«Ίσως όχι σήμερα, ίσως όχι αύριο… αλλά κάποτε θα γίνει». Η ατάκα του Μπόγκαρτ στην Casablanca δεν γράφτηκε φυσικά για τα δημοτικά συμβούλια, αλλά ομολογώ πως χθες ταίριαζε απόλυτα.
Γιατί το χθεσινό Δημοτικό Συμβούλιο στο Δήμο μου, κατάφερε κάτι πραγματικά σπάνιο: να ολοκληρωθεί πριν καν ξεκινήσει. Χωρίς φωνές, χωρίς αντιπαραθέσεις, χωρίς τις γνωστές θεατρικές εξάρσεις που συνήθως συνοδεύουν τέτοιες συνεδριάσεις. Απόλυτη ηρεμία. Και πώς να μην υπάρχει άλλωστε, αφού δεν υπήρξε απαρτία.
Κάπου εκεί όμως αρχίζουν τα πραγματικά ενδιαφέροντα.
Διότι οι απουσίες δεν είχαν ούτε κοινή αιτία ούτε κοινό προορισμό. Άλλος είχε τραβήξει για Μυτιλήνη… που λέει ο λόγος…, άλλος βρέθηκε σε πολιτική συγκέντρωση, άλλος έμεινε στο μαγαζί του, άλλος είχε ανέβει Αθήνα, άλλος έκανε βόλτες έξω από την αίθουσα λες και περίμενε πρώτα να δει αν “βγαίνουν τα κουκιά” για να αποφασίσει αν θα μπει, κι άλλος απολάμβανε απλώς τη θέα της βραδιάς. Ο καθένας με το πρόγραμμά του, τις προτεραιότητές του και τη δική του εκδοχή περί ευθύνης.
Και για να είμαι δίκαιη, υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Οι κυρίες που αντιμετωπίζουν πραγματικά προβλήματα υγείας δεν μπορούν να μπαίνουν στην ίδια κουβέντα με όσους απλώς αποφάσισαν ότι «δεν χάθηκε κι ο κόσμος». Εκεί υπάρχει μόνο σεβασμός.
Από εκεί και πέρα όμως, η εικόνα δύσκολα κρύβεται. Γιατί μπορεί οι ανακοινώσεις να βγαίνουν στην ώρα τους, οι δημόσιες τοποθετήσεις να περισσεύουν και οι πολιτικές ευαισθησίες να εμφανίζονται καθημερινά στα social media, αλλά στο τέλος της ημέρας χρειάζονται και τα βασικά: να υπάρχουν άνθρωποι στις καρέκλες για να ξεκινήσει μια συνεδρίαση.
Και εδώ υπάρχει μια διαφορά που έχει τη σημασία της. Για την αντιπολίτευση θα πει κανείς πως αντιπολίτευση είναι, δεν διοικεί, δεν αποφασίζει, ψηφίζει και πολιτικά κινείται όπως θεωρεί σωστό. Η συμπολίτευση όμως; Ειλικρινά τώρα… γιατί εκθέτετε έτσι τη δήμαρχο; Σας έκανε κάτι;
Γιατί όταν δεν υπάρχει απαρτία, η εικόνα που μένει δεν είναι της αντιπολίτευσης. Είναι της διοίκησης. Είναι μιας παράταξης που δεν μπορεί να εξασφαλίσει την παρουσία των ίδιων της των συμβούλων για να γίνει συνεδρίαση. Και αυτό όσο κι αν επιχειρήσει κανείς να το παρουσιάσει διαφορετικά, πολιτικά γράφει.
Τελικά, μάλλον το δύσκολο σε αυτόν τον Δήμο δεν είναι να παρθούν αποφάσεις. Το δύσκολο είναι να βρεθούν αρκετοί παρόντες ώστε να ξεκινήσει η διαδικασία για να ληφθούν.
