Οι φωτογραφίες από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή, πρέπει να γίνουν κτήμα του ελληνικού λαού, προσβάσιμες από όλους για να καταλάβουν και οι νεότεροι ότι σε αντίθεση με το πνεύμα της εποχής, μπορούν να γράψουν και στη δική τους ζωή, έργω και λόγω, με κεφαλαίο τη λέξη Άνθρωπος.
Η αποκάλυψη των φωτογραφιών από τις τελευταίες στιγμές των 200 Ελλήνων πατριωτών κομμουνιστών πριν την εκτέλεσή τους στην Καισαριανή το 1944, πέρα από τη συγκίνηση, την περηφάνια αλλά και την οργή που προκαλεί (και για το ότι βρέθηκαν σε πλειστηριασμό), δίνει απαντήσεις στους “υγιείς και αξιοπρεπείς” υποστηρικτές της θεωρίας των δύο άκρων και του “δεν υπάρχει Αριστερά και Δεξιά”.
Μπορεί διάφοροι δημοσιολογούντες να μιλάνε γενικά για 200 εκτελεσθέντες και να προσπαθούν να το ξεχάσουν, αλλά οι 200 ήταν κομμουνιστές και η ναζιστική εντολή εκτέλεσης έκανε αναφορά σε “κομμουνιστικές συμμορίες”.
Επίσης επρόκειτο για Έλληνες, που είχαν παραδοθεί στις δυνάμεις κατοχής από το φασιστικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου. Από άλλους “Έλληνες” δηλαδή, που κατά τους σύγχρονους περισπούδαστους απολογητές τους, που διαβιούν στην καλύβα των συμψηφισμών, βρίσκονται στο “άλλο άκρο”.
Οι 200 κομμουνιστές όμως δεν ήταν σε κανένα άκρο. Ήταν στο επίκεντρο του ανθρωπισμού και της αγάπης για την πατρίδα και την ελευθερία και παραδόθηκαν με τη συνδρομή ανθρωποειδών, που ως λαδέμπορες κοίταζαν τη δουλειά τους, την ηρεμία τους και τη σταθερότητα, που “είναι πάνω από όλα”.
Επομένως μάλλον κάποια σημασία έπαιζε στο πώς είχαν γαλουχηθεί και μεγαλώσει οι 200 και το πώς τα ερπετά που προερχόμενοι στην πλειοψηφία τους από συγκεκριμένο ιδεολογικό φάσμα, πύκνωσαν τις τάξεις των προδοτών και των δοσίλογων και σχημάτισαν μεταπολεμικά τον “εθνικό κορμό”.
Η ευθυτενής στάση των 200 κομμουνιστών, τα καθαρά βλέμματα το αγέρωχο περπάτημα προς τον θάνατο, που τους έκανε αθάνατους, στέλνει ένα ανίκητο μήνυμα. Ότι αξίζει να μάχεσαι για την ελευθερία και για ένα καλύτερο μέλλον για τους συμπατριώτες σου, ένα μέλλον που εσύ δεν θα δεις.
Το μήνυμά τους είναι απολύτως επίκαιρο στην Ελλάδα του σήμερα.
Σε μια εποχή που ένα ολόκληρο σύστημα παλεύει να τοποθετήσει τις καρδιές των ανθρώπων στην τσέπη τους και που η συλλογική αποκτήνωση φτάνει μέχρι το χειροκρότημα στον υπεύθυνο ενός εργατικού δυστυχήματος, αρκούν λίγες φωτογραφίες για να αποδείξουν ότι μπορεί να υπάρχουν και άλλα πράγματα πέρα από τα ράφια, την περιουσία, το σκύψιμο πάνω από ένα κινητό με περιεχόμενο αποβλάκωσης και τη λογική “ζήσε και άσε τους άλλους να πεθάνουν”.
Οι φωτογραφίες αυτές, όπως πολύ σωστά είπε ο ιστορικός Μενέλαος Χαραλαμπίδης, πρέπει να γίνουν κτήμα του ελληνικού λαού, προσβάσιμες από όλους (για ερευνητικούς σκοπούς) και κυρίως από τα παιδιά στα σχολεία και τους νέους.
Για να καταλάβουν και οι νεότεροι ότι σε αντίθεση με το πνεύμα της εποχής μπορούν να γράψουν και στη δική τους ζωή, έργω και λόγω, με κεφαλαίο τη λέξη Άνθρωπος. Ότι υπάρχει και αυτή η επιλογή.
