Το ζήτημα των αγορών οικοπέδων στον Δήμο Μαραθώνα δεν είναι απλώς μια ακόμη τοπική αντιπαράθεση. Δεν αφορά μόνο αριθμούς, εκτιμήσεις αξιών ή διοικητικές διαδικασίες. Αφορά κάτι βαθύτερο: τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την ανάπτυξη ενός τόπου και τη σχέση της πολιτικής με το δημόσιο συμφέρον.
Κανείς δεν αμφισβητεί ότι ο Μαραθώνας χρειάζεται σχολεία, δρόμους και σύγχρονες υποδομές. Οι ανάγκες είναι πραγματικές και πιεστικές. Το ερώτημα όμως δεν είναι μόνο τι κάνουμε, αλλά πώς το κάνουμε. Η ανάπτυξη δεν μπορεί να χτίζεται πάνω σε σκιές, αμφιβολίες και θεσμικά κενά. Οφείλει να στηρίζεται σε διαφάνεια, σε σχέδιο και σε καθαρές διαδικασίες που δεν αφήνουν περιθώρια καχυποψίας.
Η σημερινή αντιπαράθεση στον Δήμο Μαραθώνα αποκαλύπτει ένα βαθύτερο πρόβλημα της τοπικής αυτοδιοίκησης: την απουσία στρατηγικής και την κυριαρχία μιας διαχείρισης που συχνά θυμίζει περισσότερο διευθέτηση υποθέσεων παρά οραματικό σχεδιασμό για το μέλλον.
Και εδώ βρίσκεται το πραγματικό ζήτημα της επόμενης ημέρας.
Ο Μαραθώνας δεν χρειάζεται άλλες μικρές πολιτικές συγκρούσεις. Χρειάζεται ένα νέο πολιτικό ήθος. Χρειάζεται ανθρώπους που να βλέπουν τον τόπο όχι ως πεδίο συναλλαγών αλλά ως κοινό σπίτι μιας κοινωνίας που αξίζει καλύτερα.
Κάποιοι, αργά ή γρήγορα, θα περάσουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Όχι επειδή θα τους διώξει κάποιος αντίπαλος. Αλλά επειδή οι εποχές αλλάζουν και οι κοινωνίες προχωρούν. Και όταν η πολιτική μένει στάσιμη, η ίδια η πραγματικότητα την προσπερνά.
Όμως ας είμαστε ειλικρινείς: για αυτή τη στασιμότητα δεν ευθύνονται μόνο όσοι διοικούν. Ευθύνονται και όσοι ανέχονται.
Η αλλαγή δεν ξεκινά από τα γραφεία της εξουσίας. Ξεκινά από τους πολίτες.
Αν τη θέλουν πραγματικά, τη δημιουργούν.
Αν την απαιτήσουν, θα έρθει.
Και τότε ο Μαραθώνας θα μπορέσει επιτέλους να κοιτάξει μπροστά όχι με καχυποψία, αλλά με προοπτική.
Άρθρο του Άρη Παπουτσή στην εφημερίδα POLIS
