Εάν κοιτάξει κανείς τόσο τις δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών όσο και τα δημοσιεύματα στο ευρύτερο φιλοκυβερνητικό μηντιακό οικοσύστημα, υπάρχει μια επίμονη προσπάθεια στο να παρουσιαστεί η πρωτιά της ΝΔ στις δημοσκοπήσεις ως ένδειξη ότι είναι σήμερα «κυρίαρχη του παιχνιδιού» και ως προαναγγελία νίκης στις εκλογές.
Φαινομενικά, η τοποθέτηση αυτή δεν είναι εντελώς αβάσιμη. Εάν γίνονταν εκλογές σήμερα και οι ψηφοφόροι ψήφιζαν όπως στις δημοσκοπήσεις η Νέα Δημοκρατία θα είχε μια καθαρή πρωτιά, με τεράστια διαφορά από το επόμενο κόμμα και θα πήγαινε στις δεύτερες αναγκαστικές εκλογές με αέρα νίκης, εκβιάζοντας το εκλογικό σώμα να τη στηρίξει ώστε να αποφύγουμε το ενδεχόμενο αλλεπάλληλων εκλογών.
Όμως, όσο κοινότοπο και εάν ακουστεί, κάποιες φορές τα φαινόμενα απατούν.
Γιατί πολύ απλά δεν λένε όλη την αλήθεια. Εν προκειμένω, γιατί υποτιμούν δύο βασικές παραμέτρους που στην πραγματικότητα καθιστούν τις τωρινές δημοσκοπήσεις, ακόμη και εάν διεξάγονται με άψογο επαγγελματισμό, ουσιωδώς παραπλανητικές.
Η πρώτη παράμετρος έχει να κάνει με τη σημερινή διαίρεση της ελληνικής κοινωνίας, που είναι ένα από τα χειρότερα «επιτεύγματα» της διακυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Σήμερα, η χώρα είναι πολωμένη ανάμεσα στην «σκληρή» κοινωνική βάση της ΝΔ, αυτούς που στις δημοσκοπήσεις όχι μόνο ψηφίζουν ΝΔ αλλά και δηλώνουν ότι τα πράγματα κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση και που ένα τμήμα τους έχει αυτή την τοποθέτηση και εξαιτίας του τρόπου που χρησιμοποίησε – σε ορισμένες περιπτώσεις διασπάθισε…- τη δημόσια και ευρωπαϊκή δαπάνη το κυβερνών κόμμα, και όλους τους άλλους που υπερβαίνουν τα δύο τρίτα της κοινωνίας και οι οποίοι υφίστανται την έκρηξη του κόστους ζωής, τη στεγαστική κρίση, την ανασφάλεια για το εάν υπάρχει προοπτική σε αυτή τη χώρα.
Όταν, η κοινωνία πολώνεται σε τέτοια βάση και το αίτημα πολιτικής αλλαγής – που επίσης καταγράφεται ισχυρά στις δημοσκοπήσεις – δεν αφορά απλώς την εναλλαγή πολιτικών φορέων αλλά και την ανάγκη να νιώσει η κοινωνική πλειοψηφία ότι εκπροσωπείται και δεν περιθωριοποιείται, τότε είναι πολύ δύσκολο μια μειοψηφική πολιτική δύναμη να παραμένει στην εξουσία ακόμη και εάν έχει συμπαγή εκλογική αφετηρία.
Γιατί στο τέλος της ημέρας η πολιτική έχει να κάνει και με την εκπροσώπηση κοινωνικών δυναμικών και αυτές βρίσκουν τρόπους να έρθουν στο προσκήνιο.
Και αυτό μας φέρνει στη δεύτερη παράμετρο που γκρεμίζει το κυβερνητικό αφήγημα της «πρωτιάς»: τα ψηφοδέλτια που θα μοιράζει ο δικαστικός αντιπρόσωπος στις επόμενες εκλογές δεν θα ταυτίζονται με αυτά που εμφανίζονται στους στατιστικούς πίνακες των δημοσκόπων.
Είναι σαφές ότι η χώρα έχει μπει σε μια φάση εκτεταμένης ανασύνθεσης του πολιτικού σκηνικού, με νέα κόμματα να ετοιμάζονται να κάνουν την εμφάνισή τους, αλλά και παλαιότερα κόμματα να βρίσκονται αντιμέτωπα με το ερώτημα εάν πρέπει να δοκιμάσουν ξανά την κάθοδο στον εκλογικό στίβο. Προφανώς και κανείς δεν μπορεί εύκολα να προβλέψει το αποτέλεσμα αλλά είναι σίγουρο ότι δεν θα είναι αυτό που βγάζουν αυτή τη στιγμή οι δημοσκόποι ως εκτίμηση ψήφου.
Αυτό σημαίνει ότι και η ίδια η πρωτιά της ΝΔ είναι υπό αίρεση, κυρίως στις δεύτερες εκλογές αλλά πιθανώς και στις πρώτες.
Και αυτό γιατί αυτή τη στιγμή το πολιτικό σκηνικό έχει μια μεγάλη αναντιστοιχία με την κοινωνία.
Κακά τα ψέματα, αλλά η υπάρχουσα κατάσταση της προοδευτικής δημοκρατικής αντιπολίτευσης σημαίνει ότι δεν μπορεί να εκπροσωπήσει αυτό το αίτημα πολιτικής αλλαγής και αυτή την ανάγκη μιας νέας ενότητας της κοινωνίας απέναντι στην πόλωση και τη διαίρεση στην οποία την έχει οδηγήσει η διακυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Αυτό σημαίνει ότι η εμφάνιση νέων σχηματισμών, που θα προσπαθήσουν να απαντήσουν σε αυτή την ανάγκη, έχει πιθανότητα, ιδίως εάν αποτυπώσουν μια εφικτή εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης που να απαντάει στη σημερινή βαθιά πολιτική και κοινωνική κρίση, να προκαλέσει αντίστροφες δυναμικές από τις σημερινές και μια νέα συσπείρωση κοινωνικών δυνάμεων και ψηφοφόρων. Και αυτό να καταγραφεί από την προεκλογική εκστρατεία και όχι στο «παράθυρο ευκαιρίας» των δεύτερων εκλογών (δηλαδή στην ενδεχόμενη αντισυσπείρωση την οποία προσπαθεί η ΝΔ να ξορκίσει προκαταβολικά με τη ρητορική «Μητσοτάκης ή χάος»). Και άρα να διαμορφωθεί ένα διαφορετικό τοπίο ως την «παράσταση νίκης».
Κατά συνέπεια λίγο μέτρο με την υπερπροβολή της «πρωτιάς» δεν θα έβλαπτε.
Σε τελική ανάλυση, εάν ήταν τόσο σίγουρος ο επερχόμενος θρίαμβος Μητσοτάκη γιατί όλοι οι επίδοξοι δελφίνοι έχουν ήδη ξεκινήσει εντατικά την «κούρσα της διαδοχής»;
in.gr
