Υπάρχουν εικόνες που δεν είναι απλώς φωτογραφίες. Είναι μνήμη. Είναι ανάσες ανθρώπων που χάθηκαν, μυρωδιές που δεν υπάρχουν πια, ήχοι που δεν καταγράφονται πια σε καμιά ηχογράφηση. Είναι η Αθήνα μας. Πριν αλλοιωθεί, πριν γεμίσει τσιμέντο, πριν βιαστεί από την ταχύτητα και την αμνησία.
Σε αυτό το φωτογραφικό ταξίδι – από το Φάληρο στην Καστέλα, από το Κολωνάκι στην Κυψέλη, από τη Βουλιαγμένη ως τα Προπύλαια – ζωντανεύουν πενήντα στιγμές μιας πόλης που αναπνέει ακόμη μέσα μας. Μιας πόλης που φώτιζε τα καλοκαίρια με ήχους τζιτζικιών και χειμώνες με τζάκια και ραδιόφωνα.
Θα τη βρεις στη σκιά μιας μουριάς στην Κηφισιά, στο πρώτο μπάνιο του χρόνου στο Λαιμό, στο καπέλο μιας κυρίας στην Αιόλου. Στις γωνιές των καφενείων, όπου ο χρόνος έσταζε αργά σαν τον ελληνικό καφέ. Στην Ακρόπολη, που τότε δεν ήταν ακόμα “τουριστική”, αλλά ιερή. Στις λεωφόρους με τα τραμ, στις αυλές με τα πλυσταριά, στα παιδιά που κυνηγούσαν το μέλλον με κοντά παντελόνια.
Σαράντα φωτογραφίες. Σαράντα πληγές και χαμόγελα.
Ένα βλέμμα πίσω – όχι για να μείνουμε εκεί, αλλά για να θυμόμαστε ποιοι ήμασταν όταν ακόμα δεν είχαμε ξεχάσει ποιοι είμαστε.
Στην Κηφισιά, η ζωή κυλούσε σε ρυθμούς εποχής, παιδικά ποδήλατα ανάμεσα σε επαύλεις, φερ φορζέ αυλές και κυριακάτικες βόλτες με γραβάτα. Η Βουλιαγμένη και ο Λαιμός, ακόμη “μυστικοί”, μακριά από το βουητό, προσκαλούσαν τους Αθηναίους για καλοκαίρια ήσυχα, κάτω από αρμυρίκια και αναμνήσεις.
Και στο Κέντρο – την καρδιά της πόλης – τα Προπύλαια δεν ήταν απλώς μνημείο, αλλά σημείο συνάντησης, έμπνευσης, διαλόγου. Μια άλλη Αθήνα, με λιγότερα φώτα αλλά περισσότερη ψυχή. Με ζωντανά σινεμά, με μυρωδιά από κάστανα τον χειμώνα και ρετσίνα τα καλοκαίρια.
Ανάμεσα σε πολέμους, αλλαγές, ανοικοδομήσεις και ανατροπές, η πόλη αυτή παρέμεινε ανθρώπινη. Σιωπηλή τις ώρες του δειλινού, ζωντανή στο παλμό των ανθρώπων της. Και όσο κι αν άλλαξε, σε κάποιες φωτογραφίες, σε κάποιες μνήμες, σε κάποιες ματιές, εξακολουθεί να υπάρχει.
Έτσι, μέσα από αυτό το φωτογραφικό ταξίδι, προσκαλούμε τον αναγνώστη να τη δει ξανά – όχι με τα μάτια του τότε, αλλά με την καρδιά του σήμερα.
