Τελικά, δεν είναι καθόλου θρίλερ. Είναι σίριαλ. Και μάλλον εξελίσσεται σε σαπουνόπερα.
Το δεύτερο 24ωρο της ”Πολακειάδας” τελικά απέδειξε, ότι το πρόβλημα είναι δυσκολότερο από όσο αρχικά έδειξε η επίδειξη αποφασιστικότητας του Αλέξη Τσίπρα, που πήρε αμέσως αποστάσεις – τουλάχιστον σε επίπεδο δηλώσεων – από τον παραλογισμό της ανάρτησης φωτογραφιών και ονομάτων, δικαστών και και δημοσιογράφων, με τον Παύλο Πολάκη να μετατρέπει το Facebook σε σύγχρονη αρένα.
Αντί αυτού, τον βάζουν ”τιμωρία” με ορατό το σενάριο να μείνει μεν εκτός ψηφοδελτίων ΣΥΡΙΖΑ, αλλά εντός κόμματος.
Επί του παρόντος, λοιπόν, εντός και εκτός ταυτόχρονα…
Αναζητώ μάταια το σκεπτικό αυτής της εκκρεμότητας που παρατείνεται – τουλάχιστον ως την Παρασκευή, με βάση όσα γνωρίζουμε καθώς γράφονται αυτές οι γραμμές, λίγο μετά τα μεσάνυχτα – εγκλωβίζοντας για μία εβδομάδα το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε μία εσωτερική σκιαμαχία, σε μία χρονική στιγμή που υποτίθεται θα έδινε τη ”μητέρα των μαχών” στο πλαίσιο της προεκλογικής σύγκρουσης.
Η μόνη λογική εξήγηση είναι ότι με την απόφαση ”εντός – εκτός”, η Κουμουνδούρου κερδίζει κάποιο χρόνο. Δηλαδή μερικά 24ωρα, που πιθανόν θα ”αξιοποιηθούν”, ώστε να εξευρεθούν δίαυλοι επικοινωνίας και να διερευνηθούν οι τελικές προθέσεις του ημι-διαγραφέντος πρώην υπουργού. Στο μεταξύ, δίνεται και χρόνος να επανεκτιμηθεί το κόστος της διαγραφής, καθώς μία μερίδα ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ ήδη αντιδρούν (που αλλού;) στα σόσιαλ μίντια…
Είναι μία παρτίδα που φαίνεται κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του Πολάκη:
– Αν επιμείνει στην ακραία στάση του και θελήσει να επαναλάβει δημόσια τις απειλές του (γιατί ως απειλές ακούγονται) έναντι της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, τότε θα προκαλέσει ο ίδιος τη διαγραφή.
Το τελικό συμπέρασμα: Επί του παρόντος, ο Πολάκης παραμένει ”εντός – εκτός και επί τα αυτά”: Εντός ΣΥΡΙΖΑ, εκτός ψηφοδελτίου, αλλά με την ηγεσία να θεωρεί ότι o τομεάρχης διαφάνειας έκανε λάθος ως προς τη μεθοδολογία.
Δεν έχω ακούσει κάτι για την ουσία: δηλαδή, αν διαφωνεί ο ΣΥΡΙΖΑ με τις απόψεις `Πολάκη για τους δικαστές και τους δημοσιογράφους. Αν διαφωνούσε, τότε μάλλον θα ήταν περιττή η αναμονή.
Όσο παρατείνεται η αναμονή, μοιάζει νομοτελειακό να οδηγηθούμε σε μία μη-απόφαση, με συμβιβασμό και με τη διαπίστωση ότι τα δύο μέρη παραμένουν ”επί τα αυτά”.
Και ζήσαμε εμείς καλά…
