Δεν είναι η δημοσιογραφία το πρόβλημα. Είναι οι δημοσιογράφοι. Οι διαχειριστές της. Οι κάτοχοι του μικροφώνου και του καλά θρονιασμένου ύφους. Αυτοί που νομίζουν πως επειδή φοράνε γυαλί, κρατάνε ακουστικό και πετούν ερωτήσεις στον αέρα, είναι κάτι περισσότερο από ό,τι είναι. Δεν μιλάμε για όλους – αλλά δυστυχώς, το μεγαλύτερο ποσοστό εκεί έχει φτάσει.
Ειρωνεία, υπεροψία, μια στάση «εγώ-τα-ξέρω-όλα», ένας διαρκής χλευασμός του καλεσμένου, είτε είναι απλός πολίτης είτε θεσμικός εκπρόσωπος. Οι εκπομπές θυμίζουν περισσότερο reality παρά ενημέρωση. Παραδείγματα υπάρχουν άπειρα, και καθημερινά.
Από την άλλη, υπάρχουν και αυτοί που ακόμα κρατούν τη δημοσιογραφία σαν πένα και όχι σαν selfie stick. Οι άνθρωποι που σέβονται το χαρτί και το μελάνι. Που γράφουν, διαβάζουν, ελέγχουν. Δεν κάνουν τηλεοπτικό σόου, δεν διακόπτουν μανιωδώς για να ακουστούν οι ίδιοι, δεν διαπομπεύουν. Αυτοί κρατάνε τα προσχήματα. Αυτοί αξίζουν.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η χθεσινή εμφάνιση στο δελτίο ειδήσεων του Open. Την ώρα της φωτιάς, όταν η Δήμαρχος Ραφήνας-Πικερμίου, Δήμητρα Τσεβά, προσπαθούσε να μεταφέρει την κατάσταση, να ενημερώσει ψύχραιμα και ουσιαστικά, η παρουσιάστρια του δελτίου Εύα Αντωνοπούλου τη ρώτησε πώς και γιατί «απομακρύνθηκαν» πέντε χιλιάδες τουρίστες.
Η ερώτηση, υπερβολική. Όταν ο δημοσιογράφος φουσκώνει τα νούμερα και προσπαθεί να φτιάξει εικόνα τρόμου, τότε δεν ενημερώνει, παραπληροφορεί. Δεν υπηρετεί την αλήθεια, αλλά το τηλεοπτικό προϊόν.
Η Δήμαρχος, χωρίς να ανεβάσει τόνους, προσπάθησε να βάλει τα πράγματα στη θέση τους.
Η Ελλάδα – για να μην πούμε ο κόσμος όλος – δεν βρίσκεται εδώ που βρίσκεται εξαιτίας της κακής δημοσιογραφίας. Βρίσκεται εδώ εξαιτίας των μικρών ανθρώπων που κρατούν μεγάλα μικρόφωνα.
