Υπάρχουν στιγμές που το ερώτημα δεν είναι ποιος φταίει, αλλά γιατί δεν γίνεται κάτι.
Γιατί δεν προσπαθούμε περισσότερο να ομορφύνουμε τον τόπο μας; Γιατί αποδεχόμαστε εικόνες που δεν μας τιμούν; Γιατί συνηθίζουμε το πρόχειρο, το παλιό, το εγκαταλελειμμένο, σαν να είναι φυσική κατάσταση;
Η λεωφόρος Φλέμινγκ δεν είναι ένας τυχαίος δρόμος. Είναι η βασική είσοδος της Ραφήνας. Ο δρόμος από τον οποίο περνούν κάθε χρόνο εκατομμύρια οχήματα, κυρίως λόγω του λιμανιού, αλλά και ο δρόμος που χρησιμοποιούν καθημερινά οι κάτοικοι.
Και όμως, αυτή η είσοδος παραμένει εδώ και χρόνια στάσιμη και άσχημη.
Μιλάμε για έναν δρόμο που πρόσφατα συζητήθηκε ακόμη και η διαπλάτυνσή του. Και όχι άδικα. Πρόκειται για έναν άξονα με δεκάδες τροχαία ατυχήματα κάθε χρόνο, ορισμένα από αυτά δυστυχώς θανατηφόρα. Έναν δρόμο που απαιτεί προσοχή, σχεδιασμό και παρεμβάσεις ουσίας.
Και παρ’ όλα αυτά, η εικόνα του δεν αλλάζει.
Οι φοίνικες που κάποτε έδιναν χαρακτήρα στη νησίδα, χάθηκαν στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας, όταν η γνωστή ασθένεια τους κατέστρεψε. Τότε, σωστά, απομακρύνθηκαν. Από τότε όμως έχουν περάσει περισσότερα από δέκα χρόνια. Κανένας δεν σκέφτηκε να τους αντικαταστήσει. Ή έστω να φυτευτεί κάτι άλλο.
Και όμως, αυτή η εικόνα δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι ταυτότητα. Είναι το πρώτο πράγμα που βλέπει όποιος μπαίνει στην πόλη. Είναι η εντύπωση που μένει.
Αντίστοιχη είναι η κατάσταση και στον φωτισμό. Οι ιστοί φωτισμού, οι κολόνες δηλαδή, που αφαιρέθηκαν πριν λίγους μήνες, σε αρκετές περιπτώσεις λόγω επικινδυνότητας, ήταν εγκατεστημένοι πάνω από 30 χρόνια. Φθαρμένοι από τον χρόνο, την πολυκαιρία και τις συνθήκες μιας παραθαλάσσιας πόλης, είχαν φτάσει στο σημείο να αποτελούν κίνδυνο και γι’ αυτό απομακρύνθηκαν. Ωστόσο, επί της ουσίας αφαιρέθηκαν μόνο όσοι κρίθηκαν άμεσα ακατάλληλοι, ενώ παραμένουν ακόμη αρκετοί σε τραγική κατάσταση, διατηρώντας μια εικόνα εγκατάλειψης και προσωρινότητας. Τριάντα, ίσως και περισσότερα χρόνια χωρίς ουσιαστική ανανέωση.
Και μετά; Σιωπή. Το επιχείρημα ότι ο δρόμος ανήκει στην Περιφέρεια είναι γνωστό. Και σε έναν βαθμό σωστό. Αλλά ποιος περιμένει πραγματικά ότι η Περιφέρεια θα ασχοληθεί με μια νησίδα λίγων δεκάδων μέτρων; Η ουσία είναι μία: όταν κάτι αφορά την εικόνα και την καθημερινότητα μιας πόλης, κάποιος πρέπει να βρίσκει τον τρόπο.
Με συνεργασία. Με πίεση. Με πρωτοβουλία.
Γιατί εδώ μιλάμε για ένα σημείο που, ειδικά στα τελευταία του μέτρα πριν την κεντρική πλατεία της πόλης, προσφέρεται όσο λίγα. Είναι εύκολο, με σχετικά απλές και φθηνές παρεμβάσεις, να αλλάξει πλήρως η εικόνα.
Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν η Φλέμινγκ είχε μια φροντισμένη νησίδα, με πράσινο, σύγχρονο φωτισμό, μια καθαρή αισθητική γραμμή. Πόσο θα άλλαζε η αίσθηση μιας πόλης που προσπαθεί να σταθεί, να πατήσει στα πόδια της, ενώ ταυτόχρονα σηκώνει το βάρος της καθημερινής πίεσης του λιμανιού.
Πόσο δύσκολο είναι, πραγματικά;
Με μια στοιχειώδη παρέμβαση, αυτό το σημείο θα μπορούσε να μετατραπεί σε σημείο αναφοράς. Σε ένα ακόμα “σήμα κατατεθέν” της πόλης. Όπως είναι το πάρκο Καραμανλή. Όπως το κολυμβητήριο. Όπως ο Άγιος Νικόλαος. Γιατί όχι και αυτό;
Στο τέλος της ημέρας, δεν μένει ποιος είχε την αρμοδιότητα. Μένει η εικόνα. Και η εικόνα αυτή, σήμερα, μπορεί και πρέπει να αλλάξει.
