Λένε πως ο Αύγουστος είναι ο μήνας που σταματούν όλα. Στον Λογοπόταμο, βέβαια, δεν σταματά ποτέ τίποτα. Απλώς όλα γίνονται πιο αργά.
Οι καρέκλες του καφενείου άδειασαν, όχι γιατί τελείωσαν οι συζητήσεις, αλλά γιατί μεταφέρθηκαν στις παραλίες. Οι ίδιες κουβέντες, οι ίδιοι άνθρωποι, απλώς με σαγιονάρες.
Ο πρώτος φόρεσε βατραχοπέδιλα. Δήλωνε ότι θα εξερευνήσει τον βυθό. Όσοι τον ήξεραν καλά έλεγαν ότι δεν έψαχνε ψάρια, έψαχνε… ψηφοφόρους που είχαν βουτήξει από νωρίς.
Ο δεύτερος πήρε μάσκα και αναπνευστήρα. Κάθε τόσο χανόταν κάτω από το νερό και ξαναέβγαινε λίγα μέτρα πιο πέρα, μόνο και μόνο για να δει αν τον πρόσεξε κανείς.
Ο τρίτος το πήγε πιο σοβαρά. Έκανε μακροβούτια. Τόσο μακροβούτια, που στο χωριό άρχισαν να αναρωτιούνται αν θα ξαναβγεί πριν από τις εκλογές ή θα τον βρουν να ανεβαίνει στην επιφάνεια μαζί με τα δελφίνια.
Ο τέταρτος πήρε ψαροτούφεκο. Δεν έπιασε ούτε γόπα. Δήλωνε όμως ότι «η στρατηγική ήταν εξαιρετική». Οι γλάροι χειροκροτούσαν. Τα ψάρια γελούσαν.
Στο καφενείο έμειναν οι κλασικοί. Ένας χτυπούσε το τάβλι τόσο δυνατά, που οι απέναντι νόμιζαν πως ξεκίνησε προεκλογική συγκέντρωση. Ο διπλανός έπαιζε σκάκι. Σκεφτόταν πέντε κινήσεις μπροστά. Το πρόβλημα ήταν ότι οι υπόλοιποι έπαιζαν τάβλι. Στην πίσω γωνία τέσσερις είχαν ανοίξει χαρτιά. Δεν είχε σημασία ποιος κέρδιζε. Μέχρι να τελειώσει η παρτίδα είχαν αλλάξει δύο φορές συμπαίκτες και τρεις φορές στρατόπεδο.
Οι συναντήσεις αραίωσαν. Τα τηλέφωνα λιγόστεψαν και οι καφέδες έγιναν φραπέδες. Τα κοστούμια έγιναν βερμούδες και τι βερμούδες…
Κάποιος τράβηξε για τα νησιά, δε λέμε το όνομα του, άλλος πήρε τα βουνά, με τη παρέα του βεβαίως βεβαίως, άλλος για το εξοχικό. Κι ένας, όπως κάθε χρόνο, δήλωσε ότι «φεύγει για Μυτιλήνη – που λέει ο λόγος – να ηρεμήσει». Οι γέροι του χωριού χαμογέλασαν. «Δεν πάει να ηρεμήσει», είπε ο ένας. «Πάει να σκεφτεί», απάντησε ο άλλος. «Όχι», πετάχτηκε ο τρίτος. «Πάει να βρει σήμα εκεί που δεν θα τον βρίσκουν.»
Ο Αύγουστος, όμως, είχε ένα περίεργο χάρισμα. Έκανε τους φωνακλάδες να ψιθυρίζουν. Τους βιαστικούς να περπατούν αργά. Και τους μόνιμα αγχωμένους να κοιτούν τη θάλασσα σαν να μην υπήρχε αύριο. Μόνο που στον Λογοπόταμο… το αύριο δεν έλειπε ποτέ.
Καθόταν δίπλα τους στην ξαπλώστρα και τους κερνούσε έναν καφέ, ενώ ταυτόχρονα τους ψιθύριζε:
«Από Σεπτέμβρη…». Εκεί ήταν που άρχιζε το πραγματικό γλέντι.
Ο ένας ορκιζόταν ότι τον Σεπτέμβρη θα ανακοινώσει τα πάντα. Ο δεύτερος ότι θα αποφασίσει. Ο τρίτος ότι θα αποκαλύψει. Ο τέταρτος ότι θα ενώσει. Ο πέμπτος ότι θα χωρίσει. Ο έκτος ότι θα κατέβει. Ο έβδομος ότι δεν θα κατέβει. Ο όγδοος ότι δεν ξέρει αν κατεβαίνει, αλλά αν δεν κατέβει, ίσως ανέβει. Και ο ένατος, που είχε πιει ήδη το τρίτο ουζάκι, σηκώθηκε, τίναξε την άμμο από τα πόδια του και είπε με απόλυτη σοβαρότητα:
«Παιδιά… μην αγχώνεστε. Μέχρι να τελειώσει ο Αύγουστος θα έχουν αλλάξει γνώμη όλοι. Και όσοι δεν αλλάξουν, θα αλλάξουν παρέα.»
Ο γηραιότερος του Λογοπόταμου χαμογέλασε, κοίταξε τη θάλασσα και είπε την τελευταία κουβέντα του καλοκαιριού:
«Τελικά, στον Λογοπόταμο ούτε οι μπαταρίες φορτίζουν τον Αύγουστο. Απλώς μπαίνουν όλοι σε λειτουργία… εξοικονόμησης ευθύνης.»
Και τότε ξέσπασαν όλοι στα γέλια. Άλλος γιατί κατάλαβε το αστείο, άλλος γιατί νόμιζε ότι τον αφορούσε ο διπλανός και οι περισσότεροι… γιατί δεν είχαν καταλάβει ότι το αστείο ήταν για όλους…
