Πέρυσι κατατέθηκαν 9.454 αιτήσεις συμμετοχής στις εξετάσεις για τα Πρότυπα για 1.794 θέσεις. Πώς ανεχόμαστε παιδιά να βιώνουν άγχος πανελλαδικών;
Στα παιδικά πάρτι του δημοτικού οι γονείς μιλάνε για τα ιδιαίτερα των παιδιών, για τα γκρουπάκια και τα ΣΟΣ θέματα. Φροντιστήρια διαφημίζουν προετοιμασία για τις εισαγωγικές εξετάσεις για τα Πρότυπα. 11χρονα και 12χρονα αναπτύσσουν ακραίο άγχος. Τι κάνουμε σε αυτά τα παιδιά; Πώς τα κακοποιούμε έτσι; Πώς ανεχόμαστε παιδιά να βιώνουν άγχος πανελλαδικών;
Πέρυσι κατατέθηκαν 9.454 αιτήσεις συμμετοχής στις εξετάσεις για 1.794 θέσεις. Αριθμός αυξημένος, το 2021 είχαν κατατεθεί 6.231 αιτήσεις. Το μηνιαίο κόστος σε φροντιστήρια κυμαίνεται στα 200 με 300 ευρώ. Οι περισσότεροι ξεκινούν από την αρχή της Στ΄ Δημοτικού, συνολικό κόστος 2.000 ευρώ. Χαράς ευαγγέλια για τους ιδιοκτήτες των φροντιστηρίων. Ας προσθέσουμε και την πίεση του ανταγωνισμού για τα νέα Ωνάσεια σχολεία που επίσης θα γίνουν «Γη της Επαγγελίας» για γονείς και παιδιά.
Ανεχόμαστε τις περικοπές στις δημόσιες δαπάνες για την εκπαίδευση αυξάνοντας διαρκώς τις ιδιωτικές. Στέλνουμε τα παιδιά στα φροντιστήρια όλο και πιο μικρά. Σε λίγο θα κάνουν φροντιστήριο για να μπουν στο προνήπιο. Παρακολουθούμε απαθείς τη διαρκή πίεση στο δημόσιο σχολείο γιατί ελπίζουμε ότι το δικό μας παιδί θα μπορέσει να «τη βολέψει» αλλιώς. Αν δεν τα καταφέρει, θα φταίει το ίδιο και θα φταίμε εμείς, ατομική ευθύνη γαρ. Γιατί η πρόσβαση στο σχολείο έχει πάψει να αποτελεί δικαίωμα.
Την ίδια ώρα, συνεχίζεται η εξαγορά ιδιωτικών σχολείων από ξένα funds. Σε συνδυασμό με την ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων σημαίνει ένα πράγμα: ανοίγονται διάδρομοι ιδιωτικής ασυδοσίας. Θα παίρνουν 4χρονα στο προνήπιο και θα τα βγάζουν «γιατρούς» ή «μηχανικούς» με μηδενική κρατική εποπτεία της ποιότητας σπουδών. Ο παράδεισος της αρπαχτής. Αυτό μας υπόσχονται, αυτό αγοράζουμε. Αυτό πανηγυρίζουν οι κυβερνητικοί ως αναβάθμιση της εκπαίδευσης με θρίαμβο της ελεύθερης αγοράς.
Τι δε μας λένε φροντιστηριάρχες, σχολάρχες, υπουργείο και ιδιωτικά ιδρύματα που μπαίνουν στην εκπαίδευση; Δε μας λένε τίποτα για μαθητές/τριες με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, για παιδιά στενεμένα χωρίς οικονομική δυνατότητα ή παιδιά που δεν έχουν μητρική γλώσσα την ελληνική. Τι θα κάνουν «αποκλίνοντες» και «αποκλίνουσες μαθητές και μαθήτριες που δε θα εγγράφονται στα λίγα σχολεία για τους εκλεκτούς; Νομίζετε πως είναι εξαιρέσεις; Δεν είναι. Το ερώτημα είναι λοιπόν τι θα κάνουν οι πολλοί που δε θα καταφέρουν να «τη βολέψουν».
Στο αγχωμένο, λαχανιασμένο, γνωσιοκεντρικό σχολείο προσθέτουμε εξετάσεις, εντατικοποίηση, μείωση χρόνου και τράπεζες θεμάτων. Στο σχολείο που αμήχανο και φοβισμένο βιώνει περιστατικά κακοποίησης και εκφοβισμού, εμείς προσθέτουμε άγχος και αφαιρούμε δυνατότητες αυτενέργειας και δημιουργικού χρόνου. Με το κερασάκι των λίγων Πρότυπων, βάζουν τα πολλά σχολεία στην πρέσα: συμπτύσσουν σχολικές μονάδες, μειώνουν ειδικότητες, αυξάνουν τα παιδιά στις τάξεις, φτιάχνουν σχολικά μεγαθήρια εκκολαπτήρια βίας. Μετά θα μας σοκάρει η «νεανική βία και εγκληματικότητα».
Βολεύει η τηλεοπτική εικόνα της νεανικής βίας. Σκεπάζει τις κυβερνητικές ευθύνες για τις συγχωνεύσεις σχολείων, την απουσία ειδικών, κοινωνικών λειτουργών και ψυχολόγων. Την απαξίωση των δασκάλων. Την κατάργηση κάθε ώρας δημιουργικότητας και δημοκρατικής συλλειτουργίας. Ο φόβος βολεύει πολλαπλώς. Ευνοεί τη συνολική απαξίωση του σχολείου: «Αν μπορείτε στείλτε τα παιδιά σας αλλού». Από την άλλη βολεύει τον αντιδραστικό χυλό που ζητά αυτόφωρο για κάθε νόσο.
Ταυτόχρονα, υποβαθμίζουμε τους εκπαιδευτικούς οικονομικά και ηθικά. Ποτέ δεν ήταν τόσο απροστάτευτοι απέναντι σε «αγανακτισμένους» γονείς, σε ηθικούς πανικούς και σε αντιδραστικές θρησκοληψίες που τους αποτρέπουν από δημιουργικές πρωτοβουλίες στις τάξεις τους. Εκεί το υπουργείο δεν βρίσκει μια λέξη στήριξης να πει. Ίσα ίσα, αυξάνει την πίεση και τις πειθαρχικές διαδικασίας για όσους και όσες αντιδρούν.
Οι γειτονιές χάνουν τα σχολεία τους. Όσοι πατρίκιοι μπορούν θα πληρώνουν για ιδιωτικό ή θα κερδίζουν θέση στα πρότυπα, δηλαδή θα μένουν στο σχετικά καλό σχολείο της γειτονιάς. Οι άχρηστοι πληβείοι θα ψάχνουν θέση στα όμορα σχολεία. Εκείνα θα καλούνται να απορροφήσουν περισσότερους μαθητές.
Πρόκειται για κραυγαλέα εργολαβία αρχιτεκτονικής των εκπαιδευτικών ανισοτήτων και του αποκλεισμού. Με τον μανδύα της αριστείας, προωθείται η βίαιη φτωχοποίηση της εκπαίδευσης. Κρατάμε μερικά σχεδόν ανεκτά σχολεία για μικρό μέρος της μεσαίας τάξης και τα πουλάμε ως Πρότυπα. «Χαρίζουμε» σχολικές μονάδες σε ιδιωτικά ιδρύματα με άγνωστο κοινωνικό κόστος: 40-60% των παιδιών της κάθε γειτονιάς όπου θα ανοίξει Ωνάσειο δε θα χωράει εκεί. Θα εκπατριστεί για να βρει σχολείο αλλού. Μεγάλο μέρος του μαθητικού πληθυσμού θα μετακινηθεί στην ιδιωτική εκπαίδευση ή θα συνωστιστεί σε μαζικά σχολεία-αποθετήρια.
Καμαρώστε λοιπόν τα παιδικά πρόσωπα στις διαφημιστικές αφίσες των φροντιστηρίων. Πρόκειται για παιδική κακοποίηση με γονεϊκή και κρατική συναίνεση.
