Αυτό που συνέβη με το «Ζάππειο-Φεστιβάλ Ολυμπίων» υπερβαίνει κατά πολύ το πολυσυζητημένο θέμα των όρων διαχείρισης του δημόσιου χώρου.
Είναι εξαιρετικά δύσκολο να σχολιάζεις τα της καθημερινότητας της Αθήνας χωρίς να γίνεις κοινότοπος. Κι αυτό γιατί η καθημερινότητα σε μια πόλη που έχει αναπτυχθεί άναρχα και έχει βρεθεί να ζει σε αυτή παραπάνω από τον μισό πληθυσμό της χώρας, δεν είναι εύκολο να είναι καλή, πολλώ μάλλον δε όταν και οι ίδιοι οι κάτοικοί και οι επισκέπτες της πιστεύουν ότι δεν έχουν την παραμικρή υποχρέωση να συμβάλλουν σε αυτό.
Όμως, «το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι». Αυτό που συνέβη με το «Ζάππειο-Φεστιβάλ Ολυμπίων» υπερβαίνει κατά πολύ το πολυσυζητημένο θέμα των όρων διαχείρισης του δημόσιου χώρου που κωδικοποιείται στη φραση «Σε ποιον ανήκει αυτή η πόλη».
Με ποια ακριβώς αρμοδιότητα το ΔΣ της Επιτροπής Ολυμπίων και Ζαππείου Κληροδοτήματος διοργάνωσε πολιτιστικό φεστιβάλ; Το βρίσκω προβληματικό ακόμα κι αν δεν είχε προχωρήσει στην εκτρωματική εγκατάσταση των κερκίδων μπροστά στο κτήριο του Ζαππείου που προκάλεσε τις αντιδράσεις.
Με ποια ιδιότητα ο πρόεδρος του ΔΣ Λευτέρης Γιοβανίδης περιφερόταν στα κανάλια και το διαφήμιζε;
Είναι κάτι τέτοιο μέρος των καθηκόντων του;
Και πριν φτάσουμε εκεί. Με ποια κριτήρια επελέγη ένας σκηνοθέτης χωρίς στοιχειώδη τυπικά προσόντα, όπως διαβάζω στο ρεπορτάζ του Γιάννη Κιμπουρόπουλου στην χθεσινή ΕφΣυν, για τη θέση αυτή;
Και γιατί κανείς από το ΔΣ του Κληροδοτήματος ή από το Γραφείο του Υπουργού Οικονομικών Κυριάκου Πιερρακάκη δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να δώσει μια εξήγηση, να αναλάβει την ευθύνη για το φιάσκο και να πει ένα συγγνώμη, τουλάχιστον για τα μάτια του κόσμου, πολλώ μάλλον δε όταν λίγους μήνες νωρίτερα είχε προηγηθεί το επεισόδιο με τη διαφημιστική δράση εταιρείας αθλητικών ειδών με φόντο τον Παρθενώνα κι αυτό χωρίς άδεια;
Εάν οι πάσης φύσεως κυβερνώντες και διοικητές αισθάνονται αποδεσμευμένοι από τους κανόνες του διέπουν τον κοινό βίο ηγούνται της κοινωνίας; Σε καμία περίπτωση. Απλώς ακολουθούν κι αυτοί την τάση της γενικότερης απορρύθμισης. Followers του πληθους, είναι οι άνθρωποι.
Είναι πραγματικά απογοητευτικό και πρέπει να είναι και αδιάφορο το τι τελικά υποκινεί αυτές τις συμπεριφορές.
Είναι η έπαρση;
Είναι η αλαζονεία της εξουσίας;
Είναι απλή αδιαφορία;
Γιατί μας φέρονται έτσι;
Από ένα σημείο και δεν έχει καμία σημασία το γιατί. Πρέπει να εστιάζουμε μόνο στο αποτέλεσμα που δεν είναι άλλο από το ότι ως πολίτες εισπράττουμε μια διαρκή περιφρόνηση από ανθρώπους που και μόρφωση έχουν και ως τεχνοκράτες αυτοσυστήνονται και τεράστιας ανοχής απολαμβάνουν και διαφημίζουν τις φιλοδοξίες τους.
Φέρονται έτσι γιατί είναι βέβαιοι ότι μπορούν.
