Μεταξύ μας, το ΠΑΣΟΚ δεν είναι θύμα της ηγεσίας του, όσο είναι θύμα των καιρών. Θεωρείται κομμάτι ενός συστήματος που βρίσκεται υπό πλειοψηφική αμφισβήτηση, ενώ η θέση του στο «μέτωπο της λογικής» καλύπτεται από την ηγεμονία Μητσοτάκη. Το να λέει ότι διεκδικεί την εξουσία είναι σαν να ακούς ένα βαριά ασθενή να σχεδιάζει τον γύρο του κόσμου.
ΚΩΣΤΑΣ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗΣ 22 Ιανουαρίου 2026 11:54
Υπάρχει ένα προαιώνιο αναπάντητο ερώτημα που μπορείς να το τοποθετήσεις, με φωτεινή επιγραφή, στην πρόσοψη των γραφείων του ΠΑΣΟΚ: «τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε;»
Και ύστερα να σταθείς από κάτω, να ακουμπήσεις στην κλούβα των ΜΑΤ και να αραδιάζεις απαντήσεις. Καμία δεν θα είναι απόλυτα σωστή και ούτε μία δεν θα είναι πλήρως λανθασμένη. Στο τέλος ενδέχεται να εγκαταλείψεις την προσπάθεια μπροστά στη ματαιότητα της κατάστασης. Το ΠΑΣΟΚ τραυματίστηκε βαρύτατα όταν τράκαρε με την κρίση και έκτοτε αδυνατεί να σταθεί στα πόδια του. Εμεινε ένα σχήμα που τα πάει καλά με τη μνήμη, έστω και ως ανέκδοτο, αλλά αδυνατεί να συνομιλήσει με το μέλλον. Το brand εφθάρη. Εμεινε φραπές ενώ όλοι πίνουν φρέντο εσπρέσο.
Ταυτόχρονα, το κόμμα, περιβάλλεται από μία σουρεαλιστική αύρα. Ο πρόεδρος δηλώνει ότι πάει για την πρώτη θέση στις εκλογές. Δεν το πιστεύει ούτε ο ίδιος, αλλά δεν μπορεί να πει και κάτι άλλο. Είναι σαν να βγαίνει ο πρόεδρος του, εξαιρετικού φέτος, Λεβαδειακού και να θέτει ως βασικό στόχο το πρωτάθλημα. Θα βάλουν όλοι τα γέλια. Το ΠΑΣΟΚ σε πάει πιο κοντά στο κλάμα.
Φταίει ο πρόεδρος; Ασφαλώς και φταίει, όπως θα έφταιγε κάθε ηγέτης που θα έπιανε αυτό το σκορ στις δημοσκοπήσεις. Το κόμμα είναι δημοφιλέστερο του προέδρου. Και αν μάλιστα τον αντικαθιστούσε, θα βελτίωνε τη δημοσκοπική του επίδοση. Βέβαια η κριτική προς τον Ανδρουλάκη είναι, σε κάποιο βαθμό, άδικη. Δεν ελέγχεται τόσο για αυτά που λέει ή κάνει, όσα για εκείνα που δεν είναι. Εχει έλλειμμα ως προς τη χαρισματικότητα σε μία εποχή που ευνοεί τα προσωποπαγή κόμματα με ηγέτη-σταρ και μεσσιανικά χαρακτηριστικά. Θα ήταν, άραγε, διαφορετικά τα πράγματα αν είχε εκλεγεί στην ηγεσία ο Δούκας, ο Γερουλάνος ή η Διαμαντοπούλου; Ισως το μάθουμε στο εγγύς μέλλον αν και ο Γερουλάνος και η Διαμαντοπούλου φέρουν την ευθύνη για τη διάσπαση ενός χώρου που θα μπορούσε να είναι ενιαίος.
Αλλά, μεταξύ μας, το ΠΑΣΟΚ δεν είναι θύμα της ηγεσίας του, όσο είναι θύμα των καιρών. Θεωρείται κομμάτι ενός συστήματος που βρίσκεται υπό πλειοψηφική αμφισβήτηση, ενώ η θέση του στο «μέτωπο της λογικής» καλύπτεται σε μεγάλο βαθμό από την ηγεμονία Μητσοτάκη στο συγκεκριμένο χώρο. Το να λέει ότι διεκδικεί την εξουσία είναι σαν να ακούς ένα βαριά ασθενή να σχεδιάζει τον γύρο του κόσμου.
Τι μένει, λοιπόν, στο ΠΑΣΟΚ; Υπάρχουν δύο ρεαλιστικές εκδοχές. Η πρώτη: να καταγράψει μία αξιοπρεπή επίδοση στις εκλογές και να συνεργαστεί με τη Νέα Δημοκρατία, αλλιώς θα στριμωχθεί στο blame game της ακυβερνησίας. Η δεύτερη: να βρεθεί κάτω από Τσίπρα και Καρυστιανού. Σε αυτήν την περίπτωση θα έχει προοπτική μόνο αν λειτουργήσει ως μουσείο. Να πηγαίνει ο κόσμος στη Χαριλάου Τρικούπη, να βλέπει το γραφείο του Ανδρέα μαζί με το ποτήρι του malt και το τασάκι γεμάτο από τις στάχτες της πίπας.
