Η χθεσινή συναυλία–αφιέρωμα στον Μάριο Τόκα, με τη Ρίτα Αντωνοπούλου και τον Δημήτρη Μπάση, ήταν από εκείνες τις μουσικές βραδιές που δεν μένουν μόνο στις νότες. Ήταν μια συνάντηση με τραγούδια που έχουν σημαδέψει γενιές, με στίχους που όλοι κάποτε σιγοτραγουδήσαμε και με μελωδίες που εξακολουθούν να συγκινούν, όσα χρόνια κι αν περάσουν.
Στο Κολυμβητήριο Ραφήνας ακούστηκαν τραγούδια όπως η Αννούλα του Χιονιά, η Δική μου η Πατρίδα, αλλά και πολλές ακόμη από τις μεγάλες δημιουργίες του Μάριου Τόκα. Για πολλούς, οι μελωδίες αυτές ξύπνησαν μνήμες από τις πρώτες εκτελέσεις τους, τα πρόσωπα, τις στιγμές και τις εποχές που είχαν συνδεθεί με αυτά τα τραγούδια. Γιατί η μουσική του Τόκα έχει αυτή τη μοναδική δύναμη: δεν ακούγεται απλώς· ξυπνά συναισθήματα.
Η βραδιά ήταν άρτια σε κάθε της λεπτομέρεια. Ο φωτισμός, ο ήχος, οι ερμηνείες, οι ερμηνευτές, ο χώρος, δημιούργησαν μια ατμόσφαιρα που τίμησε το έργο του μεγάλου συνθέτη. Το κοινό δεν παρακολούθησε απλώς μια συναυλία. Τραγούδησε, συγκινήθηκε, σώπασε στις πιο φορτισμένες στιγμές και χειροκρότησε με την καρδιά του. Ήταν μια βραδιά που απέδειξε πως τα σπουδαία τραγούδια δεν ανήκουν στο παρελθόν· συνεχίζουν να μας ενώνουν.
Και κάπου εκεί γίνεται φανερό και κάτι ακόμη. Ότι το Κολυμβητήριο Ραφήνας δεν αποτελεί πλέον απλώς τον χώρο όπου φιλοξενήθηκε μια ακόμη επιτυχημένη συναυλία. Έχει εξελιχθεί σε έναν χώρο που έχει αποκτήσει τη δική του θέση στον πολιτιστικό χάρτη της περιοχής.
Και αυτό δεν συνέβη τυχαία, ούτε από τη μια μέρα στην άλλη. Είναι αποτέλεσμα μιας σταθερής προσπάθειας που, χρόνο με τον χρόνο, απέδειξε ότι ο χώρος μπορεί να φιλοξενήσει σημαντικές παραγωγές και να προσελκύσει καλλιτέχνες με σπουδαία πορεία. Είναι η απόδειξη ότι ένας χώρος αποκτά κύρος, και δική του πολιτιστική ταυτότητα. Η χθεσινή συναυλία–αφιέρωμα στον Μάριο Τόκα ήρθε να προστεθεί σε αυτή τη διαδρομή, επιβεβαιώνοντας ότι το Κολυμβητήριο δεν αποτελεί μια περιστασιακή επιλογή, αλλά αποτελεί ένα χώρο που πλέον έχει καθιερωθεί.
Το σημαντικότερο, όμως, δεν είναι μόνο όσα συμβαίνουν πάνω στη σκηνή. Είναι όσα μένουν όταν αυτή αδειάζει. Γιατί μια τέτοια βραδιά δεν τελειώνει με το τελευταίο τραγούδι ούτε με το τελευταίο χειροκρότημα. Αφήνει πίσω της μνήμες, γεννά νέες εικόνες για την πόλη και προσθέτει ακόμη ένα κομμάτι στην πολιτιστική της ταυτότητα.
Άλλωστε οι πόλεις αποκτούν χαρακτήρα μέσα από τις εμπειρίες που προσφέρουν στους ανθρώπους τους. Και η Ραφήνα, μέσα από διοργανώσεις όπως η χθεσινή, αποδεικνύει ότι δεν είναι μόνο ένας τόπος διέλευσης προς τα νησιά, αλλά μια πόλη που επενδύει στον πολιτισμό, δημιουργεί στιγμές που αξίζει να θυμάσαι και χτίζει, με συνέπεια, τη δική της ξεχωριστή ταυτότητα.
Λαμπρινή Μπενάτση
