Υπάρχουν πόλεις που σχεδιάζουν το μέλλον τους. Και υπάρχουν και πόλεις που πανηγυρίζουν επειδή έφτασε… το λεωφορείο.
Στον Δήμο μου, η συγκοινωνία παραμένει εδώ και χρόνια ένα από τα πιο βασικά προβλήματα. Η σύνδεση με το κέντρο, με το μετρό, με οτιδήποτε θυμίζει κανονική αστική ζωή, δεν είναι δεδομένη. Είναι ζητούμενο. Ακόμα.
Και κάπως έτσι, φτάσαμε στο 2026 για να θεωρείται είδηση ότι η αστική συγκοινωνία «έρχεται». Ότι επεκτείνεται. Ότι πλησιάζει. Ότι με λίγη τύχη, ίσως κάποια στιγμή φτάσει εκεί που έπρεπε να είναι εδώ και δεκαετίες.
Και φυσικά, μαζί με αυτό, ήρθε και ο ενθουσιασμός. Ανακοινώσεις. Παρουσιάσεις. Στάσεις που βαφτίζονται επιτεύγματα. Μια στάση. Όχι ένα δίκτυο. Όχι μια ολοκληρωμένη λύση. Μια στάση. Και όμως, παρουσιάζεται περίπου σαν να λύθηκε ένα ιστορικό ζήτημα.
Εδώ δεν χρειάζεται αντιπολίτευση.
Εδώ χρειάζεται καθρέφτης.
Γιατί το πρόβλημα δεν είναι ότι έγινε ένα βήμα. Καλώς έγινε.
Το πρόβλημα είναι ότι ένα αυτονόητο εμφανίζεται ως κατόρθωμα.
Και αυτό λέει περισσότερα για τα χρόνια που προηγήθηκαν, παρά για τη στιγμή που ζούμε.
Σε έναν δήμο που βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα από την Αθήνα, που έχει λιμάνι, που έχει ανάπτυξη, που έχει ζωή, η βασική συγκοινωνιακή σύνδεση δεν θα έπρεπε να είναι αντικείμενο πανηγυρισμού. Θα έπρεπε να είναι δεδομένη υποδομή.
Κεκτημένο. Όχι είδηση.
Αν κάτι θα ταίριαζε πραγματικά σε αυτή τη συγκυρία, δεν είναι τα δελτία ενθουσιασμού. Είναι μια ειλικρινής παραδοχή: Ότι αργήσαμε. Πολύ.
Και ότι αυτό που σήμερα παρουσιάζεται ως επιτυχία, είναι στην πραγματικότητα μια καθυστερημένη κανονικότητα.
Φυσικά και δεν έχω πρόβλημα με το λεωφορείο. Έχω όμως πρόβλημα με το χειροκρότημα.
Γιατί όταν αρχίζεις να πανηγυρίζεις για τα αυτονόητα, έχεις ήδη ξεχάσει τι πραγματικά αξίζεις.
