Η ΚΕΔΕ στην Αλεξανδρούπολη, η έκρηξη Δούκα και το μήνυμα μιας Αυτοδιοίκησης που σηκώνει κεφάλι
Με πρωτοφανή ένταση και ανατροπή που λίγο έλειψε να φέρει τα πάνω-κάτω, ολοκληρώθηκε το Σάββατο στην Αλεξανδρούπολη το συνέδριο της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας (ΚΕΔΕ). Για πρώτη φορά έπειτα από χρόνια, οι ισορροπίες φάνηκαν να μετακινούνται — και μάλιστα εκεί όπου όλα έμοιαζαν προεξοφλημένα.
Ο Δούκας και η ανατροπή που λίγο έλειψε να συμβεί
Ο Δήμαρχος Αθηναίων Χάρης Δούκας πήρε τον λόγο και με μια αιχμηρή, τεκμηριωμένη ομιλία κατήγγειλε ευθέως τις κυβερνητικές επιλογές στην Αυτοδιοίκηση.
Η πρότασή του για ψήφισμα καταδίκης των κυβερνητικών πρακτικών έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από το μεγαλύτερο μέρος των προοδευτικών δημάρχων — αλλά και από αρκετούς που μέχρι χθες ανήκαν στη «γαλάζια» πλειοψηφία.
Το αποτέλεσμα ήταν εκρηκτικό: Παρά το 66% που κατέχει η Νέα Δημοκρατία στην ΚΕΔΕ, το ψήφισμα του Δούκα έφτασε μόλις τρεις ψήφους μακριά από την πλειοψηφία.
Η τελική καταμέτρηση έδειξε 92 ψήφους υπέρ της παράταξης Κυρίζογλου και 89 υπέρ της ενιαίας προοδευτικής παράταξης που συντάχθηκε με τον Δήμαρχο Αθηναίων.
Η ένταση κορυφώθηκε. Η διαδικασία διακόπηκε τρεις φορές. Δήμαρχοι αντάλλασσαν βαριές κουβέντες, χειροκροτήματα διαδέχονταν αποδοκιμασίες, και στην αίθουσα της Αλεξανδρούπολης επικρατούσε η αίσθηση πως η Αυτοδιοίκηση δεν είναι πια δεδομένη.
Δεκάδες αυτοδιοικητικοί, ακόμη και προερχόμενοι από τη Νέα Δημοκρατία, ψήφισαν ενάντια στην κυβερνητική γραμμή, αποδεικνύοντας πως το κύρος και η επιχειρηματολογία του Δούκα ξεπέρασαν τα στενά κομματικά όρια.
Αν το ΚΚΕ…
Και μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό, υπήρχε — όπως πάντα — το ΚΚΕ. Πιστό στη δική του πορεία, κατέβηκε με ξεχωριστό ψήφισμα, συγκεντρώνοντας δέκα ψήφους.
Δέκα ψήφοι που δεν πήγαν πουθενά. Δέκα ψήφοι που, αν είχαν προστεθεί στο μπλοκ των προοδευτικών δημάρχων, θα είχαν αλλάξει τον χάρτη της Αυτοδιοίκησης.
Αν το ΚΚΕ, έστω για μία φορά, αποφάσιζε να πει το ναι εκεί που χρειάζεται, αν καταλάβαινε ότι η πολιτική είναι και πράξη, αν έβλεπε πέρα από τη μόνιμη θέση του «όχι σε όλα»,
σήμερα θα μιλούσαμε για ολική ανατροπή. Αλλά το ΚΚΕ διάλεξε ξανά τη μοναξιά του.
Έμεινε σταθερό στη δική του θεωρητική καθαρότητα, στον δικό του δρόμο, εκείνον που μόνο το ίδιο ξέρει πού οδηγεί.
Το συνέδριο της ΚΕΔΕ δεν έβγαλε μόνο αριθμούς. Έβγαλε μήνυμα. Η Αυτοδιοίκηση στέλνει πια το πιο καθαρό πολιτικό σήμα των τελευταίων ετών, ότι δεν είναι προέκταση κανενός κόμματος, ότι υπάρχουν Δήμαρχοι με κρίση, φωνή και αυτοτέλεια.
Ο Δούκας έχασε τρεις ψήφους — αλλά κέρδισε το αφήγημα. Κέρδισε την πολιτική ουσία, τη δυναμική, το ρίγος της στιγμής που δείχνει πως κάτι αλλάζει. Κι ύστερα είναι το ΚΚΕ.
Το κόμμα που αρνείται να μπει σε κάθε μάχη που δεν έχει προαποφασίσει. Το κόμμα που στέκεται πάντα λίγο πιο πέρα, απόμακρο, αυτάρκες, ακλόνητο.
Ίσως τελικά αυτό να είναι και η γοητεία του, να σ’ εκνευρίζει, να το θαυμάζεις, να μην το καταλαβαίνεις και να ξέρεις πως ποτέ δεν θα σταθεί εκεί που πρέπει. Γιατί, τι να κάνουμε; Για το ΚΚΕ μιλάμε.
ΜΑΡΚΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ
