Το κόμμα υποχωρεί στις δημοσκοπήσεις, στελέχη αποχωρούν και η πρόεδρος έχει χάσει αρκετή από την «αύρα» της. Ομως όλα αυτά ήταν αναμενόμενα. Για τρεις βασικούς λόγους: ο χώρος της διαμαρτυρίας είναι γεμάτος, η ίδια δεν είναι πλέον μόνο σύμβολο, ενώ έχασε και τη συμπάθεια της Αριστεράς.
Το εγχείρημα της Μαρίας Καρυστιανού βρίσκεται σε αρνητική συναστρία. Οι δημοσκοπήσεις δεν είναι γενναιόδωρες, υπάρχουν αποχωρήσεις στελεχών και, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, έπονται κι άλλες.
Αν οι εκλογές γίνουν την άνοιξη, η προοπτική γίνεται ακόμα πιο δύσκολη για ένα εγχείρημα που πριν ακόμα ιδρυθεί μετριόταν με διψήφιο δυνητικό ποσοστό. Εξαιρετικά δυσμενής εξέλιξη. Γιατί όμως;
Υπάρχουν τρεις εξηγήσεις που δεν έχουν να κάνουν με πρόσωπα, αλλά με τη φύση του πράγματος.
Πρώτον, ο χώρος της διαμαρτυρίας είναι γεμάτος. Το κόμμα της Καρυστιανού γεννήθηκε πάνω σε ένα κύμα οργής για τα Τέμπη. Μόνο που όταν αυτή η οργή πάει να γίνει ψήφος, ο ψηφοφόρος έχει ήδη παλέτα. Αν θέλει να καταγγείλει το σύστημα, έχει πέντε-έξι κόμματα να διαλέξει. Η ψήφος διαμαρτυρίας δεν πάει αυτόματα εκεί που γεννήθηκε η διαμαρτυρία.
Δεύτερον, άλλο σύμβολο, άλλο κόμμα. Όσο η Μαρία Καρυστιανού ήταν η μητέρα που ζητά δικαίωση για το παιδί της, η συμπάθεια ήταν καθολική. Αριστεροί, δεξιοί, κεντρώοι, όλοι μπορούσαν να ταυτιστούν. Ως πρόεδρος κόμματος, όμως, κρίνεσαι αλλιώς. Δεν σε ρωτάνε πια για τα Τέμπη. Σε ρωτάνε για τον προϋπολογισμό, για τα ενοίκια, για τα νοσοκομεία. Και εκεί η συμπάθεια δεν αρκεί. Θέλει θέσεις όχι αμήχανη αναπαραγωγή κλισέ. Και θέσεις που να αντέχουν σε τηλεοπτική αντιπαράθεση. Κατά μία εκδοχή, με την κομματική επένδυση των Τεμπών η Μαρία Καρυστιανού πριόνισε το κλαδί πάνω στο οποίο καθόταν. Αρκετοί από όσους την αντιμετώπιζαν θετικά, με συμπάθεια και συμπόνοια, πήραν αποστάσεις.
Τρίτον, έχασε τα πρώτα της ερείσματα. Οσο ήταν μόνο η μητέρα που αναζητεί δικαίωση για το χαμό του παιδιού της, είχε τη συμπάθεια του αριστερόστροφου ακροατηρίου. Τώρα δεν υπάρχει κάποιος πρόθυμος ευρωβουλευτής, όπως ήταν για παράδειγμα ο Κώστας Αρβανίτης, να την πάρει από το χέρι στις Βρυξέλλες για να καταγγείλει την κυβέρνηση. Το ίδιο κοινό ενοχλήθηκε από τις θέσεις της για τις αμβλώσεις και τις γυναικοκτονίες.
Υπάρχει και ένα τέταρτο, οργανωτικό. Ολα περνάνε από την πρόεδρο. Αυτό βοηθά στην αναγνωρισιμότητα, αλλά δυσκολεύει τη διεύρυνση. Κανένα κόμμα δεν μπήκε στη Βουλή με έναν.
Μπορεί να αντιστραφεί μέχρι την άνοιξη; Δύσκολα. Οχι γιατί δεν υπάρχει οργή για τα Τέμπη, αλλά όσο περνά ο καιρός, το ερώτημα αλλάζει. Από «συμπαθώ την Καρυστιανού;» γίνεται «θα της έδινα τη χώρα να τη κυβερνήσει;». Και στο δεύτερο ερώτημα, ο πήχης είναι πολύ ψηλότερα και η απάντηση πολύ πιο απαιτητική.
