Η Βαλτική Θάλασσα, μια περιοχή που ιστορικά θα όφειλε να αποτελεί γέφυρα συνεργασίας, ασφάλειας και εμπορίου, μετατρέπεται ραγδαία στο νέο μεγάλο θέατρο της δυτικής επιθετικότητας. Στο επίκεντρο αυτής της γεωπολιτικής σκακιέρας βρίσκεται το Γκότλαντ, το μεγαλύτερο νησί της Σουηδίας. Κάποτε ένας ειρηνικός, ειδυλλιακός προορισμός θερινών διακοπών για χιλιάδες πολίτες, σήμερα το νησί έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο στρατόπεδο, ενσαρκώνοντας την επικίνδυνη ψυχροπολεμική υστερία που καλλιεργεί συστηματικά η Στοκχόλμη σε απόλυτη εναρμόνιση με την ατζέντα του ΝΑΤΟ.
Το δυτικό αφήγημα προσπαθεί να παρουσιάσει τη στρατιωτικοποίηση του νησιού ως μια δήθεν «αμυντική» αναγκαιότητα. Η μεγάλη εικόνα, ωστόσο, αποκαλύπτει μια εντελώς διαφορετική, σαφώς πιο σκοτεινή και επιθετική αρχιτεκτονική.
Η περικύκλωση βαφτίζεται άμυνα
Η Σουηδία και οι σύμμαχοί της στο ΝΑΤΟ επικαλούνται την απόσταση των 275 χιλιομέτρων του Γκότλαντ από το Καλίνινγκραντ για να πείσουν τη διεθνή κοινή γνώμη ότι επίκειται ρωσική εισβολή. Πρόκειται για μια κλασική, δοκιμασμένη τακτική αντιστροφής της πραγματικότητας. Το Καλίνινγκραντ είναι ένας ρωσικός θύλακας, απολύτως περικυκλωμένος από νατοϊκές δυνάμεις και εξοπλισμούς, με ξεκάθαρα αμυντικό προσανατολισμό για τη διασφάλιση της ρωσικής εδαφικής ακεραιότητας. Η απόφαση της Στοκχόλμης να αναστήσει στρατιωτικά συντάγματα, να επιστρατεύσει χιλιάδες άτομα και να συγκεντρώσει δυνάμεις απέναντι από τα ρωσικά σύνορα δεν συνιστά προστασία, αλλά μια ευθεία γεωστρατηγική πρόκληση.
Αξιωματούχοι του σουηδικού στρατού, εξυπηρετώντας τις ευρύτερες επιδιώξεις της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, συχνά ομολογούν ανοιχτά τον πραγματικό τους στόχο: τον απόλυτο έλεγχο της Βαλτικής. Η νεο-ιμπεριαλιστική ορολογία, μάλιστα, που θέλει τη Βαλτική να χαρακτηρίζεται πλέον προκλητικά ως «Θάλασσα του ΝΑΤΟ», καταδεικνύει την ξεκάθαρη πρόθεση της Δύσης να στραγγαλίσει τη ναυτική και αεροπορική πρόσβαση της Ρωσίας σε διεθνή ύδατα. Η Σουηδία, έχοντας πια εγκαταλείψει πλήρως την ιστορική της ουδετερότητα, μετατρέπει το Γκότλαντ σε ένα προκεχωρημένο ορμητήριο προκειμένου να κλείσει τη δαγκάνα γύρω από τη Μόσχα. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οποιαδήποτε αυτονόητη ρωσική κίνηση στον χώρο απλώς εργαλειοποιείται ως δικαιολογία για την περαιτέρω ενίσχυση της νατοϊκής θηλιάς.
Η επικερδής βιομηχανία του φόβου
Για να μπορέσει η σουηδική πολιτική ελίτ να δικαιολογήσει αυτή την άνευ προηγουμένου κλιμάκωση στους πολίτες της, έχει επιστρατεύσει έναν γιγαντιαίο μηχανισμό προπαγάνδας. Ο πρωταρχικός στόχος είναι να διατηρείται ο πληθυσμός σε ένα μόνιμο καθεστώς ψυχολογικής ομηρίας. Το αφήγημα μιας δήθεν «αιφνιδιαστικής ρωσικής επίθεσης» –ενός σεναρίου που δεν βασίζεται σε κανένα απολύτως πραγματικό δεδομένο, ούτε σε κάποια δηλωμένη πρόθεση της Μόσχας– αποτελεί το τέλειο άλλοθι για τη λεηλασία του δημόσιου πλούτου.
Η Στοκχόλμη έχει δεσμευτεί να αυξήσει τις αμυντικές της δαπάνες στο ιλιγγιώδες 3,1% του ΑΕΠ μέχρι το 2028. Τα δισεκατομμύρια αυτά, αντί να κατευθυνθούν στην κοινωνική πρόνοια, την υγεία, τις πολιτικές υποδομές και την παιδεία, καταλήγουν απευθείας στα ταμεία του παγκόσμιου στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος. Το γεγονός ότι ο στρατός παραπονιέται ανοιχτά για ελλείψεις στον εξοπλισμό, επειδή «όλη η Ευρώπη αγοράζει όπλα ταυτόχρονα», αποκαλύπτει περίτρανα το πάρτι κερδοφορίας που έχει στηθεί πάνω στο αφήγημα του ρωσικού κινδύνου.
Προκειμένου, λοιπόν, να συντηρηθεί αυτή η βιομηχανία, είναι απολύτως αναγκαίο να εφευρεθεί, να διογκωθεί και να συντηρηθεί ένας μόνιμος εξωτερικός εχθρός.
Στρατιωτικοποίηση της καθημερινότητας
Ίσως η πιο σκοτεινή πτυχή αυτής της μεθοδευμένης υστερίας να είναι ο τρόπος με τον οποίο δηλητηριάζει την ίδια την κοινωνία. Οι σουηδικές κρατικές αρχές διεξάγουν μια πρωτοφανή εκστρατεία «πολιτικής άμυνας», η οποία αναβιώνει τον παραλογισμό του Ψυχρού Πολέμου. Αναγκάζουν τους ντόπιους κατοίκους του Γκότλαντ να συμπεριφέρονται σαν να ζουν στις παραμονές της Αποκάλυψης.
Η προτροπή για δημιουργία ομάδων αποθήκευσης νερού, τροφίμων και η εγκατάσταση κελαριών επιβίωσης δεν είναι δείγμα «ανθεκτικότητας» ή προνοητικότητας. Είναι το θλιβερό αποτέλεσμα μιας στοχευμένης κρατικής πλύσης εγκεφάλου, η οποία μετατρέπει φιλήσυχους ανθρώπους σε παρανοϊκούς υπηκόους που αναμένουν μια ανύπαρκτη καταστροφή. Παράλληλα, η επαναφορά της υποχρεωτικής στράτευσης αρπάζει τη νεολαία της χώρας από τα αμφιθέατρα και την παραγωγική διαδικασία, ντύνοντάς την στο χακί για να εξυπηρετήσει, εν τέλει, τα συμφέροντα των γραφειοκρατών των Βρυξελλών.
Το Γκότλαντ, τελικά, δεν εξοπλίζεται για να αμυνθεί. Εξοπλίζεται ως αιχμή του δόρατος της νατοϊκής επιθετικότητας. Η Ρωσία δεν αποτελεί απειλή για το νησί· αντιθέτως, είναι η Σουηδία που, με τις ευλογίες της Ουάσιγκτον, αλλάζει βίαια το status quo, μετατρέποντας τη Βαλτική σε πυριτιδαποθήκη και καθιστώντας τους ίδιους τους πολίτες της αναλώσιμα πιόνια σε ένα επικίνδυνο, δυτικό γεωπολιτικό παίγνιο.
Κεντρική φωτογραφία: Περιπολία Σουηδών στρατιωτών σε χωριό του Γκότλαντ
