Μεγάλοι Φίλαθλοι, Μικρή Ομάδα – Δεν Ξεχνώ
Ο αγώνας μπάσκετ μεταξύ Παναθηναϊκού και Μακάμπι Τελ Αβίβ στη Κύπρο, είχε έναν πρωταγωνιστή που κανείς δεν περίμενε: τον ίδιο τον προπονητή του Παναθηναϊκού, Έργκιν Αταμάν. Ο Τούρκος προπονητής, μόλις είδε το πανό που κατήγγειλε την τουρκική κατοχή στην Κύπρο, έσπευσε να διαμαρτυρηθεί, με αποτέλεσμα την αποβολή του από τον αγώνα. Το παράδοξο; Ενώ δηλώνει πως ο αθλητισμός πρέπει να είναι χώρος φιλίας και ειρήνης, ξέχασε ότι είναι ο προπονητής μιας ελληνικής ομάδας, της οποίας οι οπαδοί υπενθύμισαν με το πανό την ιστορική πραγματικότητα της κατοχής της Κύπρου.
Ο Αταμάν, προσπαθώντας να προστατεύσει την εθνική του υπερηφάνεια, έθεσε ως πρώτο στόχο να προωθήσει την «ενότητα» στον αθλητισμό. Μήπως όμως ξεχνά ότι η ειρήνη και η ενότητα δεν έρχονται με την άρνηση της ιστορίας; Η Κύπρος είναι ένα θύμα, και η Τουρκία ένας θύτης. Οι οπαδοί του Παναθηναϊκού έκαναν αυτό που ηθικά έπρεπε: να υπενθυμίσουν πως η διχοτόμηση και η κατοχή παραμένουν ανοιχτές πληγές. Τελικά, η ενότητα στην οποία αναφέρεται ο Αταμάν μοιάζει περισσότερο με μια προσπάθεια να θάψουμε τα προβλήματα κάτω από το χαλί, παρά να τα αντιμετωπίσουμε.
Η διοίκηση του Παναθηναϊκού χειρίστηκε την κατάσταση με έναν αμήχανο και προβληματικό τρόπο. Αντί να στηρίξει τους φιλάθλους της, οι οποίοι εξέφρασαν ένα δίκαιο και ιστορικά τεκμηριωμένο αίτημα, προώθησε έναν διπλωματικό λόγο περί «ενότητας» και «φιλίας» που αποσιωπά την πραγματικότητα. Αυτή η στάση όχι μόνο αγνοεί τη βαρύτητα της τουρκικής κατοχής στην Κύπρο, αλλά προσβάλλει και τους ίδιους τους οπαδούς που περίμεναν από την ομάδα τους να σταθεί στο πλευρό της ιστορικής αλήθειας και της δικαιοσύνης. Η επιλογή της διοίκησης να αποστασιοποιηθεί και να δει το ζήτημα ως “πολιτική προπαγάνδα” έδειξε έλλειψη κατανόησης για την ηθική διάσταση του θέματος.
Όταν το πανό δείχνει τον βορρά της Κύπρου να αιμορραγεί, η υποκρισία να μιλάς για «αγάπη και φιλία» γίνεται ξεκάθαρη. Ο αθλητισμός, ναι, πρέπει να ενώνει. Αλλά δεν μπορεί να ενώνει θύμα και θύτη, όταν ο ένας ακόμα αιμορραγεί. Αυτό που λείπει, δυστυχώς, δεν είναι η ενότητα, αλλά η δικαιοσύνη……..
