Μέσω Λιβύης… στη μάχη της διαδοχής: Το παρασκήνιο της σύγκρουσης Γεωργιάδη – Δένδια και οι διεργασίες στη ΝΔ
Η πολιτική αντιπαράθεση που ξέσπασε ανάμεσα στον Άδωνι Γεωργιάδη και τον Νίκο Δένδια με αφορμή τη συμφωνία Λιβύης – Τουρκίας του 2019, ανέδειξε περισσότερο τις εσωτερικές ισορροπίες και τις προσωπικές στρατηγικές στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας, παρά μια ουσιαστική διαφωνία επί της εξωτερικής πολιτικής.
Ο υπουργός Υγείας επέκρινε δημόσια τη στάση του τότε υπουργού Εξωτερικών, Νίκου Δένδια, σημειώνοντας ότι «το ΥΠΕΞ έπρεπε να εμποδίσει το τουρκολιβυκό μνημόνιο και δεν το έκανε». Η δήλωση αυτή προκάλεσε εσωκομματικό σάλο και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης παρενέβη άμεσα, καλώντας εμμέσως να πέσουν οι τόνοι, προκειμένου να μη δοθεί συνέχεια σε μια σύγκρουση που απειλούσε να πάρει χαρακτηριστικά εσωστρέφειας για την κυβέρνηση.
Ο κ. Δένδιας, με τη σειρά του, δεν απάντησε ευθέως, αλλά μέσω κύκλων του σημείωσε με νόημα: «Σημασία δεν έχει μόνο τι λέγεται, αλλά ποιος το λέει». Μια φράση που ερμηνεύτηκε από πολλούς ως απόπειρα αποδόμησης της πολιτικής βαρύτητας του αντιπάλου του.
Το υπόβαθρο της σύγκρουσης
Η ένταση μεταξύ των δύο δεν είναι τυχαία ούτε αποσπασματική. Πηγές αναφέρουν πως οι σχέσεις τους είναι τεταμένες εδώ και καιρό. Η αφορμή, λοιπόν, δόθηκε, αλλά η αιτία είναι πιο βαθιά: πρόκειται για τις εσωκομματικές φιλοδοξίες και τη σταδιακή διαμόρφωση στρατοπέδων ενόψει της –όποτε αυτή προκύψει– μάχης διαδοχής του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Ο Νίκος Δένδιας φέρεται να αποτελεί για πολλούς στη ΝΔ έναν φυσικό υποψήφιο για την ηγεσία, έχοντας πολιτική εμπειρία, εδραιωμένη διεθνή εικόνα και καλή γνώση των εθνικών θεμάτων. Παρά το γεγονός ότι δεν έχει διατυπώσει ανοιχτά καμία τέτοια πρόθεση, αρκετοί βουλευτές και κομματικά στελέχη τον βλέπουν ως πιθανή επιλογή εφόσον και όταν ανοίξει η σχετική συζήτηση.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης, από την άλλη, φαίνεται να υιοθετεί πιο στρατηγική προσέγγιση. Δεν δείχνει να επιθυμεί να θέσει εκ νέου υποψηφιότητα για την ηγεσία, όπως έκανε το 2015, αλλά στοχεύει στο να έχει λόγο και ρόλο στις εξελίξεις. Σύμφωνα με πληροφορίες, υποστηρίζει άτυπα τον Κυριάκο Πιερρακάκη, ο οποίος αν και δεν έχει αναμειχθεί ποτέ ενεργά σε τέτοια συζήτηση, θεωρείται ένα πρόσωπο με ευρεία αποδοχή, τεχνοκρατική εικόνα και χαμηλή φθορά.
Η θέση Σαμαρά και τα δεξιά “παρασκήνια”
Η αναφορά στον Αντώνη Σαμαρά είναι κρίσιμη. Ο πρώην πρωθυπουργός, αν και έχει διαγραφεί από τη ΝΔ, παραμένει ενεργός και προσπαθεί να διατηρήσει επιρροή στις δεξιές πτέρυγες του κόμματος. Η πρόσφατη παρουσία του σε εκδήλωση στο υπουργείο Άμυνας, στην οποία συμμετείχε και ο Νίκος Δένδιας, εκλήφθηκε ως προσπάθεια επαναπροσέγγισης ή έστω συντονισμού σε συγκεκριμένα ζητήματα.
Ωστόσο, δεν έχει προκύψει ξεκάθαρη γραμμή ή στήριξη από την πλευρά του Σαμαρά προς κάποιον υποψήφιο. Το όνομα του Μάκη Βορίδη είχε ακουστεί στο παρελθόν ως πιθανή “σκληρή” υποψηφιότητα, ωστόσο οι σχέσεις τους φέρονται να έχουν ψυχρανθεί, ενώ η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ έχει δημιουργήσει επιπλέον βάρος στην εικόνα του υπουργού.
Παράλληλα, στελέχη του σαμαρικού χώρου εξετάζουν εναλλακτικά σενάρια, ακόμη και έξω από τη ΝΔ, με γνώμονα τη διαμόρφωση ενός πιο δεξιού πολιτικού σχηματισμού, αν και προς το παρόν τέτοιες σκέψεις δεν έχουν μετατραπεί σε πράξη.
Η στρατηγική σιωπή του Μαξίμου
Το Μέγαρο Μαξίμου απέφυγε οποιαδήποτε σκλήρυνση της στάσης του απέναντι στις δηλώσεις των υπουργών. Η απάντηση Μαρινάκη στόχευε στη διατήρηση της εσωκομματικής συνοχής και αποσόβησε προς το παρόν μια ευρύτερη ρήξη.
Ωστόσο, η εικόνα της κυβέρνησης επηρεάζεται από τέτοιες διαρροές. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν ότι η συγκυρία απαιτεί προσοχή και ενότητα, ιδιαίτερα όσο τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής – όπως το τουρκολιβυκό – παραμένουν ανοιχτά και σύνθετα.
Συμπερασματικά
Η πολιτική αντιπαράθεση Γεωργιάδη – Δένδια δεν είναι μεμονωμένη. Αποτελεί προειδοποιητικό καμπανάκι για μια περίοδο εσωτερικών ζυμώσεων στη Νέα Δημοκρατία, ενόψει της αναπόφευκτης συζήτησης για το μέλλον της παράταξης.
Είτε ο δρόμος προς τη διαδοχή ανοίξει άμεσα είτε αργότερα, η διαδικασία έχει ήδη ξεκινήσει. Και κάθε σύγκρουση που βλέπει το φως της δημοσιότητας, δεν είναι παρά μια μικρή αντανάκλαση των μεγάλων διεργασιών που βρίσκονται σε εξέλιξη στο παρασκήνιο.
