνθρωπος. Πίσω από κάθε φάκελο υπάρχει μια οικογένεια. Και πίσω από κάθε καθυστέρηση μπορεί να υπάρχει μια ζωή που διαλύεται.
