Από τη Μεγάλη Πέμπτη μέχρι σήμερα, ένα θέμα που δεν έκλεισε ποτέ. Άνοιξε κύκλους, έφερε αντιδράσεις και άφησε ερωτήματα.
Δημοσιεύτηκε τη Μεγάλη Πέμπτη. Σε μια περίοδο που όλα κινούνται αλλιώς, που η επικαιρότητα χαμηλώνει τους τόνους και οι ρυθμοί αλλάζουν. Κι όμως, δεν πέρασε.
Η συνέντευξη του Δαμιανού Φαφούτη δεν έμεινε ως ένα ακόμη θέμα της επικαιρότητας. Δεν διαβάστηκε απλώς και μπήκε στο αρχείο. Έμεινε. Κυκλοφόρησε από στόμα σε στόμα, από συζήτηση σε συζήτηση, από παρέα σε παρέα.
Δεν είναι εύκολο να πει κανείς αν αυτό είναι καλό ή κακό.
Είναι όμως σαφές ότι κάτι άγγιξε.
Γιατί δεν προκάλεσε απλώς ενδιαφέρον. Προκάλεσε αντίδραση. Άλλοι στάθηκαν στα λόγια του. Άλλοι στη χρονική στιγμή. Άλλοι σε αυτά που ειπώθηκαν και ακόμη περισσότερο σε αυτά που ίσως εννοήθηκαν.
Και κάπου εκεί, άρχισαν οι καραμπόλες. Μικρές και μεγάλες. Ορατές και αόρατες. Συζητήσεις που άνοιξαν και δεν έκλεισαν εύκολα. Γιατί, στην πραγματικότητα, δεν ήταν απλώς μια συνέντευξη. Ήταν μια τοποθέτηση. Ήταν μια δήλωση παρουσίας.
Ήταν ένα «είμαι εδώ» σε μια στιγμή που πολλοί δεν περίμεναν ότι θα ειπωθεί έτσι, τόσο καθαρά και τόσο ανοιχτά. Και αυτό από μόνο του ήταν αρκετό.
Το τι σημαίνει αυτό για τη συνέχεια, μένει να φανεί. Γιατί όταν ένα θέμα επιμένει, δεν είναι τυχαίο. Κάτι έχει ανοίξει.
Και το ερώτημα δεν είναι πια τι ειπώθηκε. Το ερώτημα είναι τι έρχεται…
