Το κύκλωμα σωματεμπορίας του Τζέφρι Έπσταϊν δεν περιοριζόταν στις ΗΠΑ. Απλωνόταν μέχρι τις νότιες ακτές της Αφρικής. Και δεν στηριζόταν μόνο σε ιδιωτικά τζετ και πολυτελή ταξίδια, αλλά σε μια αόρατη, ασφυκτική ψυχολογική ομηρία που κρατούσε τα θύματά του εγκλωβισμένα για χρόνια.
«Δεν το είχα πει ούτε στην οικογένειά μου. Σε κανέναν. Δεν μίλησα ποτέ για όσα συνέβησαν μαζί του μέχρι που πέθανε».
«Έμοιαζε σαν να πραγματοποιούνταν όλα μου τα όνειρα. Η οικογένειά μας δυσκολευόταν οικονομικά και ήθελα απελπισμένα να κάνω κάτι, να βοηθήσω».
Ήταν το πρώτο της ταξίδι εκτός Νοτίου Αφρικής.
Λίγες μόλις ώρες μετά την άφιξή της στη Νέα Υόρκη, της ανακοινώθηκε ότι θα συνέχιζε για την Καραϊβική. Ένας οδηγός την άφησε σε διάδρομο προσγείωσης στο αεροδρόμιο Τίτερμπορο, στο Νιου Τζέρσεϊ. Εκεί επιβιβάστηκε σε ιδιωτικό τζετ.
Ο Έπσταϊν και οι γυναίκες που, όπως λέει, τη στρατολόγησαν στο Κέιπ Τάουν, την περίμεναν για να πετάξουν στο ιδιωτικό του νησί.
«Χτύπησε το κάθισμα δίπλα του… κι εγώ πήγα και κάθισα. Ήταν μια τόσο συγκεχυμένη κατάσταση για έναν νέο άνθρωπο.
Μόλις το αεροπλάνο απογειώθηκε, άρχισε να με αγγίζει βίαια ανάμεσα στα πόδια. Πανικοβλήθηκα. Και ξαφνικά συνειδητοποίησα, Θεέ μου, η οικογένειά μου δεν θα με ξαναδεί. Αυτοί οι άνθρωποι μπορεί να με σκοτώσουν. Οι γυναίκες γελούσαν. Ήμουν τρομοκρατημένη».
“Δεν υπήρχε διέξοδος”
Είναι απίθανο να ήταν η μόνη νεαρή γυναίκα που διακινήθηκε από το Κέιπ Τάουν. Email που περιλαμβάνονται στα αρχεία Έπσταϊν καταγράφουν λεπτομέρειες πτήσεων για ανώνυμες γυναίκες που μεταφέρονταν από το Κέιπ Τάουν στο Λονδίνο, την Ατλάντα και τη Νέα Υόρκη, έως και τα τέλη του 2018.
Η Τζουλιέτ λέει πως δεν διακινήθηκε σε άλλους άνδρες, αλλά ότι ο Έπσταϊν τη βίαζε κατ’ επανάληψη.
«Τον έβλεπα στο πρωινό, στο μεσημεριανό, στο δείπνο. Και μετά με καλούσαν στο δωμάτιό του. Κατά τ’ άλλα, δεν τον έβλεπα συχνά. Ήταν διαρκώς απασχολημένος με δουλειές. Περνούσα πολύ χρόνο μόνη. Καθόμουν δίπλα στην πισίνα ή διάβαζα βιβλία. Βρήκα και κάποιες φωτογραφικές μηχανές μιας χρήσης στην κουζίνα και άρχισα να τραβάω φωτογραφίες», προσθέτει.
Στις εικόνες της εναλλάσσονται χαμόγελα φωτεινά, αγκαλιές με άλλες νεαρές γυναίκες, και πορτρέτα που στάζουν ερημιά και μοναξιά.
«Δεν υπήρχε τρόπος να φύγω. Είχαν το διαβατήριό μου. Είχαμε ήδη προσγειωθεί σε ένα από τα νησιά της Καραϊβικής και από εκεί μας μετέφεραν με ελικόπτερο στο νησί του. Δεν υπήρχε καμία διέξοδος. Δεν είμαι αρκετά δυνατή για να κολυμπήσω μέχρι έξω. Δεν θα τα κατάφερνα».
Η αιχμαλωσία της δεν ήταν μόνο σωματική. Ακόμη κι όταν επέστρεψε στο Κέιπ Τάουν, επιβιβάστηκε ξανά σε πτήσεις προς τα ακίνητα του Έπσταϊν στη Νέα Υόρκη, το Παλμ Μπιτς, το Παρίσι και το Νέο Μεξικό. Εκεί, όπως λέει, γνώρισε γυναίκες και ανήλικα κορίτσια από τη Βραζιλία, τη Ρουμανία, τη Γαλλία και την Ισπανία.
Μια ανυποχώρητη σκιά
Σήμερα προσπαθεί ακόμη να συνειδητοποιήσει το μέγεθος του σκοτεινού μηχανισμού που την εγκλώβισε, ενώ παράλληλα παλεύει με τα τραύματά της.
«Μπαίνω στο Facebook, βλέπω το πρόσωπό του. Μπαίνω στο X, πάλι το ίδιο. Ανοίγω τις ειδήσεις, είναι εκεί. Υπάρχουν φορές που μου προκαλεί σωματική αδιαθεσία. Είναι παντού, συνεχώς. Δεν υπάρχει τρόπος να το αποφύγω».
Τα email της Τζουλιέτ προς τον Έπσταϊν δημοσιεύτηκαν χωρίς επεξεργασία. Σε αυτά εμφανίζεται να του εκφράζει στήριξη πριν από τη δίκη του το 2008 και να διατηρεί επικοινωνία μαζί του έως το 2017.
«Όποτε έστελνα email, ήταν όταν είχα πιει ή όταν περνούσα μια μικρή κατάρρευση… Πάντα ένιωθα ότι με παρακολουθούσε. Και ίσως γι’ αυτό του έγραφα. Δεν έχω τίποτα να κρύψω. Φυσικά και ήταν οδυνηρό, γιατί μπερδεύει τον κόσμο. Αλλά ο άνθρωπος αυτός είχε μια τρομακτική εξουσία πάνω στο μυαλό μου», καταλήγει η Τζουλιέτ.
