Στη συζήτηση που έχει ανοίξει μετά τη μη πραγματοποίηση της συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου Ραφήνας–Πικερμίου παρεμβαίνει και ο Βασίλης Μοτσάκος, θέτοντας το ζήτημα της πολιτικής ευθύνης πίσω από τις πολυσυζητημένες «άδειες καρέκλες». Με αιχμηρό λόγο και σαφείς αναφορές στη στάση της δημοτικής αρχής, επιχειρεί να μεταφέρει τη συζήτηση από το ποιοι απουσίασαν στο ποιοι είχαν την ευθύνη να προβλέψουν και να αποτρέψουν το αδιέξοδο.
Η ανάρτηση:
Οι άδειες καρέκλες και η ευθύνη που δεν κρύβεται.
«Ἀρχὴ ἄνδρα δείκνυσι.»
Οι αρχαίοι Έλληνες δεν άφησαν αυτή τη φράση ως ρητορικό στολίδι. Την άφησαν ως κριτήριο για όσους αναλαμβάνουν την ευθύνη να διοικούν.
Γιατί η διοίκηση δεν κρίνεται όταν όλα είναι εύκολα.
Κρίνεται στη δυσκολία.
Εκεί φαίνεται ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη και ποιος αναζητά έναν ένοχο.
Διάβασα την αναφορά στις «άδειες καρέκλες» μετά τη μη πραγματοποίηση της συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου.
Οι αναφορά στις «άδειες καρέκλες» ακούγεται εύστοχη μόνο αν συνοδεύεται από μια βασική προϋπόθεση: να ισχύει για όλους και πάντα.
Γιατί η πολιτική μνήμη δεν μπορεί να είναι επιλεκτική.
Όταν πριν από λίγους μήνες υπήρξαν απουσίες από την πλευρά της δημοτικής αρχής, δεν θυμάμαι να έγινε λόγος για προσβολή των θεσμών, για έλλειψη ευθύνης ή για «άδειες καρέκλες».
Τότε τα θέματα του Δήμου δεν ήταν σημαντικά;
Ή μήπως η ευαισθησία για τη λειτουργία του Δημοτικού Συμβουλίου ενεργοποιείται μόνο όταν υπάρχει η δυνατότητα να μεταφερθεί η ευθύνη αλλού;
Μια διοίκηση δεν κρίνεται από το πόσο εύκολα δείχνει τον ένοχο.
Κρίνεται από το πόσο καλά έχει προετοιμαστεί ώστε το πρόβλημα να μην εμφανιστεί.
Όταν γνωρίζεις ότι ο Αύγουστος δημιουργεί αντικειμενικές δυσκολίες, όταν γνωρίζεις ότι υπάρχουν διαθέσιμες θεσμικές λύσεις και παρ’ όλα αυτά επιλέγεις να οδηγηθείς σε αδιέξοδο, τότε η ευθύνη δεν μπορεί να αναζητείται μόνο στις καρέκλες που έμειναν κενές.
Πρέπει να αναζητείται και σε εκείνους που είχαν γεμάτες καρέκλες εξουσίας και την υποχρέωση να προβλέψουν.
Οι αρχαίοι Έλληνες δεν μας άφησαν τη δημοκρατία ως παράσταση.
Μας την άφησαν ως ευθύνη.
Ο Αριστοτέλης μας δίδαξε ότι ο άρχοντας κρίνεται από τη φρόνησή του.
Ο Αριστοφάνης ότι η πολιτική μπορεί εύκολα να γίνει θέατρο, όταν η εικόνα προσπαθεί να αντικαταστήσει την ουσία.
Και ίσως αυτό είναι το πιο επίκαιρο σήμερα:
Δεν είναι όλες οι καρέκλες που αδειάζουν το ίδιο.
Κάποιες αδειάζουν από ανθρώπους.
Κάποιες αδειάζουν από ευθύνη.
Και το πιο ανησυχητικό δεν είναι μια άδεια καρέκλα σε μια συνεδρίαση.
Είναι μια γεμάτη καρέκλα εξουσίας που χρησιμοποιείται για να κρύψει την απουσία αυτοκριτικής.
Γιατί η πολιτική δεν κρίνεται από τις ανακοινώσεις μετά την αποτυχία.
Κρίνεται από την ικανότητα ή την ανικανότητα να την αποτρέπεις πριν συμβεί.
