Η κυβέρνηση προσπαθεί να δείξει ότι είναι ο «κυρίαρχος του παιχνιδιού». Παρά το πλήθος δημοσκοπικών ενδείξεων ότι είναι εξαιρετικά αντιδημοφιλής, συμπεριφέρεται ως να απολαμβάνει μεγάλης νομιμοποίησης. Περνά τα νομοσχέδια το ένα μετά το άλλο – τελευταίο παράδειγμα η πρόταση ότι θα μπορεί κανείς να εργάζεται 13 ώρες σε έναν εργοδότη την ημέρα -, αντιμετωπίζει την αντιπολίτευση ως να μην υπάρχει, διαρρέει ότι κάνει σχέδια για την τετραετία και ακόμη και όταν αναγνωρίζει ευθύνες, δεν αναλαμβάνει ποτέ τις δικές της πραγματικές ευθύνες, αλλά «μεγαλόψυχα» δήθεν αναλαμβάνει «διαχρονικές ευθύνες» όλων των κυβερνήσεων, όπως έκανε πρόσφατα ο πρωθυπουργός.
Και από μια άποψη δείχνει να είναι μια πολύ ισχυρή κυβέρνηση. Κατάφερε να περάσει θεσμικά αλώβητη μια υπόθεση υποκλοπών, στην οποία το Μέγαρο Μαξίμου προσπαθούσε να «ακούσει», τα άλλα κόμματα, επιχειρηματίες, την ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων, δικαστικούς, υπουργούς, αποδεικνύοντας ότι διατηρεί τον έλεγχο της ηγεσίας της δικαιοσύνης. Εξακολουθεί να αρνείται να αναλάβει την ευθύνη που της αναλογεί για το έγκλημα στα Τέμπη και να συκοφαντεί ως συνωμότες όσους της επιρρίπτουν ευθύνες. Έχει σκάσει το σκάνδαλο με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, ένα σκάνδαλο που απειλεί να υπονομεύσει συνολικά την αγροτική παραγωγή στη χώρα και η κυβέρνηση περνά στο φιλικό της μιντιακό οικοσύστημα τη γραμμή ότι έφταιγαν παλαιοκομματικοί επιτήδειοι, αλλά όχι η Νέα Δημοκρατία, παρότι όλα δείχνουν ότι ο μηχανισμός είχε κομματικό σχεδιασμό και κυβερνητική έγκριση. Έγιναν σε βάρος της οι μεγαλύτερες διαδηλώσεις που έχουν γίνει ποτέ ενάντια σε κυβέρνηση στην Ελλάδα, και παρ’ όλα αυτά δεν παραιτήθηκε. Και σ’ όποιον τα επισημαίνει όλα αυτά απαντά δείχνοντας τις δημοσκοπήσεις και ότι εξακολουθεί να έχει double score απέναντι στο δεύτερο κόμμα.
Βεβαίως αυτή είναι η μία όψη της πραγματικότητας. Η κυβέρνηση αυτή είναι μαθηματικά βέβαιο ότι όποτε και εάν γίνουν εκλογές θα είναι πολύ μακριά από την αυτοδυναμία, ακόμη και εάν εκβιαστικά κάνει ξανά και ξανά εκλογές μέχρις ότου μπουχτίσουν οι ψηφοφόροι και της δώσουν το αναγκαίο ποσοστό. Πιστεύει ότι ακόμη και σε αυτό το ενδεχόμενο, πάλι θα βρει «προθύμους» και από τη δεξαμενή της Ακροδεξιάς και από το ΠΑΣΟΚ που θα δεχτούν να συμμετέχουν στη διακυβέρνηση (σε τελική ανάλυση αποτέλεσμα μιας τέτοιας αμφίπλευρης διεύρυνσης είναι η σημερινή κυβέρνηση, εάν αναλογιστούμε πόσους υπουργούς έχει από τον ΛΑΟΣ και το ΠΑΣΟΚ). Πάνω από όλα πιστεύει ότι η αντιπολίτευση θα παραμείνει κατακερματισμένη και αδύναμη να αποτελέσει «αντίπαλο δέος».
Και εδώ είναι που η κυβέρνηση κάνει το μεγάλο λάθος της: γιατί οι κοινοβουλευτικοί συσχετισμοί είναι ο εύκολος αντίπαλος. Όμως, υπάρχει και ο πραγματικός συσχετισμός, αυτός που αφορά την κοινωνία.
Και αυτή τη στιγμή η κυβέρνηση έχει πάνω από το 70% της κοινωνίας απέναντί της. Το έχει εξαιτίας της κρίσης κόστους ζωής, το έχει εξαιτίας της στεγαστικής κρίσης, το έχει εξαιτίας των Τεμπών, το έχει γιατί κανείς δεν έχει εμπιστοσύνη σε μια κυβέρνηση υποκλοπών και άρνησης ανάληψης ευθύνης, το έχει γιατί από την Πανεπιστημιακή Αστυνομία μέχρι την άρνηση οποιασδήποτε κριτικής στο Ισραήλ έχει πλήρως αποξενωθεί από τη νεολαία, το έχει γιατί με το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και τον κίνδυνο συνολικού περιορισμού των διαθέσιμων ευρωπαϊκών επιδοτήσεων θα φέρει ανεπανόρθωτο πλήγμα στην αγροτιά, αλλά και στις τσέπες όλων των καταναλωτών.
Και όταν έναν τόσο μεγάλο τμήμα της κοινωνίας δεν θέλει μια κυβέρνηση, τότε θα βρει και τον τρόπο να επιβάλει τη βούλησή του, ακόμη και εάν η σημερινή αντιπολίτευση είναι τραγικά ανεπαρκής.
Σε τελική ανάλυση, άνθρωποι, στελέχη, ιδέες, οράματα, επεξεργασίες, εμπειρία, υπάρχουν και ας μην είναι στο προσκήνιο. Με όρεξη να αναλάβουν την ευθύνη να ανακόψουν μια πορεία καταστροφής.
ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΣ
in.gr
