Από τη μοναξιά της πισίνας και τα τέσσερα Ολυμπιακά τουρνουά, στην ευθύνη της Κολυμβητικής Ομοσπονδίας Ελλάδος. Μια συζήτηση για τον υγρό στίβο, τότε και τώρα.
Ο υγρός στίβος δεν είναι φώτα και βάθρα. Είναι μοναξιά. Είναι να μετράς πλακάκια στον πάτο της πισίνας, να επαναλαμβάνεις τις ίδιες κινήσεις ξανά και ξανά, μόνος σου εσύ και ο εαυτός σου. Είναι το χλώριο που σου καίει τα μάτια, η σιωπή της προπόνησης, οι ώρες που κανείς δεν βλέπει. Είναι μια διαδρομή σκληρή, επίμονη και απαιτητική, που δεν αντέχουν όλοι.
Ο Κυριάκος Γιαννόπουλος έζησε αυτή τη διαδρομή από την πρώτη της μέρα. Από τις πισίνες της Γλυφάδας και το ελληνικό πόλο, μέχρι την εθνική ομάδα, όπου φόρεσε το σκουφάκι της Ελλάδας και εκπροσώπησε τη χώρα σε τέσσερις Ολυμπιακούς Αγώνες ως αθλητής. Σε μια εποχή που τίποτα δεν ήταν δεδομένο, έμαθε τι σημαίνει να αντέχεις, να περιμένεις, να κρατάς ρυθμό όταν το σώμα και το μυαλό δοκιμάζονται.
Ως αρχηγός της εθνικής ομάδας γνώρισε την ευθύνη όχι μόνο του αγώνα, αλλά και της ομάδας. Σήμερα, ως πρόεδρος της Κολυμβητικής Ομοσπονδίας Ελλάδος, κουβαλά όλες αυτές τις εικόνες και τις εμπειρίες στη διοίκηση του ελληνικού υγρού στίβου. Μιλά με τη γνώση του ανθρώπου που έχει μετρήσει πλακάκια, έχει μείνει μόνος στο νερό και ξέρει τι απαιτείται για να φτάσει κάποιος μέχρι το τέλος.
Και έρχεται σε αυτή τη συζήτηση με κάτι ακόμη φρέσκο στο μυαλό και στην καρδιά. Μόλις έχει επιστρέψει από το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, όπου η εθνική ομάδα κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο. Ένα αποτέλεσμα που δεν είναι απλώς μια θέση στο βάθρο, αλλά μια επιβεβαίωση ότι ο ελληνικός υγρός στίβος παραμένει ζωντανός, ανταγωνιστικός και με προοπτική. Ο ενθουσιασμός είναι ακόμη εκεί, όχι ως στιγμιαία χαρά, αλλά ως καύσιμο για τη συνέχεια, για τα επόμενα βήματα, για τον μεγάλο στόχο που ήδη προβάλλει στον ορίζοντα, το Λος Άντζελες 2028.
Αυτή είναι μια συζήτηση για το «τότε» και το «τώρα». Για τη μοναξιά του αθλητή και την ευθύνη του προέδρου. Για τα μετάλλια που έρχονται και, κυρίως, για εκείνα που χτίζονται σιωπηλά, πλακάκι-πλακάκι.
Συνέντευξη στον Βασίλη Σπαντούρο για την εφημερίδα POLIS
Θυμάστε τη στιγμή που σας κάλεσαν για πρώτη φορά στην εθνική ομάδα; Τι νιώσατε τότε και τι αλλάζει μέσα σου όταν συνειδητοποιείς ότι από εδώ και πέρα δεν κολυμπάς μόνο για τον εαυτό σου, αλλά για τη χώρα;
Δεν ξεχνιέται αυτή η στιγμή. Θυμάμαι ότι έχασα τον ύπνο μου περιμένοντας την ημέρα που θα έκανα την πρώτη μου προπόνηση με την Εθνική Ομάδα. Για κάθε αθλητή αυτός είναι ο στόχος, η ύψιστη τιμή αλλά και η δικαίωση μιας μακρόχρονης προσπάθειας. Το συναίσθημα ότι εκπροσωπείς κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό σου δεν περιγράφεται με λέξεις και αποτελεί σημείο προσωπικής ανάτασης.
Ο υγρός στίβος είναι μοναχικός, ώρες προπόνησης, χλώριο, να μετράς πλακάκια μόνος σου. Πόσο δύσκολο είναι αυτό σήμερα για έναν νέο αθλητή που ξεκινά και μεγαλώνει σε μια εποχή με διαφορετικούς ρυθμούς και απαιτήσεις;
Είναι δύσκολο, αλλά παράλληλα και πολύ όμορφο. Οι απαιτήσεις του πρωταθλητισμού συχνά έρχονται σε αντίθεση με τις προσκλήσεις της εποχής. Εκεί είναι που ξεχωρίζουν η επιθυμία και η θέληση.
Συμμετείχατε σε τέσσερις Ολυμπιακούς Αγώνες ως αθλητής. Ποια Ολυμπιάδα σάς σημάδεψε περισσότερο και για ποιον λόγο;
Προφανώς η πρώτη, στη Μόσχα το 1980. Γιατί; Μα γιατί ήταν η πρώτη. Ένα όνειρο πήρε σάρκα και οστά.
Αν συγκρίνετε τον υγρό στίβο και ειδικά το πόλο σήμερα με αυτόν που ζήσατε στα δικά σας χρόνια, τι έχει αλλάξει ουσιαστικά; Ήταν πιο εύκολα τότε ή τώρα; Και τελικά, ήταν πιο όμορφα ή απλώς πιο ρομαντικά;
Όλες οι εποχές έχουν τις ιδιαιτερότητες και τις ομορφιές τους. Σήμερα τα πράγματα είναι πιο οργανωμένα και σαφώς πιο επαγγελματικά.
Πώς βλέπετε σήμερα τους γονείς και τις οικογένειες που προσπαθούν να στηρίξουν τα παιδιά τους στον υγρό στίβο, συχνά με μεγάλες οικονομικές θυσίες;
Τους βλέπω με σεβασμό. Παράλληλα, όμως, θα πρέπει να κατανοήσουν ότι ο ρόλος τους είναι αυτός του γονέα και όχι του προπονητή.
Η οικονομική στήριξη από την Πολιτεία προς τον υγρό στίβο είναι επαρκής ή απλώς καλύπτει τα απολύτως βασικά για να συνεχίσει να λειτουργεί το σύστημα;
Πάντα χρειαζόμαστε περισσότερα. Ωστόσο, θα ήμασταν άδικοι αν δεν αναγνωρίζαμε ότι τα πράγματα έχουν βελτιωθεί.
Όταν αναλάβατε την προεδρία της Κολυμβητικής Ομοσπονδίας Ελλάδος, τι παραλάβατε και τι θεωρείτε ότι έχει αλλάξει ουσιαστικά από τότε μέχρι σήμερα; Σε ποια σημεία πιστεύετε ότι έχει υπάρξει πραγματική βελτίωση;
Η Κ.Ο.Ε. εκσυγχρονίστηκε σε μεγάλο βαθμό και απέκτησε εξωστρέφεια σε όλα τα επίπεδα. Και φυσικά, φέραμε και πολλές επιτυχίες!!!
Επιστρέψατε από δύο Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα Υδατοσφαίρισης, στο Βελιγράδι και στο Φουντσάλ, με την εθνική ομάδα ανδρών και την εθνική ομάδα γυναικών να κατακτούν από ένα χάλκινο μετάλλιο. Για τους άνδρες μάλιστα πρόκειται για το πρώτο ευρωπαϊκό μετάλλιο στην ιστορία τους. Πώς νιώσατε εκείνες τις στιγμές, βλέποντας αυτή τη διπλή επιτυχία;
Νιώσαμε τεράστια χαρά και βαθιά υπερηφάνεια. Γιατί μιλάμε για δύο ομάδες που δούλεψαν με συνέπεια, πειθαρχία και πίστη στο πλάνο τους, και είδαν την προσπάθειά τους να ανταμείβεται στο υψηλότερο ευρωπαϊκό επίπεδο.
Οι γυναίκες μας επιβεβαίωσαν για ακόμη μία φορά ότι ανήκουν σταθερά στην ελίτ της Ευρώπης, με μια ομάδα που έχει χαρακτήρα, εμπειρία και ποιότητα και συνεχίζει να φέρνει μετάλλια στη χώρα.
Για τους άνδρες όμως, αυτό το χάλκινο μετάλλιο έχει έναν ξεχωριστό, ιστορικό συμβολισμό. Είναι το πρώτο ευρωπαϊκό μετάλλιο στην πορεία της ομάδας και αποτελεί δικαίωση μιας μακράς και επίμονης προσπάθειας, τόσο των ίδιων των αθλητών όσο και των προπονητών τους.
Είμαστε περήφανοι και για τις δύο εθνικές ομάδες, για όλα τα παιδιά που φόρεσαν το εθνόσημο, για τα τεχνικά επιτελεία και για το μέλλον που έρχεται από πίσω. Αυτές οι επιτυχίες δείχνουν ότι η ελληνική υδατοσφαίριση έχει βάθος, συνέχεια και προοπτική
Τι σημαίνει για εσάς αυτή η διάκριση, όχι μόνο συναισθηματικά αλλά και στρατηγικά για το μέλλον του υγρού στίβου;
Ότι ο σχεδιασμός μας βρίσκεται στον σωστό δρόμο.
Κατά τη διάρκεια της θητείας σας, η ελληνική κολύμβηση κατέκτησε Ολυμπιακό μετάλλιο με τον Απόστολο Χρήστου. Πώς αισθανθήκατε εκείνη τη στιγμή;
Ακόμη και σήμερα όταν θυμάμαι εκείνη την ημέρα φορτίζομαι συναισθηματικά. Δεν θα το ξεπεράσω ποτέ.
Θεωρείτε ότι τέτοιες διακρίσεις μπορούν να αποτελέσουν σημείο καμπής για τον ελληνικό υγρό στίβο ή φοβάστε ότι χωρίς σταθερή στήριξη κινδυνεύουν να μείνουν μεμονωμένες φωτεινές στιγμές;
Αυτή η διάκριση πρόσφερα πολλά στον υγρό στίβο και ποτέ δεν θα ξεχαστεί. Θα αποτελεί πάντα ο «φάρος» μας.
Ποιοι είναι οι βασικοί στόχοι που θέτετε σήμερα για την Κολυμβητική Ομοσπονδία Ελλάδος;
Να μεγαλώσει η Ομοσπονδία σε όλα τα επίπεδα, με σχέδιο και πρόγραμμα, χωρίς αλαζονεία, αλλά με σεβασμό στις αθλητικές αξίες.
Τι προσδοκάτε να έχει αλλάξει ουσιαστικά τα επόμενα χρόνια, σε επίπεδο υποδομών, ανάπτυξης και διεθνών αποτελεσμάτων;
Ήδη έχουν αλλάξει πολλά. Είμαστε πλέον στην ελίτ, συνολικά ως αθλήματα, ανάμεσα στις πρώτες 15 χώρες του κόσμου.
Κοιτάζοντας ήδη προς το Λος Άντζελες, τι ελπίζετε και τι θεωρείτε ρεαλιστικό για την ελληνική παρουσία στους Ολυμπιακούς Αγώνες; Τι πρέπει να γίνει από σήμερα για να μη χαθεί αυτή η ευκαιρία;
Δουλεύουμε εδώ και καιρό προς αυτή την κατεύθυνση. Από την μεριά μας, όσα έπρεπε να έχουν γίνει για αυτό τον σκοπό έχουν ήδη δρομολογηθεί.
Αν μιλούσατε σήμερα σε ένα παιδί που μετρά πλακάκια στην πισίνα και σκέφτεται να τα παρατήσει, τι θα του λέγατε από τη δική σας διαδρομή;
Ότι αυτό που ζει σήμερα θα το θυμάται για όλη του τη ζωή.
Όταν κάποια στιγμή κλείσει αυτός ο κύκλος της προεδρίας, τι θα θέλατε να λένε ότι αφήσατε πίσω σας; Ποια να είναι η παρακαταθήκη σας στον υγρό στίβο;
Ότι έδωσα τον καλύτερο εαυτό μου για την πρόοδο αυτού που αγάπησα και συνεχίζω να αγαπώ.
Και τέλος, μετά από όλα όσα έχετε ζήσει ως αθλητής, αρχηγός και πρόεδρος, τι σημαίνει για εσάς προσωπικά ο υγρός στίβος;
Είναι η ζωή μου.
Σας ευχαριστούμε θερμά για τον χρόνο σας και για το γεγονός ότι μας επιλέξατε για την πρώτη σας συνέντευξη μετά τις μεγάλες επιτυχίες της Ομοσπονδίας σας.
Κι εγώ σας ευχαριστώ πραγματικά για το βήμα που μου δίνετε. Ξέρετε, όταν οι συνεντεύξεις γίνονται με ανθρώπους που είναι κοντά στον χώρο, που γνωρίζουν τις δυσκολίες, τις διαδικασίες και την καθημερινότητα του αθλητισμού, τότε είναι πολύ πιο εύκολο να ειπωθούν πράγματα όπως πρέπει. Να βγουν προς τα έξω ουσιαστικά ζητήματα, με ειλικρίνεια και χωρίς περιττές ωραιοποιήσεις. Και αυτό, ειδικά σε τέτοιες στιγμές, έχει τη δική του ξεχωριστή αξία.
Εφημερίδα POLIS
