Μια «επιθετική» –με την καλή έννοια, μην παρεξηγηθούμε– αντιπολίτευση φαίνεται πως έχουν επιλέξει να ασκήσουν οι δημοτικοί σύμβουλοι Αριστείδης Παπουτσής και Βασίλης Αχλάδης απέναντι σε μια διοίκηση που, σύμφωνα με πολλούς, θυμίζει περισσότερο καθεστώς παρά σύγχρονη τοπική διακυβέρνηση.
Δεν στρογγυλεύουν, δεν κλείνουν το μάτι, δεν παίζουν το παιχνίδι της σιωπής. Αντιθέτως, σηκώνουν τα μανίκια, ψάχνουν κάτω από το χαλί, και φέρνουν στο φως κάθε σάπιο κατάλοιπο που έχει καλυφθεί με το λούστρο της επικοινωνιακής βιτρίνας. Το «επιθετικοί» λοιπόν, δεν σημαίνει οξύθυμοι – σημαίνει αμετανόητα ενοχλητικοί για εκείνους που είχαν μάθει να κυβερνούν με την άνεση του ανεξέλεγκτου.
Ο Αριστείδης Παπουτσής, επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης, έχει μετατραπεί σε τοπικό ερευνητή, δίνοντας στη δημοσιότητα ντοκουμέντα, φωτογραφίες, βίντεο, ακόμη και ρεπορτάζ, που εκθέτουν μια δημοτική αρχή που μάλλον έχει ξεχάσει τι σημαίνει πραγματική λογοδοσία στον λαό. Από το ατελείωτο σκουπιδαριό που απλώνεται σε κάθε γωνιά του Δήμου, μέχρι την… «εξαφανισμένη» ναυαγοσωστική κάλυψη σε πολυσύχναστες παραλίες, ο Παπουτσής δεν αφήνει τίποτα να πέσει κάτω.
Κι αν η διοίκηση Τσίρκα νόμιζε ότι θα την ξεπεράσει κι αυτή τη θητεία με τα γνωστά σλόγκαν και διαβεβαιώσεις του τύπου «όλα βαίνουν καλώς», ήρθε η στιγμή της αλήθειας. Όταν ο ίδιος ο Δήμαρχος διαβεβαίωνε δημοσίως ότι «οι ναυαγοσώστες είναι στη θέση τους» ενώ… δεν υπήρχε ούτε ένας, το ψέμα ξεχείλισε. Η σιωπή που ακολούθησε από πλευράς δημοτικής αρχής ήταν εκκωφαντική, θυμίζοντας… μούγκα στη στρούγκα της Αγίας Μαρίνας.
Από την άλλη πλευρά, ο Βασίλης Αχλάδης –θεσμικά στη «μικρή» αντιπολίτευση, ουσιαστικά στη μεγάλη εικόνα– δείχνει αποφασισμένος να αλλάξει τα δεδομένα. Δεν περιορίζεται στο ρόλο του καταγγέλοντος, έχει ξεκινήσει πολιτικές διεργασίες και ανοιχτές συζητήσεις που δείχνουν ξεκάθαρα τις διαθέσεις του για τη Δημαρχία.
Οι δύο άνδρες βρίσκονται σε συνεχή συνεννόηση, αντιλαμβανόμενοι ότι αυτό που τους ενώνει είναι πιο ισχυρό από οτιδήποτε θα μπορούσε να τους χωρίσει: η ανάγκη να τελειώσει μια και καλή η εποχή των κουτοπόνηρων, των επαγγελματιών του ρουσφετιού, των πολιτικά απολιθωμένων που παρασιτούν στον Δήμο για δεκαετίες.
Πρόκειται για νέα γενιά ανθρώπων –και ηλικιακά και νοοτροπιακά– με φρέσκια αντίληψη για τη διοίκηση και την ευθύνη. Και αυτή η αντίληψη φαίνεται να αγκαλιάζεται πλέον από την κοινωνία του Μαραθώνα, που δείχνει πως βαρέθηκε τα ίδια και τα ίδια.
Η τελευταία εκλογική νίκη του Στέργιου Τσίρκα ήρθε μάλλον εύκολα – όχι επειδή ενέπνευσε, αλλά επειδή οι αντίπαλοι άργησαν να εμφανιστούν. Τώρα, όμως, η σκηνή έχει αλλάξει. Οι πολίτες δεν τρώνε πλέον κουτόχορτο, και ο Δήμαρχος μοιάζει όλο και περισσότερο να στέκει μόνος του, ακίνητος στο ίδιο έργο που πλέον κανείς δεν θέλει να βλέπει. Η προηγούμενη δημοτική θητεία, όπου ο Τσίρκας την… έβγαλε «ζάχαρη» είτε επειδή η μία αντιπολίτευση ήταν χλιαρή και άνευρη είτε επειδή η άλλη «αντιπολίτευση» έγινε συμπολίτευση, πηγαίνοντας χέρι χέρι με τη διοίκηση, προφανώς και δεν γίνεται να επαναληφθεί.
Πλέον, η… «ηγεμονία» Τσίρκα δείχνει να μετρά αντίστροφα, πνέοντας τα λοίσθια.
Και όπως διδασκόμαστε από την ιστορία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και όχι μόνο, όταν ο ηγέτης δεν φεύγει μόνος του, θα του δείξουν την πόρτα οι πολίτες.
Εφημερίδα Polis
